Osmani u mendua për disa çaste, pastaj ngriti supet lehtë.
— Në fakt… nuk duket ide e keqe, — tha ai më në fund.
Më vonë, kur e kujtonin atë bisedë, talleshin me njëri-tjetrin:
— Po sikur të hapim një vrimë në tavan e të vendosim një shkallë rrotulluese? — qeshte Klea. — Do ta bëjmë shtëpinë dykatëshe për familjen tonë të madhe e të lumtur!
— Nëse na lejojnë, — përgjigjej Osmani me një buzëqeshje të ngrirë, duke lënë të kuptohej se afërsia kaq e madhe me kunatën nuk e entuziazmonte aq sa Kleën.
Megjithatë, vendimi u mor dhe apartamenti u ble. Shkalla e përfolur mbeti vetëm një shaka mes tyre.
Vitet kaluan. Kur Gresa mbushi pesë vjeç dhe Diella ishte tashmë dymbëdhjetë, ndodhi ajo që e shembi përfundimisht familjen.
Osmani sapo ishte kthyer nga një udhëtim jo fort i mbarë dhe, i mërzitur nga dështimet, prej tre ditësh po “festonte ditën e shoferit”, siç e quante ai, duke mos u ndarë nga gota. Ndërkohë, Klea kishte ftuar disa kolege për një mbrëmje të thjeshtë në kuzhinë — një lloj feste të vogël mes vajzash.
Ishin katër gra ulur rreth tryezës, duke biseduar lirshëm e duke qeshur. Atmosfera ishte e qetë, pothuajse e ngrohtë.
Osmani hyri në kuzhinë dhe nisi të tregonte një histori nga puna, por duke e zbukuruar sipas qejfit. Siç ndodh shpesh, Klea nuk duroi:
— Po ç’thua kështu? Nuk ka ndodhur ashtu! — buzëqeshi ajo dhe filloi ta rrëfente ngjarjen siç kishte qenë në të vërtetë.
Një korrigjim i zakonshëm, i pafajshëm. Por reagimi i Osmanit ishte krejt i papritur.
— Pse më ndërpret? Kush është i zoti i kësaj shtëpie? Si guxon të më mbyllësh gojën para të tjerëve? Kush mendon se je ti? — shpërtheu ai.
Klea ishte trupvogël, e hollë; mezi peshonte pesëdhjetë e pesë kilogramë. Shtytja e Osmanit ishte aq e fortë sa ajo u rrëzua nga stoli dhe u përplas pas murit. Ai u ngrit me vrull, me një lëvizje që paralajmëronte diçka edhe më të rëndë… ngriti këmbën drejt trupit të saj të palëvizshëm.
Në atë çast reagoi menjëherë Ylvije Gjini, e cila pak kohë më parë ishte ndarë nga një burrë tiran. Ajo kapi stolin dhe ia përplasi me gjithë forcën në shpinë Osmanit.
Ai u shemb pa ndjenja.
Nora Kastrati dhe Ylvija ngritën Kleën, morën me nxitim vajzat nga dhoma e tyre dhe u ngjitën lart, në apartamentin e motrës së saj.
Të nesërmen në mëngjes, Osmani u paraqit para derës me një tufë lulesh në dorë. Me zë të përulur kërkonte falje, duke u justifikuar me mjegullim mendjeje dhe me alkoolin e tepërt.
Ndoshta kishte pasur vërtet një errësim të arsyes. Deri atëherë, ai nuk e kishte ngritur kurrë dorën mbi të, madje as zërin nuk ia kishte ngritur. Por ajo që ndodhi ishte e pamohueshme.
— Nuk do të bëj kallëzim, vetëm sepse nuk dua t’u prish të ardhmen vajzave. Diella ëndërron të punojë në polici, — tha Klea me qetësi të ftohtë. — Por me ty nuk jetoj më. Do ndahemi. Pa diskutim.
Po atë mbrëmje, Osmani u largua për një tjetër udhëtim. Kur u kthye pas dy javësh, dukej si njeri tjetër.
Fyerjet dhe kërcënimet derdheshin pa pushim. Ai nuk kursente as Kleën, as vajzat. Herën e parë ajo mbeti e shtangur. Më pas, filloi t’i regjistronte të gjitha me telefon. Nëse nuk do t’i drejtohej policisë, të paktën do t’i kishte si mjet presioni.
Procedura e divorcit u krye pa zvarritje. Por Osmani refuzoi të largohej nga banesa.
— Mos prit shumë! Jam i regjistruar këtu! Dhe sipas ligjit, më takon gjysma! — këmbëngulte ai.
— Cila gjysmë? — shpërtheu Klea. — Këtë shtëpi e blemë me paratë e apartamentit të mëparshëm, dhe për atë apartament na ndihmuan prindërit e mi!
— U ble gjatë martesës, — ia ktheu ai ftohtë. — Edhe makina jote hyn këtu.
— E di shumë mirë që makinën e kam blerë me paratë e mia!
— E di. Po ç’rëndësi ka? — u mendua ai për një çast. — Ja marrëveshja: më jep gjysmën e vlerës së makinës dhe unë heq dorë nga pretendimi për shtëpinë. Gjithë këto vite kam punuar e kam sjellë rrogën në shtëpi. E kupton vetë.
Klea e shiti makinën, ndau shumën në mënyrë të drejtë dhe u përgatit t’ia dorëzonte pjesën që i takonte ish-bashkëshortit, duke shpresuar se me atë pagesë do të mbyllej përfundimisht kapitulli më i hidhur i jetës së saj.