― Përshëndetje, Nora Prifti, ― një grua që ajo nuk e kishte parë kurrë më parë qëndronte në pallier, pranë shkallëve. Dukej qartë se ishte në siklet; sytë i mbante të ngulur përdhe dhe me gishta përdredhte një copë letër të palosur disa herë.
― Përshëndetje… Kush jeni? Kë kërkoni?
Pak çaste para se të binte zilja, Nora kishte qenë duke kërcyer në mes të dhomës nën ritmin e këngës së saj të preferuar. Dielli i së shtunës derdhej me bujari nëpër dritare dhe ajo po shijonte pushimin nga studimet dhe puna. Kishte planifikuar një ditë plot gjallëri: pak pazar nëpër dyqane, një takim me shoqet, ndoshta edhe një film në kinema. Një fundjavë siç duhet.
Tani, përballë të panjohurës, entuziazmi iu shua. Pritja e përgjigjes po i rëndonte dhe padurimi po i shtohej.
― Më falni, zonjë, por kujt i bini? Mos ndoshta keni gabuar adresë? Në këtë hyrje ka edhe një tjetër Nora, pronarja e apartamentit. Ajo është masazhatore dhe shpesh e kërkojnë klientët. Jam mësuar me këto ngatërresa. Veçse ajo është shpërngulur në një lagje tjetër, është martuar dhe këtë shtëpi e jep me qira. Unë nuk ju njoh.
― Jo, nuk kam gabuar, ― tha gruaja me një vështrim të çuditshëm, pothuaj të përhumbur, sikur po sodiste diçka të shtrenjtë. ― Kam ardhur për ty, bijë.
― Si the? Çfarë “bijë”? A jeni në rregull nga mendja? Ju lutem, largohuni! ― Nora e mbylli derën me forcë, aq sa ajo u përplas para fytyrës së mysafires së paftuar.
Ndoshta mirësjellja nuk ishte pika e saj më e fortë. Në edukimin e saj kishte pasur mangësi, dhe kjo ishte e kuptueshme. Megjithatë, kushdo që e njihte nga afër, çuditej me faktin se si kishte arritur të bëhej një vajzë e ndershme dhe e fortë, pavarësisht furtunave që e kishin shoqëruar që në fillim dhe fëmijërisë së zymtë që kishte kaluar.
Nora Prifti ishte rritur nga gjyshja. Ose, më saktë, ishte përpjekur të rritej nën kujdesin e saj. E ëma biologjike e kishte lënë që në maternitet. E solli në jetë dhe u zhduk, sikur të mos kishte ndodhur asgjë. I vuri emrin Nora dhe pastaj humbi pa lënë gjurmë.
Vogëlushja kishte ardhur në këtë botë e bukur, e ëmbël, ndryshe nga foshnjat e zakonshme që lindin të skuqura e të rrudhura. Ajo dukej si një kukull që në ditët e para. Por për nënën e saj kjo nuk kishte asnjë rëndësi. Nuk e deshi as ditën kur lindi, as muaj më pas kur nisi të ulej vetë, as më vonë kur infermieret e përkëdhelnin duke pëshpëritur: “Sa vajzë e bukur, si një engjëll!”
Fillimisht e çuan në shtëpinë e foshnjave. E ëma ishte zhdukur, ndërsa për babanë askush nuk dinte gjë – me sa duket, as vetë ajo. Të afërmit nuk treguan asnjë dëshirë për ta marrë vajzën në familjet e tyre.
Në atë institucion Nora kaloi pesë vite. Nuk mund të thuhej se jetonte në ferr, sepse nuk njihte realitet tjetër. Edukatoret dhe kujdestaret ishin, në përgjithësi, të mira me të. Ajo ishte një fëmijë jashtëzakonisht e bukur, por edhe e bindur dhe e zgjuar për moshën që kishte, dhe kjo e bënte të binte në sy mes të tjerëve, ndërsa jeta e saj po merrte formë në mënyrën që askush nuk do ta kishte zgjedhur për një fëmijë.