Hana vazhdonte t’i fliste me përkëdheli, duke përsëritur me bindje fëmijërore se do t’ia lëmonte faqet dhe se shumë shpejt do t’i ngjante edhe më tepër nënës. Një ditë u ngjesh fort pas saj dhe, me zë të dridhur, i pëshpëriti:
— Mos u largo kurrë nga unë… të dua shumë.
Flutura Çuko ishte e para që e vuri re ndryshimin. Vjosa Shala sikur ishte çelur si lule pranvere. Trupi i saj dukej më i hijshëm, faqet i kishin marrë një ngjyrë të shëndetshme dhe shenjat që dikur e mundonin po zbeheshin përditë, si të shkrira nga drita. Kur në korridor i dilte përballë Besnik Elezi, ajo ulte sytë dhe fytyra i merrte flakë nga turpi. Edhe ai, herë pas here, e shikonte më gjatë seç duhej. Në dhomën e infermiereve nisën pëshpërimat — thoshin se s’ka tym pa zjarr.
Një pasdite, Besnik Elezi e thirri Flutura Çukon në zyrë. Ai buzëqeshte i qetë.
— Kam një lajm të rëndësishëm, — i tha. — Duhet të gjejmë një ditë për ta festuar me stafin. Do të martohem. Nuk e kërkova me ngulm fatin, por Zoti ma solli vetë. Më dha gruan që dua dhe vajzës sime një nënë të përkushtuar. Edhe juve ju detyrohem shumë, që ma dërguat këtë thesar në jetën time.
Fjalët u përhapën shpejt. Disa pëshpëritën me zili, të tjerë menduan se Vjosës i kishte buzëqeshur fati pa masë. Dikush e quajti të zgjuar e dinake. Por shumica u gëzuan sinqerisht për Besnikun dhe Vjosën. Dukeshin vërtet një çift i bukur. Hana i vështronte herë njërin, herë tjetrin, me sytë që i shkëlqenin nga lumturia.
Vjosa e përqafoi fort vogëlushen dhe i foli me zë të ulët:
— Shiko atë renë atje lart. Mami po na sheh dhe gëzohet që ne jemi mirë, që nuk qajmë më.
Hana ia ktheu po aq butë:
— Ti i ngjan mamit. Je e bukur dhe e mirë. Të dua… mos më lër kurrë.
Mirësia përhapet si rrezet e diellit — ngroh, ndriçon dhe, në dritën e saj, lind lumturia.