…terë si hiri i gazetës së vjetër.
– Tahir, – fola qetë, pothuaj me zë të butë. – Merr telefonin. Hape aplikacionin e bankës. Shiko transfertat.
Ai u hutua.
– Për çfarë?
– Nga viti 2020 deri në 2026. Numëroji të gjitha kalimet e mia drejt teje.
Nuk lëvizi. As nuk e preku xhepin. Atëherë hapa unë celularin tim dhe fillova t’i lexoj me zë, një nga një:
– Janar 2020, tetëdhjetë mijë lekë. “Për dhëmbët e Klajdit.” Mars 2020, dyzet e pesë mijë. “Deri sa të dalë paga.” Gusht 2020, njëqind e njëzet mijë. “Elsa është për kurim, do t’i kthej brenda muajit.” Dhjetor 2021, tridhjetë mijë. Shkurt 2022, gjashtëdhjetë mijë. Dhe kështu me radhë… Në total: katërqind e tetëdhjetë mijë lekë. Gjashtë vite. Kthim? Zero.
Në kuzhinë ra heshtje e rëndë. Tahiri e mbërtheu vështrimin mbi tavolinë, sikur druri të ishte më interesant se unë.
Bardha Rrota u drejtua menjëherë, si të kishte gëlltitur një shufër hekuri.
– Kjo ka qenë ndihmë mes vëllezërish! Mes njerëzve të gjakut nuk bëhen llogari!
– Njerëz të gjakut? – u afrova drejt saj. – Për njëzet e tetë vjet nuk ma keni thënë emrin pa shtuar “ajo”. Çfarë farefisnie paskemi ne?
– Mos më fol me atë ton!
– Çelësat.
– Si the?
– Çelësat e apartamentit tim. Tani. Vendosi mbi tavolinë.
Tahir heshti. Bardhës iu skuq fytyra. Me një lëvizje të vrullshme hoqi zinxhirin nga qafa, ku vareshin çelësat e mi – i mbante si medalion – dhe i përplasi mbi tavolinë.
– Merri! Do ta gjej unë si të të vë në vend. Shtëpia është e Alban Rexhës! Pra, më takon mua!
– Testamenti është depozituar te noteri. Çdo gjë është në emrin tim. Ju lutem, dilni.
U larguan. Tahiri pa më parë në sy. Bardha me shpinë drejt, buzët e shtrënguara fort.
Mbylla derën dhe u mbështeta me ballë mbi të. Zemra më rrihte aq fort sa më ushtonte në veshë.
Dhe për herë të parë pas tre vitesh mendova: Albani do të ishte në krahun tim. Do të qeshte lehtë e do të thoshte: “Arjanë, më në fund.”
Në mbrëmje erdhi Denisa Begaj. Shoqja ime nga fakulteti, notere – po ajo që kishte përgatitur testamentin e Albanit. Solli një shishe verë dhe një kuti me ëmbëlsira.
– Hë, fol.
I tregova gjithçka. Dosjen. Katërqind e tetëdhjetë mijë lekët. Çelësat në zinxhir.
Denisa heshti gjatë, pastaj tha:
– Arjana, je naive.
– Faleminderit.
– Jo, dëgjoje deri në fund. Mendon se mbaroi këtu? Ajo grua për njëzet e tetë vjet e ka konsideruar atë apartament si pronë të sajën. T’i hoqe çelësat – është si t’i heqësh dozën një të varuri. Do të kthehet. Dhe nuk do të vijë vetëm.
– Çfarë më sugjeron?
– Ndrysho bravën. Sot. Jo nesër. Dhe vendos kamerë me regjistrim në cloud. Jo në korridor – ta heqin komshinjtë. Në sythin e derës.
– Vërtet mendon se do të arrijë deri aty?
Denisa më pa mbi syzet.
– Kam tridhjetë vjet që merrem me trashëgimi. Kam parë djalë që i ka hedhur helm nënës për një apartament të vogël. Dhe ti më pyet “a do të arrijë”? Ndrysho bravën.
E bëra po atë mbrëmje. I pagova ustait katërmbëdhjetë mijë lekë – dyfish, për urgjencë. Vendosa edhe kamerën. E vogël, e zezë, pothuaj e padukshme, e fshehur në kapakun e sythit. Transmetimi vinte drejtpërdrejt në telefonin tim.
Mendova se po e teproja. Se Denisa po e shihte botën me paranojë.
Dy javë më pas shkova në shtëpinë e fshatit për fundjavë. Jo se kisha punë – thjesht doja të provoja një dyshim. I lashë dritat fikur, kutinë postare pa e kontrolluar tri ditë, makinën e parkova një rrugë më tej. Krijova përshtypjen e mungesës. Nëse Bardha po më vëzhgonte – dhe isha e bindur se po – do të shihte pikërisht atë që doja t’i tregoja.
Të shtunën paradite telefoni cicëroi: “Lëvizje te dera”.
Hapa aplikacionin dhe për pak më ra filxhani i çajit nga dora.
Në korridor qëndronte Bardha Rrota. Kishte hedhur mbi supe shallin e leshtë që mbajti në varrimin e Albanit. Vathët e artë, ata me formë pikash, i shkëlqenin në dritë. Në krah të saj – një burrë me xhup blu dhe kuti veglash në dorë. Usta. Jo Tahiri – një i huaj, me sa duket i marrë me pagesë.
– Këtu, – tha Bardha duke treguar derën time. – Hape. Jam pronarja. Dokumentet janë brenda. I kam humbur çelësat.
Ustai e vështroi bravën.
– Bravë e fortë. Nuk hapet lehtë. Duhet shpuar. Tetë mijë lekë.
– Shpoje. Paratë i marr brenda.
Unë i ndiqja nga fshati, me robdeshambër, filxhanin në dorë. Duart nuk më dridheshin aspak. Shtypa “Regjistro” dhe pastaj “Ruaj në cloud”.
Pastaj telefonova policin e zonës. E njihja – e kisha ndihmuar më parë me disa dokumente për një çështje lagjeje. Iu përgjigj menjëherë, me zërin e tij të qetë, dhe unë thashë: