…sepse disa të vërteta nuk mund të fshihen përgjithmonë…
— Do të ishte me interes të dije edhe diçka tjetër, — shtova me qetësi, duke e parë drejt Oltianit. — “Dashuria” jote e re, kaq e bukur në foto, prej gjashtë muajsh jeton me paratë e mia. Dhe jo vetëm ajo.
Pastaj u ktheva nga ai dhe bëra me dorë nga korridori.
— Valixhja jote është gati. Nesër do të dërgohet me korrier në shtëpinë e Vjosa Çukos. Dokumentet e divorcit i ka tashmë avokati im.
Bëra një hap mbrapa dhe hapa derën.
— Tani, ju lutem, dilni nga shtëpia ime.
Nuk prita asnjë reagim. E mbylla derën ngadalë, me vetëdije, përpara fytyrave të tyre të ngrira. Klikimi i bravës tingëlloi si pikë përfundimtare.
Nga ana tjetër u dëgjuan për pak minuta zëra të mbytur. Akuza të ndërsjella. Ai bërtiste për fëmijën. Ajo e quante të paaftë e pa para. Më pas gjithçka ra në heshtje.
Të nesërmen mora në telefon babanë. Pa dramë, pa lot — vetëm fakte. I tregova gjithçka, me zë të barabartë. Ai heshti gjatë dhe më në fund tha:
— Të kuptoj, bijë. Ke bërë atë që duhej.
Një javë më pas më telefonoi Oltiani. Numri ishte i panjohur.
Zëri i tij nuk kishte më atë sigurinë e dikurshme.
— Lindita… më fal. Kam qenë budalla. Bora më ka mbushur mendjen me marrëzi.
E lashë të fliste.
— Më pushuan nga puna. Flamur Imeri mendon se e kam futur në kurth. Tani rri te nëna… dhe ajo më qorton nga mëngjesi në darkë. I humba të gjitha. A mund të provojmë edhe një herë? T’ia nisim nga e para?
Bëra një pauzë të gjatë.
— Oltian, kontrollova llogaritë tona të përbashkëta. Zbulova disa kredi të hapura në emrin tim, pa dijeninë time. Kinse për “zgjerim biznesi”.
Në anën tjetër u dëgjua frymëmarrja e tij e rënduar.
— Për këtë arsye e shita makinën tonë. Paratë mjaftuan për të mbyllur borxhet.
Heshtje e rëndë.
— Si guxove ta shisje? Nuk kishe të drejtë! — shpërtheu ai.
— Kisha të drejtën të mbroja veten dhe të ardhmen time, — ia ktheva prerë. — E ardhmja jote tani është përgjegjësi vetëm e jotja.
Dhe biseda përfundoi aty.
Kaloi një vit.
Isha ulur në një kafene të vogël në një rrugicë të Maliqit, me bllokun e skicave përpara. Gjatë atij viti kisha udhëtuar pothuajse në gjithë Italinë. Pasioni im i dikurshëm, që e kisha lënë në harresë, ishte kthyer në diçka shumë më serioze. Fillova të shisja akuarelet e mia online dhe, ngadalë, ato gjetën njerëzit e duhur.
Një pasdite hapa rastësisht rrjetin social. Një mesazh nga kushërira më priste.
“Lindita, përshëndetje! Pashë vizatimet e tua — janë të mrekullueshme! Po dëgjo këtë… E mban mend Oltianin tënd? Vjosa Çuko i ka telefonuar mamasë sime, duke u ankuar.”
Vazhdova të lexoja me një buzëqeshje të lehtë.
“Pas divorcit është rrënuar krejt. Qëndroi një muaj te e ëma, pastaj ajo vetë e nxori jashtë. Thuhet se iku për punë diku larg dhe u zhduk.
Sa për Borën… histori më vete. U përpoq të kthehej te prindërit, por xhaxha Qazim Gashi nuk e pranoi në shtëpi. I tha se pa kërkuar falje, nuk kishte vend aty. Ajo bredhi sa andej-këtej, gjeti një burrë tjetër dhe u transferua tek ai. Dy muaj më vonë, ai e përzuri. Thuhet se tentoi ta mashtrojë për para. Tani punon shitëse në një market 24-orësh.
Dhe më qesharakja — Vjosa Çuko u tregon të gjithëve çfarë nuse të mrekullueshme ka humbur.”
E mbylla mesazhin.
Nuk ndjeva as kënaqësi, as hakmarrje. Vetëm një qetësi të ftohtë. Jetët e tyre, zgjedhjet e tyre, pasojat e tyre. Secili shkroi fatin e vet.
Hodha sytë mbi vizatimin tim: një shesh i mbushur me dritë, pëllumba që pinin ujë pranë një shatërvani. M’u kujtua si Oltiani tallej me pikturat e mia, duke i quajtur “lodra fëmijësh”. Si Bora pohonte se artistët mbeteshin gjithmonë pa para.
Të dy përpiqeshin të më futnin në kornizën e botës së tyre.
Vendosa lapsin mbi tavolinë dhe piva një gllënjkë ekspres. Hidhërimi i kafesë ishte i këndshëm.
Fitorja nuk është kur kundërshtarët bien. Fitorja është kur mendimi i tyre pushon së ekzistuari për ty.
Nën diellin e ngrohtë italian, e kuptova qartë: kisha fituar përfundimisht.
Maliq, Berat, Përmet… çdo qytet më dukej si një kapitull i ri. Ndonjëherë më krijohej ndjesia se e kisha prerë veten nga një fotografi e vjetër, e zbehur e e grisur, dhe e kisha vendosur në një peizazh krejt tjetër, ku ngjyrat sapo kishin filluar të marrin jetë.