…duke u përpjekur me gjithë forcën t’ia dalë mbanë çdo detyre që i del përpara.
Në kolegj ndiqte ligjëratat e mbrëmjes, ndërsa ditën vraponte nga një repart në tjetrin. Mundohej tej mase, sepse gjithmonë kishte dikë që priste ndihmën e saj.
— Dhe mos u zgjat shumë me pacientët, mos u fut në muhabet! Kryemjeku po mbyll mbledhjen, nxito, Vjosa! — i thirri pas shpine Flutura Çuko, duke rrëshqitur me hap të rëndë drejt korridorit për të rreshtuar infermieret e tjera.
Po si të mos ndalej? Sapo hynte në një dhomë, gjente dikë me sy të përlotur. Një e moshuar në shtratin pranë dritares qante në heshtje. Vjosa i ulej pranë, i kapte dorën, e pyeste me qetësi çfarë e mundonte dhe përpiqej ta qetësonte. Nuk dinte të vepronte ndryshe; po të largohej pa e dëgjuar, do ta rëndonte ndërgjegjja. Ajo kishte dhembshuri për këdo, edhe pse disa e quanin këtë dobësi apo servilizëm. Le të mendonin ç’të donin.
Që ditën e parë të punës, Flutura Çuko i kishte mbajtur një fjalim të gjatë me këshilla. Teksa zbriste shkallët, ajo ishte penguar. Vjosa ishte hedhur menjëherë për ta ngritur. Por ata që panë skenën pëshpëritën: “Shih si i serviloset shefes!”
Pas mbledhjes së mëngjesit, kryemjeku Besnik Elezi e thirri Fluturën në zyrë.
— Flutura, kam një kërkesë personale. Na është sëmurë dadoja dhe Hana po kollitet, rri e mërzitur. Nuk do ta çojmë në kopsht sot. A mund të më dërgoni një infermiere për një ditë? Nesër vjen gjyshja.
— Pa merak, Besnik. Do t’ju dërgoj të renë, Vjosën. Është vajzë e mirë, e kujdesshme. Për momentin nuk është e mbingarkuar me punë.
Sapo kryemjeku doli, Flutura murmuriti me vete. “Infermiere i duhet… Besniku është ende i ri, i ve, me një vajzë të vogël. Herën e kaluar çova Marsela Likën dhe ajo filloi të ëndërronte gjëra të kota, iu ngjit pas tij. Edhe ai s’e hiqte shikimin. Marsela është llafazane e dredharake. Jo, më mirë të shkojë Vjosa. Është shpirtmirë, do të merret me fëmijën. Me atë fytyrë të shënuar, askush s’do ta ngatërrojë me flirt. Besnikut i duhet një grua e denjë, një nënë e vërtetë për të bijën.”
Vjosa pranoi me gëzim të shkonte te Hana. Ajo i adhuronte fëmijët dhe mezi priste ta njihte vogëlushen.