Teksa vazhdoja të sistemoja rrobat e tij me lëvizje të njëtrajtshme, telefoni ra sërish.
Në ekran u shfaq emri i mamit.
Nuk e hapa menjëherë. E lashë të binte disa sekonda, pastaj mora frymë thellë dhe e pranova thirrjen.
— Lindita, zemra e mamit, çfarë po ndodh? — zëri i Bora Gjokës dridhej, i mbushur me ankth. — Ajo thotë se po e akuzon për diçka të tmerrshme…
E kuptova menjëherë se “ajo” ishte motra ime.
— Mami, çdo gjë është shumë e qartë, — thashë me qetësi të ngrirë. — Bora po pushon në Turqi me burrin tim. Ndërkohë që ai supozohej të ishte në udhëtim pune.
Nga ana tjetër ra heshtje. Ajo kërkonte fjalët, përpiqej të gjente një justifikim.
— Lindita, ti e njeh Borën… ajo është impulsive. Ndoshta ka një keqkuptim. Ti je më e madhja, duhet të tregosh pjekuri. Nuk mund të nxjerrësh përfundime kaq të ashpra.
E mbylla valixhen për një çast dhe u mbështeta mbi të.
— Pjekuri? Do të thotë të pranoj që motra ime të ndajë shtratin me burrin tim? — e pyeta ftohtë.
— Mos fol kështu… Duhet sqaruar gjithçka…
— Faleminderit për këshillën, mami, — thashë dhe e mbylla telefonin.
Menjëherë pas kësaj, mesazhet nga Oltian Basha nisën të vërshonin.
Toni i tij kishte ndryshuar. Zemërimi ishte kthyer në lutje.
“Lindita, nuk e di çfarë po imagjinon, por më ke lënë pa asnjë lek në një vend të huaj! Kjo është e padrejtë!”
“Ju lutem, zhblloko kartën. Do të kthehemi dhe do ta sqarojmë gjithçka. Nuk do ta shkatërrosh familjen për një marrëzi, apo jo?”
Marrëzi.
Dhjetë vite martesë i quajti “marrëzi”.
Një buzëqeshje ironike më preku buzët ndërsa vendosa në valixhe makinerinë e rrojës dhe sendet e tjera personale të tij.
Goditja e fundit erdhi nga Majlinda Elezi.
Ajo dërgoi një mesazh zanor të mbushur me helm.
“E kam ditur gjithmonë që je dinake! Do t’ia shkatërrosh jetën djalit tim? Ai të mori nga hiçi, dhe ti… Ai do të çlirohet prej teje dhe do të jetë i lumtur! Bora është vajzë e bukur, e gjallë. Ti je veç një hije pa ngjyrë!”
Nuk e dëgjova deri në fund.
E fshiva mesazhin dhe e bllokova numrin e saj.
Pastaj fotografova valixhen e mbyllur pranë derës dhe ia dërgova Oltianit me një përshkrim të shkurtër: “Të pret. Ashtu si dokumentet e divorcit.”
Pas kësaj ra një qetësi pothuajse pesëditore.
Gjatë atyre ditëve ndërrova bravën e apartamentit, u takova me avokatin tim dhe bëra një telefonatë tek Flamur Imeri, shefi i Oltianit dhe mik i vjetër i familjes sonë.
Nuk u ankova. Thjesht ndava “shqetësimin” tim: i tregova se Oltiani kishte shkuar me një paketë turistike të minutës së fundit në Turqi, ndërkohë që duhej të ishte në një projekt të rëndësishëm në Vlorë. Thashë se isha e merakosur për të.
Flamuri kuptoi gjithçka pa pasur nevojë për sqarime të tjera.
Mbrëmjen e pestë, zilja e derës ushtoi në korridor.
Vështrova nga syri i derës.
Ishin të dy.
Të rrudhur, të nxirë nga dielli, me fytyra të tensionuara dhe sy plot inat.
Nuk nxitova ta hap.
— Lindita, hape derën! — briti Oltiani. — Mjaft me këtë teatër!
Dëgjova çelësin të përplasej në bravë.
Asgjë.
— I ke ndërruar bravat? — pyeti ai i shtangur.
E hapa derën, por lashë zinxhirin e sigurisë të vendosur.
Kisha veshur fustanin tim më të mirë, grim të lehtë dhe buzë të kuqe të theksuara.
— Çfarë kërkoni? — i pyeta me mirësjellje të ftohtë.
— Kam ardhur në shtëpinë time! — u përpoq Oltiani të shtynte derën.
— Kjo është shtëpia ime, Oltian. E jotja, me sa duket, është atje ku është motra ime.
Bora bëri një hap përpara.
— Mos u shtir si viktimë, Lindita! — fërshëlleu ajo. — Po, ndodhi. Oltiani u dashurua me mua. Pranoje. Ti nuk i jep dot as pasion, as fëmijë.
Fjalët e saj më shpuan si thikë.
Të dy e dinin çfarë kisha kaluar me dy shtatzëni të dështuara.
Në atë çast, diçka brenda meje u këput përfundimisht.
“Motra e madhe e mençur” pushoi së ekzistuari.
E pashë Borën drejt në sy dhe buzëqesha lehtë.
— Fëmijë? Vërtet do ta hapësh këtë temë? Ende nuk e ke shlyer kredinë për trajtimet e tua. As ti nuk arrite të bëhesh nënë… dhe burri yt u zhduk.
Ngjyra iu zhduk nga fytyra.
Oltiani ktheu kokën nga ajo tek unë, i hutuar.
— Çfarë kredie? Çfarë fëmije? — murmuriti ai.
— Si? Nuk ta ka treguar? — bëra sikur u habita. — Atëherë ndoshta është momenti që ta dëgjosh nga vetë ajo, sepse disa të vërteta nuk mund të fshihen përgjithmonë…