Mbrëmja e së premtes po zvarritej me një ngadalësi të padurueshme. Klea qëndronte pranë dritares së kuzhinës, me telefonin të mbështetur mes shpatullës dhe veshit, ndërsa me dorën tjetër shënonte numra mbi një fletë të bardhë. Përpara saj, mbi tavolinë, ishin shpërndarë menu të printuara, lista e të ftuarve dhe një skemë e detajuar e vendosjes së tyre. Të nesërmen Nexhmija mbushte gjashtëdhjetë vjeç. Gjithçka duhej të ishte e përsosur. Për të katërtën herë atë javë, Klea po sqaronte me shërbimin e kateringut orën e saktë të servirjes së pjatës së ngrohtë.
— Po, e di që nuk sillni kristal. Do përdorim servisin tonë, — tha ajo me një ton të qetë, megjithëse lodhja i kishte shtrënguar kraharorin. — Ejani në tre. Të ftuarit mbërrijnë në katër. Faleminderit.
E mbylli telefonin dhe fshiu ballin me pjesën e pasme të dorës. Ora po afrohej tetë. Oltiani ende nuk ishte kthyer. Kohët e fundit vonohej shpesh, por sot ajo pothuajse e preferonte mungesën e tij. Kur ai ishte në shtëpi, përgatitjet ktheheshin në kaos: hapte kapakë tenxheresh, kritikonte gjithçka dhe kërkonte vëmendje, pa ndihmuar asnjëherë realisht.
Sapo kishte vendosur lëngun e mishit në sobë, kur dera e hyrjes u përplas me zhurmë. Hapat në korridor ishin të rëndë, të vrullshëm. Klea u drejtua instinktivisht.
Oltiani hyri në kuzhinë pa hequr xhaketën. Fytyra i ishte skuqur, sytë i digjnin nga zemërimi. Në dorë mbante një fletë të rrudhur, të cilën e hodhi mbi tavolinë pa thënë asnjë fjalë. Letra rrëshqiti mbi listën e të ftuarve dhe ndaloi pranë dërrasës së prerjes.
— Çfarë është kjo? — zëri i tij ishte i ulët, por me atë notën kërcënuese që paralajmëronte përplasje.
Klea e pa. Ishte fatura nga zyra e avokates ku kishte qenë dy ditë më parë. Në cep dukej firma e saj dhe shuma e paguar për konsultën. Ajo kryqëzoi duart mbi gjoks.
— Ke kontrolluar sendet e mia?
— Të pyeta çfarë është kjo! — shpërtheu ai, duke goditur tavolinën me pëllëmbë. Fletët u drodhën. — Ç’është kjo histori me ndarje pasurie? Je çmendur?
Ajo nuk uli sytë. E kishte menduar këtë bisedë prej dy javësh, por planifikonte ta hapte pas festës, për të mos prishur ditëlindjen. Mesa duket, nuk do të priste.
— Do kërkoj divorc, Oltian.
Ai ngriu për një çast. Hutimi i kaloi shpejt dhe u zëvendësua nga tërbimi.
— Tani të erdhi për dramë? Para festës së mamit? — u afrua, dhe Klea u tërhoq derisa shpina i preku parvazin. — Nesër është përvjetori i saj! Çfarë divorci flet?
— Po flas për faktin që nuk dua më të jetoj në këtë cirk, — zëri i saj u drodh, por u përmbajt. — Nëna jote e kaloi çdo kufi kur më quajti sterile para njerëzve. Dhe ti, si gjithmonë, i dole në krah. Jam lodhur.
— Ajo tha të vërtetën! — bërtiti ai. — Tre vite mjekë, tre vite para, asnjë rezultat. Dhe unë duhet t’i kërkoj falje?
— Dua të ndalosh së qeni hija e saj! — shpërtheu Klea, çuditërisht me zë të lartë. — A nuk e sheh si më poshtëron? Para miqve të tu, para kujtdo. Dhe ti hesht. Ose qesh bashkë me të.
Oltiani i kapi bërrylin fort.
— Pa mua kush je ti? — pëshpëriti me dhëmbë të shtrënguar. — Apartamenti është i imi. Makina është e imja. Studioja jote u hap me paratë e mia. Detyra jote është të shtrosh tryezën dhe të buzëqeshësh. Nesër do rri si zonjë e mirë, e kuptove? Asnjë fjalë për këtë çmenduri.
Klea vështroi dorën e tij, pastaj sytë.
— Lëshoje dorën.
— Çfarë the?
— Lëshoje. Nuk jam prona jote.
Ai e shtyu lehtë dhe shqeu faturën në copa, duke i hedhur në kosh.
— Në dy pasdite mamaja do jetë këtu. Tryeza do jetë gati, torta në vend, të ftuarit të kënaqur. Ti do shërbesh, do qeshësh dhe do bësh sikur jemi çift perfekt. Pastaj do shkojmë te psikologu, sepse me ty diçka nuk shkon.
U largua duke përplasur derën e dhomës së gjumit.
