Vjosa Shala nuk kishte motra apo vëllezër të vetët, por në familje nuk i mungonin fëmijët. Te halla e saj, Ylvije Qafoku, rritej Dritan Toplana, kushëriri i vogël që ajo e konsideronte si vëlla. Shpesh e linin në kujdesin e saj: e ushqente, e argëtonte, i shpikte lojëra dhe e vinte në gjumë. Vogëlushi ishte i gjallë e plot shaka, dhe Vjosa ishte mësuar me tekat e fëmijëve.
Megjithatë, takimi i parë me Hanën nuk shkoi siç e kishte përfytyruar.
— Ik prej këtej! — i tha vogëlushja sapo e pa në derë. — Ti je e keqe!
Besnik Elezi mbeti në siklet. Ora po i ikte dhe ai duhej të nisej për në punë. Sytë i ndalën te Vjosa, sikur kërkonin ndihmë. Ajo buzëqeshi lehtë dhe, pa e vënë re Hana, i bëri shenjë me dorë të largohej qetësisht.
— Si e kuptove që jam e keqe? — e pyeti ajo butë. — Në fakt, dje më qortuan në punë dhe më dërguan këtu me zor. Më thanë të gatuaj, por unë s’di fare. Ndoshta më mirë të iki… Ç’të thuash, Hanë?
Vogëlushja u hutua dhe hodhi sytë rrotull. I ati tashmë ishte larguar. Të rrinte vetëm nuk donte. Pas një hezitimi të shkurtër, mërmëriti:
— Mirë… rri. Vetëm mos bëj zhurmë.
Mbrëmjen e asaj dite, kur Besniku u kthye, e priste tryeza e shtruar. Hana qeshte me zë të lartë dhe as nuk kollitej më. Të dyja ishin bërë me miell nga koka te këmbët; kishin përgatitur mantia dhe kuzhina mbante erë gatimi shtëpie.
Të nesërmen erdhi gjyshja dhe Vjosa u kthye në spital, por diçka kishte ndryshuar. Hana e kërkonte me ngulm. Kur Besniku telefonoi sërish për ndihmë, vajza e vogël vendosi kusht:
— Dua vetëm Vjosën. Ajo është e mirë.
Miqësia mes tyre u forcua shpejt. Hana prekte me kujdes shenjat në faqet e Vjosës dhe pyeste me kureshtje:
— Pse i ke kështu?
— S’e dëgjova mamanë time kur duhej, — përgjigjej ajo me një buzëqeshje të zbehtë.
— Unë nuk kam mamë, — tha një herë Hana me zë të ulët. — Ajo është në qiell.
Një ditë tjetër shtoi me bindje fëmijërore:
— Ti i ngjan asaj. Edhe ajo më puthte në faqe kështu.
Dhe me duart e saj të vogla, të buta, i ledhatonte faqet Vjosës.
— Do t’i shëroj unë. Do të kalojnë, do ta shohësh.
Vjosa shpesh ndalonte para pasqyrës dhe çuditej. E ëma kishte provuar për vite me radhë t’ia zbutte shenjat e djegieve, por pa shumë sukses. Tani, sikur diçka e padukshme po i lëmonte dalëngadalë. Dhe çdo herë që Hana i prekte me kujdes, ajo ndiente se jo vetëm lëkura, por edhe zemra po i shërohej pak nga pak.