– pyeti ai me zë të dridhur.
Gruaja me robdishan – me sa dukej gjyshja e tij, Vjollca Gashi – u përkul para tij dhe i mori fytyrën mes pëllëmbëve.
– Mos u tremb, Luan. Do ta zgjidhim. Çdo gjë do të rregullohet, – i pëshpëriti ajo me një qetësi të shtirur.
Bora Gjoni shtrëngoi nofullat. Nuk kishte zemër t’i urrente këta njerëz. Ata nuk e dinin se po futeshin në jetën e dikujt tjetër pa leje. Faji nuk ishte i tyre që Shpëtim Çela kishte dalë të ishte… çfarë? Mashtrues? Spekulant? Apo thjesht një burrë që vendosi të nxirrte para nga prona e saj pa e pyetur fare.
Ajo hyri në banjë. Peshqirët e saj mungonin; në vend të tyre vareshin disa të zbehur, me ngjyra të shpëlara. Shishet e shampos, kremrat, produktet e kujdesit – asgjë nuk ishte aty ku duhej. Në cep ishte vendosur një oturak fëmije. Mbi lavatriçe qenë hedhur çorape burrash.
Një ndjesi e ftohtë i përshkoi shtyllën kurrizore. Doli menjëherë dhe nxori telefonin. Me Nard Dervishin s’kishte kuptim të debatonte; duhej ndërhyrja e ligjit.
Pas rreth dyzet minutash, polici i zonës mbërriti. Ishte i ri, me sy të lodhur dhe një bllok shënimesh në dorë. Dëgjoi fillimisht Borën, pastaj qiramarrësit. Pa me kujdes kontratën ku si qiradhënës figuronte Shpëtim Çela, bashkëshorti i saj.
– Dokumentet e pronës i keni? – iu drejtua ai Borës.
– Sigurisht që po.
Ajo hapi çantën që ende s’e kishte çpaketuar dhe nxori dosjen: certifikatën e pronësisë, ekstraktin zyrtar, faturat e taksave – të gjitha në emrin e saj.
Polici psherëtiu lehtë dhe u kthye nga familja.
– Situata është e pakëndshme, por ju keni hyrë pa pëlqimin e pronarit. Personi që ju ka dhënë apartamentin nuk ka pasur të drejtë ta bëjë këtë. Duhet ta lironi.
– Po ne kemi paguar! – shpërtheu Nard Dervishi. – Njëzet e pesë mijë lekë qira dhe pesë mijë kapar! Kemi mandat!
– Këto janë çështje që duhet t’i zgjidhni me atë që ju ka marrë paratë, – tha polici me ton të duruar. – Mund të bëni kallëzim për mashtrim. Por nuk mund të qëndroni në pronën e dikujt tjetër pa leje. Kjo përbën shkelje.
– Çfarë shkeljeje? – ngriti zërin Nardi. – Kemi kontratë dhe të dhënat e tij në kartë identiteti!
– Kontratë me një person që nuk është pronar dhe që s’ka autorizim nga pronari është e pavlefshme, – përsëriti polici qetësisht.
Vjollca Gashi nisi të qante. Pas saj, Luan Osmani u mbështet te gjunjët e saj dhe shpërtheu në lot.
– Ku të shkojmë tani? – pëshpëriti ajo mes dënesash. – Kemi ardhur nga rrethi, Nardi gjeti punë këtu… s’kemi askënd tjetër.
Bora ndjeu një therje në kraharor. Nuk donte t’i hidhte në rrugë. Por as nuk mund të pranonte që në shtëpinë e saj të ndihej si e huaj.
– Si e keni emrin? – e pyeti ajo butë.
– Vjollca Gashi.
– Zonja Vjollca, do t’ju jap tre ditë kohë, – tha Bora, duke e ndier zërin të fortë e të panjohur për veten. – Tre ditë për të gjetur një vend tjetër. Ligji nuk më detyron kaq, por nuk dua që nipi juaj të flejë në stacion.
Polici e pa me habi të lehtë, por nuk foli. Nardi deshi të kundërshtonte, por Vjollca i shtrëngoi dorën dhe i foli me zë të ulët.
Bora dorëzoi një kërkesë me shkrim, la kopjet e dokumenteve dhe doli në korridor. U mbështet pas murit të ftohtë dhe mbylli sytë për pak çaste.
Telefoni vibroi. Më në fund, Shpëtimi.
– Bora, mos u nxeh, – tha ai me një ton fajtor, por jo aq sa do të dëshironte ajo.
– Ku je? – pyeti ajo prerë.
– Në një udhëtim pune. Më nisën papritur.
– Mos gënje. Fola me zyrën tënde. Askush s’të ka dërguar gjëkundi.
Heshtje. E gjatë dhe e rëndë.
– Bora, mund ta shpjegoj. Kemi pasur vështirësi financiare. Mendova të veproj vetë për të ndihmuar.
– Të veprosh vetë është të lash enët ose të hedhësh mbeturinat, – zëri i saj u drodh. – Jo të japësh me qira apartamentin tim pa dijeninë time. Kjo është vepër penale, nëse nuk e di.
– Çfarë penale? Do paguanin rregullisht, do rregullonim buxhetin…
– Buxhetin? – përsëriti ajo me ironi. – Vendose të rregullosh financat tona me pronën time. Pa më pyetur. Madje ndryshove bravën e dhomës sime, sikur të mos isha unë zonja e kësaj shtëpie.
– Le të takohemi dhe ta diskutojmë.
– Jo. Do flasim tani. Më thuaj: ku janë çelësat e apartamentit tim? Të dhomës sime? Të drynit që vendose?
– I kam unë.
– Do kthehesh dhe do ta hapësh. Përndryshe do thërras një çelësbërës dhe do ta çaj derën. Dhe ta dish: pas kësaj, nuk do hysh më këtu.
Ai heshti sërish. Ajo dëgjonte frymëmarrjen e tij të rënduar.
– S’mund ta bësh këtë. Jemi burrë e grua.
– Mundem, – tha Bora dhe e mbylli telefonin.
Zbriti poshtë, u ul në stolin përballë hyrjes dhe ngriti sytë nga dritaret e apartamentit. Dritat në sallon ishin ndezur. Edhe në kuzhinë. Ajo imagjinoi të huajt ulur në tavolinën e saj, duke fjetur në divanin e saj, duke përdorur sendet që ajo i kishte zgjedhur me kujdes.
Iu kujtua dita kur, tetë vjet më parë, me krenari ia tregonte shtëpinë Shpëtimit. Si zgjodhën së bashku mobiliet, perdet, bojën e mureve. Si ai i kishte thënë: “Këtu do jemi të lumtur.” Dhe ajo e kishte besuar.
Tani ndodhej në një stol të ftohtë, jashtë banesës së vet. Jo e dëbuar, e korrigjoi mendimin. Kishte dalë vetë, sepse nuk pranonte të bëhej mysafire në shtëpinë e saj.
Në atë çast telefoni në dorën e saj u drodh sërish, duke paralajmëruar një mesazh të ri që po mbërrinte.