Ajo nuk kishte ardhur vetëm. Me vete kishte shoferin. Dhe nuk ishte paraqitur me rroba shtëpie, si dikush që del me nxitim nga krevati, por e veshur me pallto të rregullt, çantë në dorë, shpinën drejt, si të shkonte në një takim zyrtar e jo tek nusja që e kishte duruar me zor për vite me radhë.
E hapi derën me çelësin e saj. Hyri brenda. Vështroi kuzhinën.
— O Zot…
Pastaj sytë iu ndalën mbi mua.
Në atë çast, fytyra iu zbraz. As e butë, as e dhembshur. Thjesht e qetë në mënyrë të frikshme.
— Ai ta bëri?
— Jo, hidrauliku, — ia ktheva thatë.
Ironinë time e injoroi.
— Afrohu te drita.
— Nuk jam ushtare.
— As unë nuk po bëj shaka. Afrohu.
U zhvendosa. Ajo më pa pa folur: fytyrën, qafën, krahun. Kur më preku lehtë në shpatull, u drodha pa dashje.
— Të dhemb?
— Ç’mendoni ju?
— Shumë?
— Mjaftueshëm sa të mos pyesni më nëse e provokova.
U kthye nga kuzhina, pa copat e enës së thyer në dysheme, psherëtiu dhe tha qetësisht:
— Shoferi është poshtë, në makinë. I kam thënë të presë. Nëse duhet, shkojmë menjëherë në urgjencë.
— Duhet.
— Mirë.
Nuk e prisja atë fjalë. Jo “do ta shohim”. Jo “mos e bëjmë të madhe”. Thjesht “mirë”.
U ul në tryezë, hoqi dorezat dhe më pyeti:
— Çfarë ka ndodhur para kësaj?
— Si?
— Para sonte. Mos më gënje tani. Jam shumë e vjetër për përralla të bukura.
U mbështeta te pragu i derës.
— Fillimisht bërtiste. Pastaj filloi të më shtynte. Më pas më shtrëngonte krahët. Sot më goditi siç duhet. Evoluon, me sa duket.
— Prej sa kohësh?
— Rreth gjashtë muaj.
— Pse nuk the asgjë?
— Kujt t’ia thoja? Juve? Ju mezi më pranonit.
— Mos e shmang.
— Nuk po e shmang. Po them të vërtetën. Do të kishit mbajtur anën e tij.
— Nuk e di, — tha pas një pauze. — Më parë… ndoshta po.
— Po tani?
Më pa drejt e në sy.
— Tani po të shoh ty dhe po shoh veten time në moshën tridhjetë e dy vjeç.
Heshta.
U ngrit, shkoi te dritarja, qëndroi pak duke parë oborrin ku dikush tymoste nën dritën e zbehtë të shtyllës, dhe foli si të rrëfente para xhamit:
— Burri im më ka rrahur shtatë vjet. Jo çdo ditë. As çdo javë. Dhe pikërisht kjo e bënte të lehtë të mashtroja veten. Sot më hidhte një stol, nesër sillte tortë. Sot më quante fundërrinë, pasnesër më çonte në shtëpinë e pushimit. Sot më shtrëngonte fytin, dy ditë më vonë vinte me trëndafila. Dhe ti ecën e mendon: s’është aq keq. Të tjerët e kanë më rëndë. Jemi familje. Kemi fëmijë. Ai është nervoz nga puna. Unë kam gjuhë të gjatë. Unë kam karakter. Dhe rrotullohesh në të njëjtin rreth, derisa një ditë zgjohesh dyzet vjeçe, me ulçerë, me zakonin për të folur me zë të ulët dhe me një djalë që ka parë më shumë se ç’duhej.
Gëlltita me vështirësi.
— Arlind Osmani e di?
— Jo. I thashë se i ati vdiq nga zemra. Një gënjeshtër e bukur. Doja që djali të rritej pa atë baltë.
— Nuk funksionoi.
— Jo, — tha thatë. — U rrit, dhe balta e gjeti vetë. Ose ndoshta ka qenë gjithmonë aty. Nuk e di.
U kthye të ulej dhe, papritur, me një ton krejt tjetër, pyeti:
— Dokumentet e apartamentit i ke parë ndonjëherë?
— Çfarë dokumentesh?
— Të pronësisë.
— Jo. Ai thoshte se ishte i tij. Se ju ia kishit kaluar prej kohësh.
Buzëqeshi shtrembër.
— Ai ka thënë shumë gjëra. Apartamenti është në emrin tim. I gjithi. Ai vetëm është i regjistruar këtu.
M’u ndërpre fryma.
— Prisni… do të thotë që gjithë këtë kohë…
— Ka gënjyer. Po. Ty, mua, dhe me shumë gjasë edhe veten. I pëlqente të ndihej zot shtëpie. Sidomos mbi pasurinë e dikujt tjetër.
— Dhe ju heshtët?
— Mendova se një burrë duhet të ndiejë përgjegjësi. Strategji e mrekullueshme, apo jo? Rrita një “shef” nga hiçi.
E pashë ndryshe për herë të parë. Jo si vjehrrë, por si një grua e lodhur, me duar të thata, flokë të rregulluar me përpikëri dhe me një mllef ndaj vetes aq të madh, saqë dhimbja ime dukej pothuajse naive.
— Çfarë bëjmë tani?
— Tani? — nxori telefonin. — Tani telefonojmë bravandreqësin dhe avokatin. Fillimisht ndërrojmë bravën. Pastaj shkojmë të regjistrojmë dëmtimet. Më pas e heq nga regjistrimi me vendim gjykate. Dhe pastaj ai do të habitet sa shpejt zhduket krenaria mashkullore kur s’ka as shtëpi, as para, as nënë që i shtron kashtë për çdo rënie.
— E keni seriozisht?
— Arlinda Mullisi, — ngriti sytë nga unë, — kam qenë budallaqe mjaftueshëm gjatë. Sot mbaroi kuota.
Një orë e gjysmë më pas po i mblidhnim sendet.
Mbrëmja më e çuditshme e jetës sime. Unë mbaja qeset. Ajo hapte dollapët. Nxirrte këmisha, pulovra, rripa, tuta, karikues, brisk, kuti me “gjëra të rëndësishme” që për të ishin thesar e për mua hedhurina. Në fund të komodës gjetëm një tufë faturash, kupona të vjetër, disa letra për kredi të vogla.
— Ç’janë këto? — pyeta.
Ajo i mori, i hodhi një sy të shpejtë dhe iu zbeh fytyra.
— Maskara.
— Çfarë ka?
— Hua. Disa. Një e mbyllur, dy aktive. Dhe kjo këtu… — nxori një tjetër fletë. — Prokurë për të marrë historikun tënd të kreditit. Nga doli kjo?
Ia rrëmbeva letrën.
— Nuk është firma ime.
— E shoh.
— Mos më thoni që ka marrë para në emrin tim…
— Ka shumë gjasa. Ka fotografuar pasaportën, ka bërë punët e veta. Paketë e plotë: gruan e rrahur dhe borxhe mbi shpinë, që të mos relaksohet.
U ula në dyshemenë e korridorit.
— Do ta vras.
— Jo, — tha Shpresa Zeneli me qetësi. — Nuk vrasim. I prishim jetën me ligj. Është më efikase.
— Po talleni?
— Asnjë grimë. Do të tallem më vonë. Kur të kuptojë se bufeti falas, në formën e nënës dhe gruas, është mbyllur.
Nxorrëm tre çanta të mëdha jashtë derës dhe po përfundonim të katërtën kur çelësi kërciti në bravë.
Arlind Osmani hyri i qeshur. Me sa duket kishte pirë diku rrugës. Pa çantat, mua, nënën. Buzëqeshja iu zhduk menjëherë.
— Ç’është ky cirk?
— Nuk është cirk, — tha Shpresa Zeneli. — Është shpërngulje.
— E kujt?
— E jotja.
Ai qeshi me përçmim.
— Mami, ti je ser…