— Po unë s’të kam kërkuar kurrë asgjë! Të urrej! — ia ktheu Nora Prifti, tashmë e rritur, me një zë që dridhej nga mllefi i grumbulluar prej vitesh.
Pas atyre fjalëve, Ylvije Basha u bë edhe më e ashpër. Çdo ditë në atë shtëpi u kthye në një betejë të heshtur. Ftohtësia mes tyre u trash si mjegull, ndërsa tensioni ndihej në çdo qoshe. Kjo atmosferë e rënduar vetëm sa ia forcoi Norës vendimin: duhej të largohej sa më parë dhe të ndërtonte jetën e saj larg atij mjedisi.
Në shkollë ishte nxënëse e dalluar. Çdo lek nga paratë e xhepit i vinte mënjanë me kujdes. Shuma ishte modeste, por për të kishte peshë. Kur i jepej rasti, punonte çfarë t’i dilte përpara: argëtonte fëmijë në festa, shpërndante fletëpalosje nëpër rrugë, madje nxirrte shëtitje qenin e fqinjës. Nuk rrinte kurrë duarkryq; e dinte se çdo hap i vogël e afronte me lirinë.
Provimet përfundimtare i kaloi me rezultate të shkëlqyera dhe fitoi të drejtën e studimit në një institut prestigjioz në Tiranë. Pa hezitim mblodhi sendet, mbylli valixhen dhe, pa i thënë lamtumirë Ylvijes, hipi në trenin e parë drejt kryeqytetit.
Konvikti u bë strehë e re, fillimi i një etape tjetër — jetës së pavarur. Nora punonte pareshtur. Çdo orë të lirë nga leksionet e kthente në punë, sepse e kishte kuptuar herët se mbështetja e vetme do të ishte vetja.
Në vitin e katërt, ajo tashmë përballonte qiranë e një apartamenti të vogël. Ishte punësuar zyrtarisht në një bankë sipas profesionit që studionte dhe, përveç kësaj, siguronte të ardhura shtesë duke menaxhuar faqe në rrjete sociale për disa blogerë të njohur. Gjërat po i ecnin mbarë.
Rrethi i saj shoqëror ishte zgjeruar; kishte miq interesantë, energjikë. Gjeti kohë për palestër, për kursin e patentës dhe madje për të përfunduar edhe anglishten. Jeta i rridhte vrullshëm, plot plane e ambicie.
Dhe pastaj, papritur, ajo u shfaq. E ëma.
Sapo dera u mbyll pas saj, Nora e ndjeu menjëherë kush ishte. Flutura Tola. Gruaja që e kishte braktisur. Ylvije i kishte treguar gjithçka vite më parë, madje i kishte dhënë edhe një fotografi. E megjithatë, përballja reale ishte tjetër gjë. Ajo që kishte pritur për kaq gjatë, që e kishte dashur në heshtje pavarësisht gjithçkaje, tani qëndronte përtej derës së saj.
Në dukje, kjo do të duhej të ishte fundi i lumtur i historisë së një fëmije të lënë pas. Por zemra e Norës nuk e përqafoi atë ide. Ajo nuk donte të hapte plagë që mezi ishin mbyllur. Nëse e lejonte të hynte në jetën e saj, pyetjet do të vërshonin, ndërsa përgjigjet mund të mos mjaftonin kurrë. Dhe për këtë, nuk ndihej gati.
Tani gjithçka ishte ndërtuar me duart e saj. Rruga ishte përshkuar vetëm. Njëzet vjet kishin kaluar që nga dita kur një vajzë e vogël ishte lënë e vetme përballë një bote të ashpër. Ajo vajzë ishte rritur. Dhe nuk kishte më nevojë për nënën.
Nora rriti volumin e muzikës dhe nisi të kërcente sërish në mes të dhomës.
Lotët i rrëshqisnin pa pushim nëpër faqe.