Klea u ul ngadalë në stol. Lëngu kishte filluar të derdhej. Fiksoi sobën. Duart i dridheshin, jo nga frika, por nga mllefi i grumbulluar ndër vite.
Nxori telefonin dhe hapi bisedën me avokaten. Shkroi: “A mund t’i dorëzojmë dokumentet para se të kthehet në shtëpi? Nuk dua të pres deri të hënën.”
Përgjigjja erdhi shpejt: “Nëse vini nesër në mëngjes, i përgatisim. Jeni e sigurt? Pas festës mund të bëhet më e vështirë.”
Klea pa dyshemenë me copëza letre, tryezën e përgatitur për Nexhmijen. E futi telefonin në xhep.
— Jam e sigurt, — tha me zë të ulët.
Nga ballkoni dëgjoi Oltianin duke folur në telefon — me siguri me të ëmën. Ajo nuk u përpoq të dëgjonte. Hapi frigoriferin dhe vazhdoi përgatitjet.
Nesër tryeza do të ishte e përsosur. Pastaj gjithçka do të merrte fund.
Të shtunën ora e alarmit ra në gjashtë. Klea hapi sytë dhe dëgjoi frymëmarrjen e rëndë të Oltianit. Ai flinte i shtrirë pa kujdes, me fytyrë të tendosur edhe në gjumë.
Ajo u ngrit në heshtje, veshi xhinset dhe një bluzë sportive, futi në xhep pasaportën dhe çelësat. Para pasqyrës vuri re rrathët e zinj nën sy, por nuk u ndal t’i mbulonte.
Zbriti shkallët pa bërë zhurmë. Ajri i mëngjesit ishte i freskët. Zyra e avokates ndodhej pesëmbëdhjetë minuta larg, dhe ajo e përshkoi rrugën me hapa të shpejtë.
Në katin përdhes të një pallati të vjetër, avokatja — një grua rreth të pesëdhjetave me shikim depërtues — e priti pas tavolinës.
— Dokumentet janë gati. Duhet vetëm t’i plotësoni dhe t’i firmosni.
Klea u ul dhe mori stilolapsin. Dora nuk i dridhej.
— Dua t’i nis sot.
— Gjykata nuk punon të shtunën, — shpjegoi avokatja. — Por i dërgojmë elektronikisht. Zyrtarisht regjistrohen të hënën. Jeni e vendosur?
— Kam pritur tre vjet. Mjafton.
Plotësoi çdo rresht me kujdes. Tek arsyeja e divorcit shkruhej: “mosmarrëveshje të pakapërcyeshme”. Firmosi në orën shtatë pa pesë.
— Nëse ju kërcënon, më telefononi menjëherë, — tha avokatja.
— Do ta bëjë. Por jo sot. Sot kemi festë.
Kur doli jashtë, ajri i dukej më i lehtë. Nuk ndiente as gëzim, as frikë — vetëm qetësi.
Në shtëpi, puna vazhdoi me ritëm të shpejtë. Në dy të pasdites zilja ra.
Nexhmija hyri madhështore, me taka të larta dhe fustan me shkëlqim. Pas saj vinin dy shoqe, tezja e Oltianit nga Kukësi dhe fqinja e katit poshtë.
— Klea, mos rri kot. Ndihmo me pallton, — urdhëroi ajo.
Tryeza u inspektua menjëherë.
— Pse nuk nxore kristalin? — pyeti me buzë të shtrënguara.
— Është në bufe. Nuk dua të rrezikoj të thyhet, — u përgjigj Klea qetë. — Sidomos kur duart dridhen pas mbrëmjes së djeshme.
Heshtje.
— Si guxon? — shpërtheu Nexhmija.
Oltiani u shfaq menjëherë.
— Kërko falje.
— Për çfarë? — tha Klea. — Thashë të vërtetën.
Pas një tensioni të ngrirë, ajo shtoi:
— Më falni nëse ju ofendova.
Nexhmija u kthye drejt të ftuarave me buzëqeshje triumfuese.
— Gjithmonë me hundën përpjetë, — tha me zë të lartë.
Pak më vonë, duke kaluar pranë tavolinës, Nexhmija rrëzoi me “padashje” një gotë me lëng të kuq mbi fustanin e çelët të Kleas.
— Oh, sa më vjen keq! Duhej të kishe veshur përparëse.
Oltiani buzëqeshi lehtë.
— Do ta laj, — tha Klea qetë. — Mos u shqetësoni.
U fut në dhomë, veshi një fustan të zi që Oltiani e urrente, dhe në xhep futi kopjen e kërkesës për divorc.
— Qeshni sa të doni sot, Nexhmije, — murmuri para pasqyrës. — Pastaj do flasim ndryshe.
Kur u kthye në sallon, në korridor ra sërish zilja e derës. Klea kaloi pranë tryezës me hapa të sigurt dhe u drejtua për ta hapur, pa e ditur se kush qëndronte në prag, por e bindur se nga ai çast asgjë nuk do të ishte më si më parë.