Reklamat mund të çaktivizohen
Me abonimin Dzen Pro ato zhduken nga artikujt, videot dhe lajmet.
– Zonjushe, kë kërkoni? – pyeti një grua trupmbushur me rrobë shtëpie, duke nxjerrë kokën nga korridori.
Bora Gjoni mbeti e ngrirë në pragun e apartamentit të saj, me valixhen e rëndë me rrota shtrënguar fort në dorë. Çelësi kishte hyrë pa asnjë pengesë, brava ishte hapur normalisht, por në vend të aromës së zakonshme – luleve, kafesë së mëngjesit dhe parfumit të saj të lehtë – hundët i mbushi një erë e huaj, e panjohur.
– Kam ardhur në shtëpinë time, – tha ajo me zë të mekur, ndërsa ndjeu sikur toka po i lëkundej nën këmbë. – Unë banoj këtu.
Gruaja, rreth të pesëdhjetave, me kaçurrela plastike në kokë dhe sy të trembur, u tërhoq disa hapa mbrapa, sikur përballë saj të ishte shfaqur një fantazmë.
– Si domethënë “në shtëpinë time”? – zëri i saj u drodh. – Ne e kemi marrë me qira nga pronari. Kemi kontratë, mandat-pagesa…
Bora hodhi një hap brenda, pastaj edhe një tjetër. Valixhja preku dyshemenë me një trokitje të rëndë. Ajo eci në korridor duke vërejtur ndryshimet një e nga një: në varëse vareshin xhaketa të panjohura; pranë derës ishin hedhur atlete burrash dhe sandale fëmije. Nga kuzhina dëgjoheshin zhurma enësh dhe zëra.
– Mami, kush erdhi? – në korridor doli një burrë rreth të tridhjetave, me tuta sportive dhe bluzë të zgjeruar. Kur pa Borën, u tendos. – Kush jeni ju?
– Nard! – thirri gruaja me rrobë shtëpie. – Ajo thotë se jeton këtu!
Pa u përgjigjur, Bora i anashkaloi dhe hodhi sytë nëpër dhoma. Në sallon, mbi tapetin ku dikur qëndronte divani i saj i dashur – të cilin e kishte blerë me aq mund – një djalë rreth shtatë vjeç rrinte ulur në dysheme duke montuar një lodër ndërtimi. Televizori buçiste me volum të lartë. Në tryezën e vogël, në vend të librave të saj me kopertina të forta për kafe e arkitekturë, qëndronin pjata plastike me mbetje ushqimi dhe filxhanë me qese çaji.
– Ju lutem, dilni të gjithë jashtë, – tha ajo me qetësi të sforcuar, ndonëse brenda saj ziente një stuhi.
– Nuk largohemi askund, – u përgjigj Nard Dervishi, duke kryqëzuar krahët mbi gjoks. – Kemi paguar muajin paraprakisht. Kontratën e kemi në rregull. Kush jeni ju në të vërtetë?
Gruaja tashmë ishte qetësuar disi; frika i ishte kthyer në mosbesim.
– Ne e kemi marrë shtëpinë nga Shpëtim Çela, – tha ajo prerazi. – Kemi të dhënat e tij, kemi edhe dëftesën e pagesës. Nëse keni ankesa, flisni me të.
Shpëtim Çela. Bora mbylli sytë për një çast, duke përtypur të përzierat që i ngriheshin në fyt. Shpëtimi – burri i saj. Tetë vite martesë. Atij i kishte lënë çelësat kur ishte nisur për një udhëtim pune trejavor. Ai kishte premtuar se do të ujiste lulet dhe do të kontrollonte nëse gjithçka në shtëpi funksiononte siç duhet.
– Ata… po jetojnë këtu? – pyeti ajo me zë të ulët, pa iu drejtuar kujt në veçanti.
– Që prej tre javësh, – tha Nardi. – Hymë më datë nëntë. Çfarë problemi ka? S’kemi prekur asgjë që i përket pronarit. Madje kemi firmosur që mbajmë përgjegjësi për çdo dëmtim.
