— A e ke idenë fare çfarë po bën?
Tiganin nuk e hodhi. Fluturoi tasa e sallatës. E rëndë, qelqi, e mbushur me sallatë ruse që e kisha përgatitur pas pune, ndërkohë që në lavatriçe përplaseshin çorapet e tij dhe në parvaz çaji po ftohej ngadalë. Ena u përplas në mur, pranë frigoriferit, u copëtua me zhurmë dhe patatet me majonezë nisën të rrëshqisnin ngadalë mbi tapetin e çelët të murit.
Unë qëndroja te lavamani, me duart ende të lagura, dhe ndiqja me sy një copë xhami që rrotullohej mbi pllaka.
— Arlind Osmani, a je në vete?
— Unë s’jam në vete? — ai u afrua me hapa të shpejtë, duke e zhveshur xhaketën me vrull, sikur po e mbyste. — Më kanë bllokuar kartën, nga puna më marrin pa pushim në telefon, në shtëpi s’ka asgjë për të ngrënë, dhe ti më nxjerr përpara këtë?
— Së pari, në shtëpi ka ushqim. Së dyti, kartën nuk ta bllokova unë. Dhe as telefonatat nga puna nuk i bëj unë.
— Ja, filloi prapë. Filloi, Arlinda Mullisi. Tani do më mbash ligjëratë?
— Nuk po të mbaj leksion. Po të them qetë: mos bërtit.
— Qetë? Prej kohësh ti nuk më flet qetë.
— Po ti, prej kur më flet si njeri?
Ai buzëqeshi shtrembër, jo nga humori, por nga diçka që i ishte këputur brenda.
— Si njeri? A sillesh ti si njeri? Ku i çove gjysmën e rrogës?
— Pagova dritat, ujin, gazin. Edhe vonesën tënde të internetit, po ta kujtoj.
— Mos më gënje.
— Nuk po të gënjej.
— Mos më gënje në shtëpinë time!
Në atë çast nuk u tremba. As nuk u lëndova. Thjesht u lodha. Refrenin e tij për “shtëpinë time” e dëgjoja prej tre vitesh. Ndërkohë që shtëpia ishte e nënës së tij. Ndërkohë që bojën e mureve e zgjodhëm bashkë. Divanin e bleva me bonusin tim. Tenxheret, perdet, enët, hekurin, gjysmën e mobiljeve i solla unë.
— Nuk është shtëpia jote, Arlind. Mjaft më. S’të vjen turp ta përsërisësh?
U afrua deri sa më preku. Ndjeva erën e shiut, të duhanit, të kafesë së lirë nga automati dhe të zemërimit. Zemërimi paska aromë metali.
— Thuaje edhe një herë.
— Nuk është shtëpia jote.
Më qëlloi me pëllëmbë. Jo fort, por mjaftueshëm sa koka të më lëkundej dhe veshët të më ushtonin. E pashë drejt në sy.
— Çfarë bëre tani?
— Çfarë the ti tani?
— Më godite.
— Mos fillo dramën.
— Unë? Dram…
Goditja e dytë më zuri në mollëz. Pastaj më shtyu në sup. U përplasa me ijë pas tryezës, kapa një stol dhe mezi mbeta në këmbë.
— Arlind, largohu.
— Përndryshe?
— Të thashë, largohu.
— Përndryshe çfarë? Do marrësh mamin? S’ke tjetër veç gjuhës.
Zgjata dorën drejt telefonit në parvaz. Ai ma kapi kyçin.
— Mos e prek.
— Lëshoje.
— Thashë mos!
Më tërhoqi aq fort sa bërryli m’u përplas në radiator. Dhimbja më përshkoi deri në gishta. Shfryva me dhëmbë dhe u përpoqa të lirohem. Atëherë më qëlloi me grusht në shpatull, pastaj diku pranë klavikulës. Nuk e di saktë. U mblodha, duke mbuluar kokën. Ai godiste me vrull, si të donte të nxirrte diçka nga vetja, jo të më ndëshkonte mua.
Pastaj u ndal po aq befas.
Qëndronte mbi mua, merrte frymë rëndë. Unë isha ulur në dysheme, me pëllëmbën mbi buzë. Kur e hoqa, pashë gjurmë gjaku.
— Mblidhi gjërat, — tha me zë të ulët, që më therte më shumë se britma. — Pas një ore të mos të të gjej këtu.
— S’kam ku të shkoj.
— Nuk është më problemi im.
— Po më parë ishte?
— Mbaroi. Po shkoj te nëna. Dhe guxo t’i ankohesh. Do i them që bëre sërish teatër.
Mori çelësat, përplasi derën aq fort sa lëvizi varësja në korridor, dhe doli.
Qëndrova në kuzhinë, duke dëgjuar pikimin e çezmës në banjë. Mendova një gjë të çuditshme: kur thyhet xhami, copat duken. Kur thyhet njeriu, zhurma është pothuajse zero. Vetëm frymëmarrja prishet.
U ngrita, shkova te pasqyra dhe shtrëngova sytë. Buzës i kishte dalë fryrja menjëherë. Nën sy po nxinte një hije. Në qafë po shfaqeshin njolla. Ja pra, jeta familjare: frigorifer, kredi makine, bidona uji me porosi dhe rrahje mes darkës e larjes së rrobave.
Telefonin nuk e mora menjëherë. Sinqerisht, gjëja e fundit që doja ishte të telefonoja Shpresa Zeneli. Vjehrrën time. Gruan që me një shikim të bënte të ndiheshe e gabuar: supa shumë e kripur, perde shumë të errëta, fjala e tepërt, përshëndetja me ton të gabuar.
Por s’kisha kë tjetër.
U përgjigj pas sinjalit të tretë.
— Po?
— Shpresa Zeneli, jam unë.
— E di. Çfarë ka tani?
— Merreni djalin tuaj.
Heshtje.
— Ke pirë?
— Jo.
— Atëherë fol qartë. S’kam kohë për enigma. Arlindi sapo më telefonoi. Tha se po bën sërish skenë.
U ula në buzë të vaskës dhe ngula sytë në pllaka.
— Nuk po bëj skenë. Djali juaj më rrahu.
Nga ana tjetër ra qetësi e plotë. Madje u zhduk edhe zhurma e sfondit, sikur të kishte dalë në korridor.
— Çfarë the?
— Atë që dëgjuat. Më ka dhunuar. Nëse mendoni se po e ekzagjeroj, ejani dhe shiheni vetë. Nëse nuk vini, do të telefonoj policinë dhe do të shkoj për të bërë ekspertizën e plagëve.
— Arlinda, mos më kërcëno.
— Nuk po ju kërcënoj. Po ju paralajmëroj.
— Je e sigurt që nuk e çove në atë pikë? — zëri i saj nuk ishte më i ashpër, por i hutuar. Megjithatë, pyetja më ra si shuplakë.
Buzëqesha me hidhërim dhe më dogji buza.
— Sigurisht. Me sa duket, unë e hodha sallatën në mur. Unë u përplasa vetë në radiator. Edhe mavijosjen nën sy ma dhashë vetes. Shumë praktike. Ejani. Ose mos ejani. Por më pas mos thoni që nuk dinit.
E mbylla telefonin dhe për herë të parë atë mbrëmje ndjeva jo frikë, por zemërim. Të ftohtë, të kthjellët, si uji i akullt i dimrit.
Ajo erdhi pas dyzet minutash.
Jo