– Hape derën, Tahir. Djali është zot shtëpie, jo kjo e ardhura.
Zëri i Bardha Rrotës depërtoi përmes derës dhe më ngriu në vend, në mes të kuzhinës, me filxhanin në dorë. Kafeja m’u derdh mbi rrobën e shtëpisë, por as nuk lëviza. Njëzet e tetë vjet e kisha dëgjuar atë zë. Njëzet e tetë vjet më kishte përsëritur se “nuk je nga soji ynë”, se “nuk i shkon Alban Rexhës”, se jam “e ardhur nga Elbasani”.
Dhe tani po jepte urdhër të më thyenin derën.
E vendosa filxhanin pa zhurmë. U afrova në korridor me hapa të lehtë. Nga ana tjetër dëgjohej frymëmarrja e rëndë e Tahir Qafokut – kunati im, vëllai i vogël i burrit tim të ndjerë. I njëjti Tahir që, brenda gjashtë viteve, i kisha “dhënë hua” katërqind e tetëdhjetë mijë lekë. Paratë që premtonte t’i kthente “shumë shpejt, Arjana, për pak ditë”.
– Po sikur të jetë brenda? – murmuriti ai.
– S’është. E mora në telefon që në mëngjes, s’u përgjigj. Ka ikur te shtëpia e saj e pushimit. Tani është momenti.
Qesha në heshtje. Për herë të parë që nga dita e varrimit të Albanit, tre vjet më parë, buzëqesha aq fort sa më dhembën faqet. Telefoni ishte në xhepin e mantelit, në heshtje që prej orës gjashtë të mëngjesit. Me qëllim. Kisha kohë që e prisja këtë çast.
Gjashtë muaj e kisha pritur.
Gjithçka kishte nisur shumë vite më parë, me një tenxhere me supë panxhari. Në verën e vitit 2003, Bardha Rrota e mori tenxheren që e kisha zier për tre orë dhe e derdhi në lavaman. Isha shtatzënë, në muajin e shtatë.
– Ujë me ngjyrë panxhari. Djali im nuk ha kështu, – tha ajo.
Tre litra shkuan dëm. Albani heshti. Edhe unë. Mendova: është grua e brezit të vjetër, do ta përtyp. Qetësia ime vlente më shumë se një tenxhere.
Dhe përtypja zgjati njëzet e tetë vjet.
Gjatë atyre viteve më quajti “e ftohtë”, “sterile” – edhe pse solla në jetë një vajzë, por vajza “nuk është e racës sonë” – “karrieriste”, “grua me hundë përpjetë”. Punova në sektorin juridik të një fabrike të madhe, udhëtoja shpesh për punë, dhe pikërisht me shpërblimet e atyre udhëtimeve, në vitin 2005, blemë apartamentin. Njëqind e dymbëdhjetë metra katrorë, dy ballkone, pamje nga parku. Sot do të vlente rreth njëmbëdhjetë milionë lekë.
Albani i thoshte shpesh të ëmës:
– Mami, shtëpinë e mori Arjana. Me rrogën time si mësues fizkulture mezi do të përballonim një hyrje të vogël.
Ajo tundte kokën, shtrëngonte buzët dhe heshtte. Por pas pak minutash niste nga e para:
– Ti je kryefamiljari, Alban. Gjithçka mbahet mbi ty.
Tre vjet më parë, Albani u ngrit në mëngjes, shkoi drejt banjës dhe nuk doli më. Zemra. Unë thirra ambulancën, unë e shoqërova, unë u mora me gjithçka. Bardha erdhi në varrim dhe pyetja e saj e parë ishte:
– Arjana, ku janë çelësat e shtëpisë së Albanit? Më jep një palë, të vij të ujis lulet.
Unë nuk kam mbajtur kurrë lule në shtëpi. Jam alergjike.
Megjithatë ia dhashë çelësat. Nga dobësia, nga dhimbja, nga heshtja e grumbulluar prej dekadash. Ishte gabimi më i madh që kam bërë ndonjëherë.
Gjashtë muaj më parë u ktheva nga puna – ende bëj konsulenca private – dhe në korridor pashë pantofla burrash, numër dyzet e pesë. Në kuzhinë rrinin Bardha dhe Tahiri. Ulur në tryezën time. Pinë çajin tim në filxhanët e mi. Dokumentet e mia ishin hapur mbi tavolinë. Dosja me mbishkrimin “APARTAMENTI” ishte nxjerrë nga dollapi.
– Arjana, erdhe, – tha ajo pa u ngritur. – U këshilluam me Tahirin. S’ka ku të jetojë. Elsa Jakupi e ka nxjerrë nga shtëpia, ka edhe fëmijë të vogël. Vendosëm ta regjistrojmë këtu, te ti. Përkohësisht. Pesë a dhjetë vjet.
Hoqa pallton me qetësi.
– Kush ju hapi derën?
– Kam çelësa, harrove? – qeshi ajo. – Edhe unë jam zonjë shtëpie. Djali im e bleu këtë apartament.
– E bleva unë. Me të ardhurat e mia.
– Mos fillo prapë. Albani ishte burrë, mbante familjen. Pa të, ti…
U afrova te tryeza. Mblodha letrat me kujdes. Dosjen “APARTAMENTI” e mbylla dhe e futa nën krah. Nga çanta nxora një dosje të hollë blu. E mbaja me vete prej dy muajsh, si parandjenjë. Brenda ishin njëzet e tre fletë-dëshmi borxhi, të shkruara nga Tahiri me stilolapsin tim, në fletë me kuadrate nga fletorja e vajzës sime. Bashkë me to – printimet e transfertave bankare, të cilat i nxirrja çdo gjashtë muaj. Deformim profesional juristeje.
Bardha po vështronte duart e mia. Ende nuk e dinte çfarë po vinte, por diçka e kishte nuhatur – fytyra iu zbeh, u bë si një gri e vje