Urrejtja që kishte mbirë atë ditë në zemrën e Norës nuk u shua kurrë. Me kalimin e viteve ajo vetëm u thellua, duke u kthyer në një hije të përhershme që e ndiqte pas. Po aq e fortë sa kundërshtia ndaj atij zëri të ashpër, ishte edhe ftohtësia që ndiente për Ylvije Bashën.
Ylvija ishte nëna e Donika Markut, pra gjyshja nga ana e nënës së Norës. Ajo e dinte shumë mirë se vajza e saj kishte mbetur shtatzënë në moshën tetëmbëdhjetëvjeçare. Por nuk kishte asnjë burrë pranë saj, asnjë emër që mund të shkruhej në vendin e babait. Vetëm njohje të rastësishme, pa të ardhme. Ishte pikërisht Ylvija ajo që, vite më parë, e kishte shtyrë Donikën të hiqte dorë nga foshnja.
— Ç’të ka hipur të lindësh për vete? — i kishte thënë ashpër. — Ke gjithë jetën përpara. Pse ta shkatërrosh që tani? Do ta marrësh më qafë veten, moj budallaqe.
Dhe Donika ishte bindur. Në fund të fundit, edhe ajo vetë ishte ende fëmijë, e papjekur për të kundërshtuar të ëmën.
Pesë vjet kaluan. Donika e mbante barrën e asaj zgjedhjeje në heshtje, por përpiqej ta fshinte nga mendja. Më pas u martua me një ushtarak dhe u zhvendos me të në veri të Shqipërisë, në një repart të largët. Atje jeta i mori për mbarë: shtëpi, stabilitet, një fillim i ri. Të shoqit nuk i rrëfeu asgjë nga e shkuara. Së shpejti solli në jetë një djalë dhe u ndje më në fund e plotësuar.
Ndërsa Ylvija, e mbetur vetëm pas largimit të së bijës, nisi të përballej me ndërgjegjen e saj. Mendimi për mbesën e braktisur e mundonte gjithnjë e më shpesh. Ndjente turp dhe faj që e kishte detyruar vajzën të bënte një gjë të tillë. Ishte gjaku i tyre, sido që të ishte. Pas shumë netësh pa gjumë, vendosi ta kërkonte fëmijën dhe ta merrte pranë vetes.
Pavarësisht kundërshtimeve të Norës, ajo iu dorëzua gjyshes. Në dukje, duhej të ishte një ribashkim i lumtur me të vetmin njeri të afërt. Në të vërtetë, jeta e saj u bë edhe më e vështirë.
Ylvija nuk e kishte menduar se mosha e saj nuk i lejonte më energjinë që kërkon rritja e një fëmije. Pas vetëm një viti, lodhja e pushtoi. Nuk kishte dëshirë të luante apo të shëtiste me mbesën. Çdo kundërshtim i Norës e irritonte. Asgjë nuk i dukej në rregull.
Nga ana tjetër, një fëmijë që nuk ndien përkujdesje apo dashuri, reagon me sfidë. Në atë shtëpi grindjet u bënë pothuajse të përditshme. Njëherë sepse Nora nuk kishte larë siç duhet dyshemenë, herë tjetër sepse kishte marrë notë të dobët në shkollë. Një ditë kthehej vonë nga rruga, një ditë tjetër i grisnin këpucët e reja. Çdo gjë mjaftonte për të ndezur zemërimin e Ylvijes. Ajo e qortonte pa mëshirë, duke e shtyrë mbesën gjithnjë e më larg vetes.
Nora u rrit mes mungesës së ngrohtësisë dhe fjalëve therëse. Nuk kishte mirëkuptim mes tyre, as përkëdhelje, as ndjenjë sigurie. Ajo numëronte ditët deri sa të mund të largohej nga ajo shtëpi që e ndiente si burg.
— Mosmirënjohëse! — i bërtiste shpesh Ylvija. — Të nxora nga ai vend i mjerë, të dhashë mundësinë për një jetë më të mirë, e ti kështu ma shpërblen? Si sillesh? Si guxon të më flasësh kështu?