Telefoni mbi tavolinë u drodh lehtë, duke njoftuar një mesazh të ri nga rrjetet sociale.
Vjosa Çuko, vjehrra ime, sapo kishte publikuar një fotografi të freskët. “Po shijoj diellin turk!” – shkruante ajo poshtë imazhit.
Në foto buzëqeshte e ndriçuar, me një gotë kokteji në dorë, ndërsa pas saj shtrihej deti i kaltër i pafund.
Pa e kuptuar, zmadhova sfondin.
Thjesht nga zakoni.
Pranë vijës së ujit dalloheshin dy figura.
Jo plotësisht në fokus, por aq sa për t’i njohur pa asnjë dyshim.
Bashkëshorti im, Oltian Basha, i cili gjoja ndodhej në një “udhëtim urgjent pune” në Vlorë, kishte përqafuar rreth belit motrën time të vogël, Bora Gjoka.
Bora qeshte me kokën e hedhur mbrapa.
Dora e tij qëndronte mbi trupin e saj me një siguri të natyrshme.
Sikur ai vend të ishte pikërisht aty ku duhej.
Bota nuk u përmbys.
Nuk ndjeva asnjë krisje brenda vetes.
Ajri nuk u rëndua.
Thjesht shikoja ekranin dhe, me një kthjelltësi të ftohtë, pjesët e një mozaiku që kisha zgjedhur t’i shpërfillja për muaj me radhë, nisën të bashkoheshin.
Mbledhjet e papritura në mbrëmje.
“Adhuruesi misterioz” i Borës, për të cilin ajo shmangte çdo pyetje.
Bezdisja e Oltianit sa herë i kërkoja telefonin.
Shikimi i saj i lëkundur gjatë darkës së fundit familjare.
Fjalët e tij: “Lindita, je e lodhur, duhet të pushosh”, kur unë qaja pas një tjetër përpjekjeje të dështuar për të mbetur shtatzënë.
Dhe komenti i saj i thatë në të njëjtin çast: “Ndoshta thjesht nuk është e shkruar për ju.”
Bëra një fotografi të ekranit me qetësi absolute.
Hyra në aplikacionin e redaktimit.
Preva fytyrën e buzëqeshur të vjehrrës, duke lënë në kornizë vetëm atë që kishte vërtet rëndësi.
I dërgova imazhin Borës pa asnjë fjalë shoqëruese.
Pastaj telefonova Oltianin.
Ai u përgjigj pas disa sekondash. Në sfond dëgjoheshin dallgët dhe një muzikë e lehtë.
— Po, Lindita, përshëndetje. Jam në një takim, s’është momenti më i mirë.
Zëri i tij tingëllonte i çlodhur, madje i gëzuar. Aspak si i një burri të rraskapitur nga puna.
— Doja vetëm të pyesja, — thashë me ton të sheshtë, pa asnjë dridhje, — si është moti në Vlorë? Shumë vapë?
Ai hezitoi për një çast.
— Në rregull, — u përgjigj. — Si zakonisht për punë. Lindita, të marr më vonë, tani nuk mundem.
— Patjetër, më telefono kur të mbarosh “udhëtimin e punës”, — buzëqesha, edhe pse ai nuk mund ta shihte.
E mbylla telefonatën.
Menjëherë aparati nisi të dridhej sërish.
Vjosa Çuko.
Kisha lënë tashmë një koment poshtë fotos së saj: “Sa bukur! Përshëndetje edhe Oltianit me Borën nga ana ime!”
E refuzova thirrjen dhe hapa aplikacionin bankar.
Llogaria jonë e përbashkët u shfaq në ekran – ajo ku depozitohej paga e tij dhe prej nga paguheshin të gjitha shpenzimet kryesore.
Transaksioni i fundit më tërhoqi vëmendjen: “Restorant ‘Sea Breeze’, Dhërmi. Pagesë e kryer 15 minuta më parë.”
Brenda pak çastesh hapa një llogari të re vetëm në emrin tim dhe transferova çdo qindarkë atje.
Më pas bllokova kartën e kreditit të lidhur me llogarinë e përbashkët.
Karta e tij personale e debitit tashmë ishte thjesht një copë plastike pa vlerë.
Le ta shijonin pushimin.
Por këtë herë me shpenzimet e tyre.
Nëse kishin para.
Nuk kaluan as dhjetë minuta dhe telefoni nisi të shpërthente nga thirrjet.
E para ishte Bora.
Dhjetë telefonata të humbura, pastaj një vërshim mesazhesh.
“A je në vete?”
“Ç’është kjo foto e montuar?”
“Pse po e bën këtë?”
“Lindita, hiqe menjëherë komentin! Mami i Oltianit po më merr në telefon në panik!”
“Nuk është siç duket! U takuam rastësisht!”
Rastësisht.
Në një vend tjetër.
Në një hotel të paguar nga burri im.
Lexoja gjithçka me një qetësi të akullt që më tingëllonte në vesh si metal.
Pastaj nisi Oltiani.
Mesazhet e tij ishin ndryshe.
Në fillim zemërim i hapur.
“Çfarë po bën?”
“Pse nuk kalon karta?”
“E ke bllokuar ti?”
“Ç’janë këto lojëra? Përgjigju!”
Unë nuk reagova.
U afrova te dollapi dhe nxora valixhen e madhe.
Valixhen e tij.
Qëndrova për pak sekonda me të në duar, pastaj e hapa ngadalë dhe e vendosa mbi krevat.
Fillova të nxjerr rrobat e tij nga raftet dhe t’i palos me kujdes, një nga një, me lëvizje të qeta e të sakta, sikur po përgatisja diçka që kishte kohë që duhej bërë, ndërsa telefoni vazhdonte të dridhej mbi tavolinë.