— Vjosa Shala! Në dhomën pesë çoje menjëherë serumin, nga e teta mblidh enët higjienike. Lëvize pak më shpejt, duhet shpërndarë edhe mëngjesi, ndërro çarçafët urgjentisht në të tretën! — urdhëronte me zë të prerë kryeinfermierja Flutura Çuko. — Shpejt, Vjosa, vizita fillon së shpejti, mos u zvarrit!
Vajza tundi kokën në shenjë dakordësie.
— Në rregull, po shkoj, — tha me qetësi dhe shtyu stativin e serumit drejt dhomës numër pesë.
Në të vërtetë ajo quhej Vjosa. Kështu e kishte regjistruar e ëma kur telefonoi në zyrën e mjekëve ditën e parë të punës dhe kërkoi “Vjosën Shala”. Që atëherë, të gjithë e thërrisnin shkurt, thjesht Vjosa. Emri i rrinte për shtat dhe ajo nuk mërzitej aspak.
Ishte ende shumë e re, infermiere e nivelit fillestar. Jetonte vetëm me të ëmën, e cila që nga fëmijëria e kishte përkëdhelur me këtë emër. Vjosa kishte zemër të butë e shpirt të dhembshur pa kufi. Kur ishte e vogël, në oborr u falte lodrat të gjithë fëmijëve dhe pëshpëriste me gjuhën e saj të çiltër: “Merre, mos e ndot, Vjosa ka prapë.” Prindërit e fëmijëve ktheheshin më pas me forma plastike në duar dhe i thoshin së ëmës: “Vajza juaj na i dha këto, merrni tonat, Eduarti është lodhur me to.”
Ajo prekej për këdo. Nëse shihte një gjyshe që mezi ecte me çantën në dorë, vraponte ta ndihmonte; bashkë me të ëmën e përcillnin deri në shtëpi, ndërsa Vjosa mbante me krenari qesen e vogël të pazarit. Kur Ilir Hasani rrëzohej e çante gjurin, ajo i vinte mbi plagë gjethe shtogu a delli dhe përpiqej ta qetësonte mes lotëve të tij.
Një herë, kur e ëma po ziente qull në kuzhinë dhe doli për pak çaste, Vjosa u ngrit në majë të gishtave për të parë brenda tenxheres. E tërhoqi pa dashje nga soba. Ena u përmbys dhe qull i nxehtë i ra mbi faqe e qafë.
— Mami, po digjem! — bërtiti mes dhimbjesh.
E ëma vrapoi, por djegia kishte bërë të vetën. Fati deshi që të shpëtonte, megjithatë shenjat në faqe dhe në qafë i mbetën përgjithmonë.
Tani Vjosa ka gati një vit që punon si infermiere e re në spital dhe, paralelisht, ndjek mbrëmjeve studimet në degën e infermierisë në kolegj, duke u përpjekur me gjithë forcën t’ia dalë mbanë çdo detyre që i del përpara.