Bora hapi sytë dhe vështroi drejt dhomës së saj të gjumit. Dera ishte e mbyllur me një dry të jashtëm.
– Dhe kjo? – bëri me kokë nga dryni.
– Pronari na tha se aty ka sende personale, – u përgjigj Nardi duke ngritur supet. – Na porositi të mos e hapnim. Çelësin e mbajti vetë.
“Pronari.” Një buzëqeshje e hidhur i kaloi në fytyrë. Ajo ishte pronarja e ligjshme e atij apartamenti me dy dhoma në qendër të qytetit – trashëgimi nga gjyshja që kishte kursyer gjithë jetën për ta blerë. Dokumentet i kishte rregulluar vetë, taksat i paguante rregullisht, riparimet i kishte bërë me kursimet e saj. Dhe tani, Shpëtim Çela sillej si zot shtëpie.
Nxori telefonin. Thirrja ra një herë, pesë herë – pa përgjigje. I dërgoi mesazh: “Jam në shtëpi. Në apartamentin tim ka njerëz të panjohur. Dua shpjegim.” Shtypi “dërgo”.
– Dëgjoni, – u kthye nga gruaja me përpjekje për të ruajtur tonin e qetë, megjithëse zëri i dridhej. – Quhem Bora Gjoni. Kjo banesë është në emrin tim. Nuk e kam dhënë me qira dhe askush nuk ka pasur të drejtë ta bëjë në vendin tim. Personi që ju ka firmosur kontratën është bashkëshorti im. Ai nuk kishte asnjë autorizim për këtë veprim.
Gruaja u zbeh dukshëm. Nardi, përkundrazi, u skuq dhe bëri një hap përpara.
– Problemet tuaja familjare nuk na përkasin, – tha ai me ton të ashpër. – Ne kemi kontratë, kemi paguar njëzet e pesë mijë lekë, plus kaparin. Nuk lëvizim.
– Gaboheni, – ia ktheu Bora ftohtë. – Do të largoheni. Keni dy orë për të mbledhur gjërat.
– Si guxoni…
– Nard, – e ndërpreu gruaja, duke i kapur djalin për dore. – Mos e rëndo situatën. Telefononi Shpëtim Çelën, ai do ta sqarojë.
Por Shpëtim Çela nuk përgjigjej. As thirrjeve, as mesazheve. Sikur të ishte zhdukur pa gjurmë. Bora telefonoi vjehrrën, motrën e tij, një mik të afërt – askush nuk dinte gjë. “Tha që kishte një udhëtim urgjent pune,” – u shpreh Vjollca Gashi me një ton që supozonte se kjo shpjegonte gjithçka.
Udhëtim pune. Këtë herë buzëqeshja e Borës ishte e mbushur me hidhërim dhe zemërim. Ajo punonte në një kompani të madhe dhe udhëtonte për detyra çdo dy-tri muaj. Ai? Punonte me gjysmë orari në një zyrë të vogël, sillte në shtëpi një rrogë modeste, dhe prej vitesh ajo kishte mbajtur mbi supe barrën financiare të familjes.
Apartamenti ishte i saj. Makina ishte blerë me kredi, por këstet i paguante ajo. Edhe pushimet i përballonte nga paga e saj.
– Po i mblidhni gjërat apo të njoftoj policinë? – pyeti Bora, duke hyrë në kuzhinë. Në tavolinën ku dikur rrinin manushaqet e saj të dashura, tani qëndronte një kavanoz i madh me turshi dhe një tigan i palarë.
Djali në sallon ndaloi së luajturi dhe e pa me sy të frikësuar nën strehën e kasketës.
– Mami, do të ikim? – pyeti ai me një zë të hollë, ndërsa tensioni në ajër bëhej gjithnjë e më i rëndë dhe askush ende nuk e dinte se si do të përfundonte kjo përballje e papritur.