Fëmijë të tillë zakonisht i pëlqejnë të gjithëve. Nuk ankohen, nuk bëjnë zhurmë, nuk kërkojnë vëmendje të tepërt. Dinë të vishen vetë, hanë pa bërë naze, flenë shpejt dhe përshtaten me rregullat. Janë të lehtë për t’u menaxhuar. Edhe Nora Prifti ishte pikërisht kështu – e qetë, e rregullt, e bindur. Dhe për këtë arsye e donin. E donin sepse ishte “e rehatshme”.
Asaj kjo i mjaftonte. I pëlqente të ndiente se ishte e dashur. Qoftë edhe nga punonjëset e jetimores. Për të, ajo dashuri ishte gjithçka që njihte. Prandaj përpiqej me gjithë shpirt. Mundohej të ishte vajzë shembullore, të mos kundërshtonte, të mos gabonte, të mos zhgënjente askënd.
Deri në ditën kur gjithçka u përmbys.
Një pasdite, Flutura Tola, edukatorja që Nora e kishte më për zemër se të gjithë, e thirri në zyrë. Zëri i saj ishte i butë, por kishte diçka të mistershme brenda tij.
— Nora, dua të të prezantoj me dikë, — tha ajo me qetësi. — Është gjyshja jote. Është njeri i mirë. Thjesht nuk ka mundur të vijë më herët për ty. Por të do shumë. Dhe dëshiron që ti të kesh shtëpinë tënde, familjen tënde… gjyshen tënde.
— Jo! — briti Nora dhe shpërtheu në lot.
Ai çast i copëtoi zemrën dhe do ta kujtonte përjetë. Ajo e adhuronte Flutura Tolën. E donte si nënë. I pëlqente të bisedonte me të, të dëgjonte zërin e saj të ngrohtë. Shpesh edukatorja e merrte në prehër, i ledhatonte flokët dhe i buzëqeshte me dhembshuri.
— O bukuroshja jonë… sa padrejtësi për një fëmijë kaq të zgjuar, — pëshpëriste shpesh.
Nora nuk e kuptonte domethënien e atyre fjalëve. Asaj i mjaftonte ndjesia e sigurisë kur mbështetej pas kraharorit të saj, aroma e butë e rrobave të saj, duart që e përkëdhelnin me kujdes. Nuk ia kishte thënë kurrë me zë se e donte, por zemra e saj e vogël ishte e mbushur me atë dashuri.
Dhe tani, papritur, do të shfaqej një gjyshe e panjohur. Për ta marrë. Për ta çuar diku tjetër. Pse? Për çfarë arsyeje? Nora nuk kërkonte shtëpi tjetër. Nuk kishte nevojë për gjyshe. Këtu ndihej e sigurt. Jetë tjetër nuk njihte dhe as nuk dëshironte ta njihte.
Takimi i parë nuk ishte aspak i ngrohtë. Me sytë e fryrë nga të qarat, me flokë të prerë shkurt e pa formë, e veshur me rroba të zbehura nga larjet e shumta, Nora nuk dukej si një vajzë që të zgjonte menjëherë përkëdhelje.
E vendosur në cep të dhomës ku e kishin çuar për takimin, ajo vështronte nga poshtë vetullave, si një krijesë e trembur që pret rrezikun. Përballë saj qëndronte një grua e moshuar, me tipare të ashpra dhe me një erë të rëndë që e bezdiste menjëherë. Asgjë tek ajo nuk i ngjallte besim.
— Pse rri ashtu, sikur s’jam gjaku yt? Nuk gëzohesh që më sheh? Unë jam gjyshja jote. Hajde këtu, të të përqafoj! — tha gruaja me një të folur të çuditshme, të ashpër.
— Nuk vij! Nuk dua! — ulëriti Nora me dëshpërim. — Nuk të njoh! Nuk të dua! Unë dua Fluturën! Më lini të kthehem te Flutura!
— Shiko sa kokëfortë qenka! Do ta shohim ne këtë punë. Duhet të gëzohesh, moj vajzë! Po të çoj në shtëpi!
Ai theks i rëndë, ajo mënyrë e vrazhdë të foluri, u ngulit thellë në kujtesën e Norës. Që në atë çast lindi brenda saj një ndjenjë e errët, një kundërshti që do të rritej me kalimin e viteve. Dhe ndërsa ajo qëndronte aty, e mpirë nga frika dhe zemërimi, askush nuk e kuptoi se sa thellë po plagosej shpirti i saj i vogël.