Mirëpo, kur Klea ishte gati t’ia dorëzonte shumën ish-bashkëshortit, ai sërish ishte nisur në udhëtim.
— Jepja Skënder Çelës. Kur të kthehem, ma dorëzon ai, — i tha Osman Prendi në telefon, me ton urdhërues.
— Mund të pres edhe unë e ta jap vetë, — ia ktheu Klea qetësisht.
— Të njoh mirë. Pastaj s’të nxjerr dot asnjë lek nga dora!
Skënderi kishte qenë mik i përbashkët i tyre prej vitesh. Kishin dalë bashkë, kishin festuar, madje familjarisht. Pikërisht për këtë arsye, Klea vendosi t’ia besonte paratë atij, por me një kusht të qartë — një vërtetim me shkrim.
— Ç’është kjo, Klea? Çfarë flet për fletë e firma? — qeshi ai. — Do t’ia jap Osmanit në dorë, siç duhet. Jemi miq!
Ajo prapënguli dhe mori një firmë. Megjithatë, rezultoi gabim që e bëri atë hap.
Sapo Osmani u kthye, e telefonoi dhe i kërkoi paratë e makinës, sikur të mos kishte ndodhur asgjë.
Ndërsa Skënderi, me një pafajësi të shtirur, deklaroi se nuk kishte marrë asgjë, se nuk dinte për çfarë bëhej fjalë dhe se s’kishte parë para me sy.
Kështu, Klea u detyrua të paguante për herë të dytë. Këtë radhë me dokument të rregullt. E bëri vetëm për një arsye: të siguronte që ai të hiqte dorë përfundimisht nga çdo pretendim mbi apartamentin dhe ta linte të qetë.
Njëherë, si me shaka, ajo kishte bërë një llogari të thjeshtë: kush e mbante realisht familjen? Dhe përgjigjja ishte e qartë — ajo vetë.
Po, Osmani punonte dhe sillte rrogën në shtëpi. Por kishte dobësi për kostume të shtrenjta, pije të rralla dhe ushqime luksoze. Pothuajse gjithçka që fitonte, e shpenzonte për vete. Madje nuk ngurronte të merrte edhe nga të ardhurat e Kleas, por në atë kohë askush nuk i numëronte me imtësi.
Sikur të mos mjaftonte kjo, ai u ankua se gjykata i kishte caktuar alimentacion tepër të lartë. Fillimisht kërkoi analizë atësie për vajzën e madhe. Doli që ishte e tij. Pastaj për të voglën — po ashtu.
E megjithatë, para tyre kishte hedhur dyshime se mund të mos ishin fëmijët e tij. Pas britmave dhe akuzave të tij, vajzat filluan ta shmangnin dhe ta kishin frikë.
Njëherë, kur Kleas iu desh të largohej për punë — ende pa u finalizuar divorci — vajzat refuzuan të rrinin vetëm me të atin.
Por Osmani nuk u mjaftua me paratë që i mori dy herë. I mbeti hatri që nuk arriti të ulte alimentacionin. Dhe në fund, si goditje e radhës, kërkoi gjysmën e apartamentit.
— E çfarë do më bësh? — e pyeti ai me përçmim.
Klea buzëqeshi lehtë.
— T’i numëroj një nga një?
Apartamenti. Ti mund të pretendosh vetëm gjysmën e diferencës mes vlerës së shtëpisë së vjetër dhe asaj të resë.
Dhe e vjetra u ble me paratë e prindërve të mi. Këtë e dëshmojnë ata, unë, motra ime dhe bashkëshorti i saj.
Ajo e shikoi drejt në sy.
— Makina ime. Paratë e saj i more dy herë. Njërën me firmë, pa diskutim.
Sa për pjesën tjetër, unë ia dorëzova Skënderit para pallatit të tij, në mes të ditës dhe nën kamera sigurie. Shkova vetë të verifikoja. Më treguan edhe pamjet. Dallohet qartë që i jap paratë në dorë, pa zarf, pa qese.
Ndërkohë ai betohet se as ka qenë në qytet. Prandaj do të bëj kallëzim për mashtrim.
Jo vetëm ti, por edhe miku yt do të përballet me pasojat. Ndoshta do të të falënderojë që e përfshive në këtë histori.
Osmani hapi gojën për t’u kundërshtuar, por fjalët nuk i dolën.
— Dhe nuk mbaron këtu, — vazhdoi ajo. — Do të paraqes edhe një denoncim për kërcënim ndaj jetës dhe shëndetit tim. I kam të gjitha mesazhet zanore të ruajtura. Do t’i bashkëngjis në dosje.
Ai gëlltiti me zor.
— Sa për fëmijët: alimentacionin do ta paguash. Ndërsa unë do të kërkoj heqjen e të drejtave prindërore. Edhe vajzave u ke bërtitur e i ke trembur.
Pastaj shtoi, me një qetësi therëse:
— Diella Çela më tha para dy ditësh: “Mund ta thërras babin thjesht Osman? Nuk e dua dhe kam frikë prej tij. Nuk dua një baba të tillë.”
Osmani u zverdh dhe vuri dorën në kraharor.
— Je i lirë, — tha Klea. — Do të shihemi në gjyq.