Mesazhi ishte i gjatë, i çrregullt, i mbushur me justifikime që përpiqeshin të mbulonin thelbin. “E bëra për të mirën tonë”, “Mendova se do të gëzoheshe”, “Ne jemi familje, gjithçka është e përbashkët”.
E përbashkët. Bora Gjoni lëshoi një buzëqeshje të ftohtë. Në të vërtetë, kurrë nuk kishin pasur diçka të përbashkët financiarisht. Kishin qenë të ardhurat e saj – dhe shpenzimet e tij. Vetëm tani po e shihte qartë, pa mjegullën e dashurisë dhe arsyetimeve.
U ngrit nga stoli, shkundoi pallton dhe mori drejtimin për nga metroja. Sonte do të flinte te një shoqe. Ndërsa nesër, pa humbur kohë, do të konsultohej me një avokat.
Sepse ajo që ndodhi nuk ishte thjesht shkelje e pronës së saj. Ishte një zbulim i hidhur: burri me të cilin jetonte nuk ishte ai që kishte menduar. Dhe kjo e trembte më shumë se prania e të panjohurve në shtëpi.
Të nesërmen në mëngjes, ajo u gjend përballë Arjana Frashërit – një grua rreth të dyzetave, me sy depërtues dhe me zakonin për të rrotulluar stilolapsin ndër gishta teksa dëgjonte.
— Situata është e pakëndshme, por jo e rrallë, — tha avokatja, duke shqyrtuar dokumentet. — Bashkëshorti nuk ka të drejtë të disponojë pasurinë tuaj personale pa miratimin tuaj. Edhe nëse jeni të martuar. Edhe nëse pretendon se e ka bërë për të mirën e familjes.
— A mund ta nxjerr nga banesa? — pyeti Bora. — Nuk është i regjistruar aty, megjithëse jeton prej kohësh.
— Po, mundeni, — pohoi Arjana. — Por procedura është më e ndërlikuar se me qiramarrësit e përkohshëm. Në martesë, bashkëshortët kanë të drejtë përdorimi mbi banesën e njëri-tjetrit, në mungesë të një kontrate paramartesore. Megjithatë, në rastin tuaj ka një detaj thelbësor: apartamenti është blerë para martesës. Është pronë ekskluzivisht e juaja. Ai nuk ka të drejta pronësore mbi të.
Bora dëgjonte dhe ndiente një peshë që i rëndonte në kraharor. Deri dje nuk e imagjinonte veten duke e dëbuar Shpëtim Çelën. Por pas një nate pa gjumë në divanin e shoqes, pas dhjetëra mesazheve të rilexuara me kujdes, ku justifikimet përziheshin me gënjeshtra, ajo e kuptoi se kishte kaluar vijën pa kthim.
— Dua që ai të largohet, — tha me vendosmëri. — Jo domosdoshmërisht sot, por sa më shpejt. Dhe ata njerëz… qiramarrësit… duhet të ikin menjëherë.
Arjana Frashëri i shpjegoi hapat ligjorë një nga një. Bora mbante shënime, ndërsa çdo fjali e re dukej si një hap larg jetës që njihte. Ajo jetë përfundoi dje, në çastin kur hapi derën dhe pa këpucë të huaja në korridor.
Dy orë më vonë, ajo u kthye në apartament. Të tre ishin aty: Vjollca Gashi po shpëlante enët, Nard Dervishi rrinte në kuzhinë me një filxhan çaji përpara, ndërsa djali, Luan Osmani, ishte i zhytur në telefon.
— Kam folur me një avokate, — tha Bora, duke hyrë në dhomën e ndenjjes. — Keni dy ditë kohë. Pas kësaj, do të detyrohem t’i drejtohem policisë dhe gjykatës. Nuk dua ta çoj deri aty, prandaj ju lutem gjeni zgjidhje sa më shpejt.
Vjollca fshiu duart me një peshqir dhe doli përballë saj.
— Bora, e dashur, po kërkojmë. Nardi sot do të shkojë të shohë një dhomë tjetër. Por… të gjitha paratë ia dhamë Shpëtim Çelës. Paradhënien dhe muajin e parë. Tani ai nuk na përgjigjet.
— Kjo nuk është përgjegjësia ime, — u përgjigj Bora, megjithëse diçka iu shtrëngua brenda. — Ju dhashë tre ditë, jo dy. Shfrytëzojini.
Nardi u ngrit. Ishte i gjatë, me sy të skuqur nga pagjumësia.
— Nuk mund të na jepni të paktën një javë? — kërkoi ai me zë të lodhur.
— Më vjen keq, por jo, — tha ajo duke tundur kokën. — Kjo është shtëpia ime. Nuk e kam dhënë me qira. Dua të jetoj në të.
— Po burri juaj? — ndërhyri Vjollca, me duart e mbledhura mbi gjoks. — Çfarë do të thotë ai?
— Burri im nuk do të jetojë më këtu, — fjalët ranë të rënda, të pakthyeshme. — Prandaj kjo nuk është më çështje diskutimi.
Ajo shkoi drejt dhomës së gjumit, ende e mbyllur me dry. Çelësat mungonin, ndaj thirri një bravandreqës. Brenda një ore dera u hap.
Pamja e brendshme ishte kaotike. Dollapët e hapur, rrobat e hedhura pa kujdes, në dysheme bluza e vjetër e Shpëtimit. Por ajo që e goditi më fort ishte një grumbull dokumentesh mbi komodinën, të mbledhura me një llastik.
Bora i mori dhe nisi t’i shfletojë. Kopje kontratash qiraje. Një me këta qiramarrës. Një tjetër me emra të ndryshëm. Pastaj një tjetër. Shpëtim Çela nuk e kishte bërë këtë për herë të parë. Prej gjashtë muajsh ai e jepte apartamentin me qira në periudha të shkurtra, duke zgjedhur kohët kur ajo ishte në udhëtime pune, që të mos dyshonte.
Ajo u ul në shtrat, me ndjesinë se gjithçka po shembej përfundimisht. Gjashtë muaj mashtrime. Gjashtë muaj njerëz të huaj në shtëpinë e saj. Gjashtë muaj gënjeshtra për lule, për tubacione, për punë të vogla shtëpie. Gjashtë muaj jetë të dyfishtë.
Telefoni ra. Shpëtim Çela.
— E hape derën? — ishte fjalia e parë, pa përshëndetje.
— Gjeta dokumentet, — tha Bora me qetësi të ngrirë. — Pra, e ke dhënë me qira edhe më parë, apo jo?
Heshtje. E gjatë. E rëndë.
— Doja të ta thosha, — mërmëriti më në fund ai. — Por kisha frikë.
— Nga çfarë?
— Nga reagimi yt.
— Me të drejtë kishe frikë, — ia ktheu ajo thatë. — Ku i more çelësat e mi?
— Bëra kopje.
— Kur?
— Para shumë kohësh. Që vitin e kaluar.
Bora mbylli sytë. Iu kujtua si ai zhdukej gjatë gjithë verës, si shpikte histori për punë shtesë, për projekte të vogla që do t’i sillnin të ardhura më shumë. Ajo kishte menduar se më në fund kishte gjetur një punë të përkohshme, një burim të ndershëm për të përmirësuar gjendjen financiare, se ai kishte nisur një podro…