– Për të dyja, – thashë më në fund. – Edhe për nënën, edhe për djalin. Dhe do të dorëzoj edhe një padi civile për rikuperimin e katërqind e tetëdhjetë mijë lekëve nga Tahir Qafoku. Kam dëftesat e huasë, transfertat bankare janë të regjistruara. Nesër i sjell në zyrë.
Në anën tjetër të linjës, Erion Cani hezitoi për një çast.
– Zonja Arjana… Bardha Rrota është shtatëdhjetë e tetë vjeçe. Ndoshta, po ta shohim pak më njerëzisht…
– Erion, – iu përgjigja pa ngritur zërin, – para njëzet e tetë vitesh ajo grua më hodhi në lavaman tri litra supë, sepse sipas saj “nuk isha e sojit të tyre”. Dje solli djalin të më shponte derën. Njëzet e tetë vjet e kam përtypur me durim. Mjafton.
Ai heshti.
– E kuptova. Ju pres nesër.
E mbylla telefonin dhe u afrova te dritarja. Nëntori kishte mbuluar gjithçka me një muzg të parakohshëm. Diku, në parkun përballë, dëgjoheshin lehje qeni. I hodha vetes një tjetër filxhan kafe – i treti për atë ditë. E dija që tensioni do të më ngrihej, por nuk më interesonte.
Më mori në telefon Denisa Begaj.
– E pra?
– Do ta bëj kallëzimin. Edhe padinë.
– Të lumtë. Por dëgjo, Arjana…
– Çfarë?
– Bëhu gati. Do të çohet gjithë fisi kundër teje. Do të të mallkojnë që “fute plakën në burg” e që po e çon vëllanë e burrit të ndjerë në faliment. Je e përgatitur?
Sytë më ranë mbi derën e shkatërruar, që do ta zëvendësoja sërish. Mbi apartamentin bosh, ku çelësa kisha vetëm unë. Mbi fotografinë e Alban Rexhës në raft – buzëqeshte, me sytë gjysmë të mbyllur nga dielli.
– Jam gati, – thashë. – Kam njëzet e tetë vjet që përgatitem për këtë.
Kaluan dy muaj.
Bardha Rrota tani rri “me tension” te nusja e dytë e Tahirit – te e veja e tij nga martesa e parë, Elsa Jakupi. Po ajo Elsa që dikur u përzunë nga shtëpia me britma e sharje. Tani e “duron” vjehrrën me buzë të shtrënguara dhe me kalkulator në dorë. Nga miq të përbashkët mora vesh se Elsa i ka bërë llogaritë sa i kushton plaka në ditë dhe pret vetëm momentin kur të largohet. Por ku të shkojë? Tahiri nuk guxon ta fusë nënën në shtëpinë e vet – i druhet gruas së re, se mos e nxjerr jashtë edhe atë.
Procedimi penal për tentativë hyrjeje të paligjshme është hapur dhe hetimet vazhdojnë. Për shkak të moshës, Bardha me shumë gjasë do të marrë një dënim me kusht ose një gjobë – ndoshta rreth pesëdhjetë mijë lekë. Por procesverbali ekziston. Regjistrimi po ashtu. Komshia nga kati i pestë dëshmoi se pa gjithçka me sytë e saj dhe dëgjoi fjalën “e huaja”. Edhe bravandreqësi i vizitës së parë dha deklarim me shkrim, me hollësi dhe me shumën që i ishte premtuar nga vjehrra ime.
Tahir Qafoku hyn e del nga puna në qendrën tregtare nga dera e pasme – pret përmbaruesit. Seanca për padinë time është caktuar në janar. Faturat, transfertat, printimet – të sistemuara, të numeruara, nga tre kopje secila. Nuk ka shpëtim për të; jam e bindur se edhe avokati i tij ia ka thënë. Nga paga e rojës do t’i mbajnë pesëdhjetë për qind derisa të shlyhet çdo qindarkë. I bëra llogaritë: do t’i duhen rreth tetë vjet.
Farefisi – kushërinj të afërt e të largët, disa teze nga Berati që nuk i kam parë kurrë në këto njëzet e tetë vjet – më telefonojnë me të njëjtin refren: “Arjana, si s’të vjen keq, është plakë, nënë shembullore.” Unë u përgjigjem me një fjali të vetme: “Njëzet e tetë vjet i dhashë. Mjafton.” Pastaj e mbyll telefonin dhe numrin e bllokoj.
Mbesa e Albanit më shkroi në mesazh: “Halla Arjana, je përbindësh. Xhaxhai po rrotullohet në varr.”
Nuk i ktheva përgjigje. Në mbrëmje hyra në dhomën e gjumit, hapa dollapin dhe nxora kutinë e vjetër me letra. Në vitet ’90, kur sapo ishim njohur, Albani më shkruante nga ushtria. Rilexova njërën. Në fund kishte shkruar: “Arjana, je e fortë si hekur dhe për këtë të dua. Mos lejo askënd të të trajtojë siç të trajtojnë prindërit e mi. Dëgjove?”
Po, Alban. Tani po të dëgjoj.
Dera ime është e re – e blinduar, me tre brava dhe me sy elektronik. Kushtoi njëqind e dymbëdhjetë mijë lekë. Në fletoren time shënova: “Borxhi i të afërmve + dera e re = 614 000 lekë”. Nga Tahiri do t’i marr të gjitha.
Tani fle deri në orën tetë të mëngjesit. Pa qetësues. Për herë të parë pas tre vitesh.
Ndërkohë, vjehrra u thotë të gjithëve se unë “e helmova Albanin” dhe “po shkatërroj nënën e tij”. Gratë e pallatit pëshpëritin kur kaloj. Mbesa nuk telefonon më. Një kushërirë nga Berati më dërgoi mesazh: “U djegtë shpirti në ferr”.
Dhe e dini çfarë? Nuk më bën më përshtypje.
Mos ndoshta e teprova me atë plakë dhe me djalin e saj dështak? Apo bëra të vetmen gjë të drejtë, pasi heshta njëzet e tetë vjet dhe më në fund shtypa butonin e regjistrimit dhe thirra policinë?