– Erion, para derës sime janë dy persona. Po shpojnë bravën. Njëra është vjehrra ime, shtatëdhjetë e tetë vjeçe. Unë jam në fshat. Po i regjistroj. A mund të dërgoni patrullë?
– Arjana Elezi, nisem menjëherë.
Pas afro dyzet minutash, makina e policisë u ndal para pallatit. Brava ishte çarë përgjysmë. Ustai ende punonte, ndërsa Bardha Rrota qëndronte mbi kokën e tij dhe i jepte udhëzime si komandante kantieri. I kapën në flagrancë, aty në kat. Ustai nuk rezistoi asnjë çast – tregoi me gisht nga ajo:
– Kjo zonja më punësoi. Tha se është shtëpia e saj, i kanë humbur çelësat.
Vjehrrën e shoqëruan në komisariat. E mbajtën dy orë. Më pas e lanë të lirë me detyrim paraqitjeje – mosha, tensioni, “gjendja shëndetësore”. Por procesverbali u hartua.
Atë mbrëmje u ktheva nga fshati. U ngjita në katin tim. Në mes të derës – një vrimë e shëmtuar. Brava e shkatërruar. Thirra sërish bravandreqës. Vendosa një pllakë mbrojtëse të blinduar dhe një bravë të dytë sipër. Njëzet e dy mijë lekë. I shënova në fletore: “Borxhi i Bardhës dhe Tahir Qafokut + bravat = 502 000 lekë.”
Dhe prita. E dija që kjo nuk ishte fundi. As gjysma e rrugës.
Një muaj më vonë më telefonoi Tahir Qafoku. Për herë të parë pas gjashtë muajsh heshtjeje. Zëri i tij ishte i përulur, i zbutur artificialisht:
– Arjana, më fal për budallallëkun tim. Mami është sëmurë, tensioni i luhatet. S’është në vete. Shko takoje, pajtohuni.
– Tahir, ktheji katërqind e tetëdhjetë mijë lekët.
– Ku t’i gjej unë aq para…
– Atëherë nuk kemi çfarë të diskutojmë.
– Po të lutem, po flas si njeri!
– Edhe unë si njeri kam gjashtë vjet që të lutem. S’ke kthyer asnjë lek.
Ma mbylli telefonin.
Një javë më pas erdhi dita që kisha pritur.
Po përgatisja kafen kur dëgjova hapa në shkallë. Dy persona. Të rëndë. E njoha menjëherë zvarritjen karakteristike të Bardhës – ecte gjithmonë sikur këmbët i peshonin më shumë se trupi. Pas saj, hapa mashkulli. Zëri i saj u dëgjua qartë, pa u përpjekur të ulë tonin:
– Hape, Loni. Djali është zot këtu, jo kjo e ardhur.
U afrova në korridor pa bërë zhurmë. Aktivizova kamerën në telefon. Aplikacioni i regjistrimit më tregoi Tahirin me levë metalike në dorë dhe Bardhën me një qese nga e cila dëgjoheshin tinguj metalikë. Më pas dallova: kaçavida, një çekiç i vogël, dhe një levë tjetër e shkurtër. Kishin ardhur të përgatitur.
Tahir futi levën në hapësirën mes derës dhe kornizës. Dera ishte ende ajo e vjetra, me bravën e prerë nga hera e kaluar – me qëllim nuk e kisha zëvendësuar me derë të blinduar. Doja të hynin. Ose më saktë, të përpiqeshin të hynin. Që të kishte prova.
– Mami, ka edhe një bravë tjetër lart…
– Thyeje! Është shtëpia ime! Djali im e solli këtu nga Elbasani – do të thotë që edhe banesa është e imja!
U tërhoqa në kuzhinë dhe telefonova Erion Canin.
– Erion, janë kthyer. Djali me levë, ajo po e drejton. Po regjistroj.
– Dymbëdhjetë minuta. Mos e hap derën.
– As që e kam ndërmend.
E goditën derën tetë minuta rresht. Tetë minuta qëndrova në kuzhinën time me filxhanin e kafes që po ftohej në dorë, duke dëgjuar si kërciste korniza. Prisja të ndjeja frikë, por brenda meje ishte bosh. E qetë. Sikur të më kishin hequr një tumor njëzetetetëvjeçar dhe ta kishin qepur plagën pastër.
Në minutën e nëntë u dëgjuan zëra policësh në shkallë.
– Largohuni nga dera. Duart lart. Hidhni mjetet në tokë.
Bardha bërtiti:
– Është shtëpia e djalit tim! Kam të drejtë!
– Dokumentet më vonë. Tani duart.
E hapa derën nga brenda. Me qetësi. Me robdeshambër dhe filxhan në dorë.
Kur më pa, Bardha u zbeh. Ishte fytyra e një njeriu që sapo kupton se askush nuk kishte ikur. Se ishte pritur. Se gjithçka ishte filmuar që herën e parë.
– Ti… – pëshpëriti. – E bëre me qëllim…
– Mirëmbrëma, zonja Bardha, – thashë. – Mund të hyni. Vetëm mos ua hiqni prangat, kam qilima të çelët.
Tahir shpërtheu në lot. Aty në korridor, përpara dy policëve, përpara nënës së tij dhe komshies së katit të pestë që kishte nxjerrë kokën nga dera. Një burrë dyzetenëntëvjeçar që fshinte hundët me mëngë.
E mbylla derën pas tyre.
Për herë të parë pas tre vitesh, apartamenti im u mbush me një heshtje të vërtetë.
Pas rreth një ore, Erioni më telefonoi.
– Arjana Elezi, do ta bëni kallëzimin?
– Po.
– Për të dy? Edhe për nënën, edhe për djalin?
Heshta saktësisht dy sekonda.