— Mami, mos u bëj qesharake, — vazhdoi ai me nervozizëm. — A të erdhi të të qahej dhe ti u hodhe këtu si shpëtimtare? E njeh mirë si është ajo. Të çmend. I thua një fjalë, ta kthen me dhjetë.
— Dhe për këtë arsye e godet? — pyeti Shpresa Zeneli me një qetësi që të ftohte gjakun.
— Askush nuk e ka rrahur. I kam dhënë dy shpulla, kaq. Sepse po fliste budallallëqe.
— Dy? — u habita sa e sheshtë më doli zëri. — Ta heq bluzën tani dhe i numëron vetë mavijosjet? Të shohim sa “dy” të kanë dalë.
— Mos e ekzagjero.
— Mos ta ekzagjeroj? — iu afrova një hap. — Para një muaji më shtrëngove për fyti. Edhe ajo ishte “asgjë”? Në dimër ma përdrodhe dorën kur desha të shkoja në dhomën tjetër. Edhe ajo ishte shaka? Më fotografove pasaportën që të më hidhje borxhe në emrin tim. Edhe kjo nga dashuria?
Ai mbeti i ngrirë.
— Çfarë borxhesh?
Shpresa nuk foli. Thjesht i hodhi në kraharor një tufë dokumentesh. Fletët u shpërndanë në dysheme.
— Ja ku i ke. Mblidhi. Dhe lexo.
Arlind Osmani na shikonte herë mua, herë të ëmën. Pastaj i shtyu letrat me majën e këpucës.
— Ju të dyja keni humbur arsyen. Mami, ti me kë je?
— Me atë që nuk rrihet brenda shtëpisë sime.
— Shtëpia jote? — u ndez ai. — Prapë e njëjta histori? Për njëzet vjet më ke thënë se gjithçka është e imja!
— Të kam thënë të jetosh si njeri. Jo të sillesh si pronar stallash. Fjalët i ke përzier vetë.
— Dhe ajo qenka engjëll? Ta ka qarë hallin, apo jo? Si t’ia paskam shkatërruar jetën?
— Mjaft, Arlind, — thashë. — Mos e luaj sërish viktimën.
— Çfarë jam, sipas teje?
— Një burrë tridhjetë e pesë vjeç që mbahet me fasadë, me një apartament që s’është i tij dhe me zakonin e mamit për të zgjidhur gjithçka në vend të tij.
U turr drejt meje.
— Mbylle gojën!
Por mes nesh u vendos Shpresa. E vogël në trup, e hollë, me fustan të errët — dhe për çudi dukej si mur.
— Provoje po deshe.
— Mami, largohu.
— Jo. Ti do të largohesh.
— Po më përzë nga shtëpia për shkak të kësaj…
— Përfundoje fjalinë, — i tha ajo qetë. — Thuaje që ta di njëherë e mirë çfarë kam rritur.
Ai uli tonin, u përpoq ta kapte nga krahu.
— Mami, hajde… e di si jam. Stres në punë, lekët mezi dalin, ajo më çan kokën. U nxeha. Kujt s’i ndodh?
— Atyre që nuk e përdorin gruan si thes për të shkarkuar inatin.
— Po ti vetë e ke duruar babin! — shpërtheu ai. — Pse më mban moral tani?
Pashë si iu drodh fytyra për një çast. Vetëm një çast.
— Pikërisht sepse e kam duruar një herë, nuk do të të duroj ty.
Ai u step.
— Si the?
— E dëgjove. Një herë kam heshtur në jetën time. Herën e dytë jo. Çantat janë te dera. Çelësat lëri mbi komodinë. Nesër sendet e tua shkojnë në një dhomë me qira në Kombinat. E kam paguar për një muaj. Pastaj gjeje vetë rrugën.
— As të jetoj s’më le rehat?
— E di ç’do të thotë “normal”? Normal është kur punon dhe nuk bërtet në shtëpi. Kur gruaja nuk dridhet nga zhurma e çelësit në bravë. Kur një nënë nuk turpërohet nga djali i saj.
— Po më fshin nga jeta për një femër?
— Jo, Arlind. Për ty. Ke punuar fort për këtë rezultat.
Ai më pa. Në sytë e tij nuk kishte më zemërim, por frikë. Ajo frika e burrit që kupton se levat e zakonshme nuk funksionojnë.
— Arlinda Mullisi, seriozisht do ta çosh deri në fund? U zëmë, kaq. Të gjithë zihen. Do ta prishësh familjen për kaq?
Qesha. Ishte një e qeshur e hidhur.
— Familje? Këtë e quan familje? Kur nga hapat e tu te dera dalloja nëse ishe i pirë apo thjesht i tërbuar? Kur në market llogarisja nëse do mjaftonin paratë për ushqime dhe për “gropën” tënde të radhës? Kur më thoje se pa ty s’jam askush, sepse jetoj në “shtëpinë” tënde? Kjo nuk është familje. Është shërbim falas që i ke bërë vetes.
— Kush do të të dojë pas kësaj?
— Pyetja më qesharake e mbrëmjes, — tha Shpresa. — Kur një burrë pyet një grua “ku do të të dojë njeri”, zakonisht ka frikë se mos mbetet vetë i panevojshëm.
Ai heshti. Pastaj rrëmbeu xhaketën nga varësja.
— Mirë pra. Doni luftë? Do ta keni. Mami, do të më lutesh vetë. Dhe ti, Arlinda, do pendohesh. Mendon se do ia dalësh pa mua? Brenda një muaji do më telefonosh.
— Jo, — thashë. — Nuk do të telefonoj.
— Do ta shohim.
— S’ka çfarë të shohësh, — e preu Shpresa. — Dil.
Ai doli. Pa përplasje dere, pa dramë. Mblodhi çantat duke sharë nën zë dhe iku si dikush që shpreson deri në sekondën e fundit se do ta thërrasin pas.
Askush nuk e thirri.
Në urgjencë shkuam rreth mesnatës. Mjeku plotësonte formularët, ndërsa Shpresa rrinte në korridor me çantën time në prehër, duke vështruar bosh. Pas pak tha:
— E di çfarë është më e neveritshme?
— Çfarë?
— Që e kisha vënë re prej kohësh si po kalbej. Si fliste. Si të zhvlerësonte. Si gënjente. Por derisa nuk pashë gjak, i thosha vetes: janë të rritur, do merren vesh. Qëndrim i rehatshëm. Dhe i ulët.
— Nuk kishit detyrim…
— Kisha. Jam nëna e tij. Kjo s’është amnisti, është përgjegjësi.
— Ju kam pasur frikë.
— Me të drejtë. S’jam njeri i lehtë.
— Tani jo.
Më pa me një buzëqeshje të shtrembër.
— Tani jam thjesht një plakë shumë e zemëruar.
Të nesërmen filloi ajo që në filma kalon me muzikë në sfond, por në jetë zgjat pafund: dokumente, telefonata, radha, fotokopje, kërkesa, noterë, polici lagjeje, bankë, avokat, dhe çelësbërësi që ndërroi bravën duke shmangur sytë, sikur po dëshmonte një turp të huaj.
Arlindi në fillim telefononte. Pastaj nisi mesazhet. Më pas vinte poshtë pallatit.
“Hape derën. Të flasim.”
“Çfarë po kërkon?”
“Mami, zbrit pak, dua të flas me ty…”
Dhe kjo ishte vetëm fillimi i një kapitulli që do të zgjaste më gjatë se sa e kisha imagjinuar.