…burim të ndershëm për të përmirësuar gjendjen financiare, ndërsa në të vërtetë ai kishte dhënë me qira apartamentin e saj njerëzve të panjohur, merrte pagesat dhe i shpërdoronte për gjëra që ajo as nuk i imagjinonte.
— Ku përfunduan paratë? — e pyeti ajo ftohtë.
— Na duheshin… po shlyeja disa borxhe.
— Çfarë borxhesh?
— Bora Gjoni, jo tani. Le të takohemi e ta sqarojmë si duhet.
— Jo. Flit tani.
Në anën tjetër të linjës u bë një heshtje e rëndë. Shpëtim Çela u ngatërroi me fjalët, frymëmarrja iu bë e rëndë. Bora e ndjeu qartë se diçka po fshihej — ose po gënjente, ose nuk po thoshte të plotën. Ndoshta paratë kishin shkuar për diçka që ajo as nuk donte ta merrte me mend.
— Ke tri ditë kohë, — tha ajo më në fund. — Merr sendet e tua dhe largohu. Faleminderit që s’ke prekur dokumentet e mia personale dhe stolitë. Çelësat lëri në kutinë postare.
— Po më nxjerr jashtë? — në zërin e tij u ndie habi e sinqertë, sikur pasojat ta kishin zënë të papërgatitur.
— Po, — u përgjigj ajo prerë. — Po të nxjerr.
E mbylli telefonin, u ngrit nga krevati dhe nisi të mbledhë rrobat e tij, jo të sajat.
Dy ditë më pas, shtëpia ishte bosh. Qiramarrësit u larguan: Nard Dervishi gjeti një dhomë në një konvikt në periferi, ndërsa Vjollca Gashi me nipin, Luan Osmanin, u sistemuan përkohësisht atje derisa të gjenin diçka më të lirë. Bora u dha pesë mijë lekë për rrugën — jo nga keqardhja, por për të mos u ndier mizore.
Shpëtimi erdhi natën, pa lajmëruar e pa trokitur. Në mëngjes, në kutinë postare, Bora gjeti çelësat bashkë me një copë letër: “E ke gabim. Unë doja të bëja më të mirën. Ti nuk i vlerëson përpjekjet e mia.”
E lexoi dy herë. Pastaj e grisi dhe e hodhi në kosh. “Doja më të mirën.” Përpjekje. Ai kishte arritur ta bindte veten se mashtrimi dhe dhënia me qira e shtëpisë së saj pa dijeni ishin kujdes. Në tetë vite martesë, ajo ishte mësuar me faktin se ai rrallë pranonte fajin; gjithmonë gjente një justifikim, gjithmonë ia kalonte barrën dikujt tjetër.
Tani kjo s’kishte më rëndësi.
Një javë më vonë, Bora paraqiti kërkesën për divorc në gjykatë. Bashkë me kërkesën dorëzoi kopjet e dokumenteve të pronësisë së apartamentit, kontratat e qirasë që kishte gjetur në dhomën e gjumit dhe pamje të bisedave ku Shpëtimi pranonte se e kishte dhënë banesën pa pëlqimin e saj.
Avokatja, Arjana Frashëri, i shpjegoi se procedura do të ishte e shpejtë — nuk kishin fëmijë dhe pasuria e përbashkët ishte pothuajse inekzistente. Edhe makina ishte në emrin e Borës, me kredi që ajo e shlyente vetë.
— Mund të përpiqet ta kundërshtojë, — e paralajmëroi Arjana. — Të kërkojë ndarje pasurie. Por realisht, s’ka ç’të ndajë.
— Le të provojë, — tha Bora me qetësi. — S’kam ç’të humbas.
Nuk ndihej më e zemëruar. Zemërimi ishte shuar që ditën e tretë, duke lënë pas një zbrazëti të pazakontë. Tetë vjet nuk janë pak — janë rutina, shaka të brendshme, udhëtime, mbrëmje të qeta. Edhe kur njeriu del ndryshe nga sa është paraqitur, kujtimet nuk fshihen me gomë.
Por as nuk mund të vazhdosh t’i mbash në jetën tënde.
Bora ndërroi bravat në të gjithë apartamentin, instaloi alarm dhe një kamerë në hyrje. Kur udhëtonte për punë, hapte aplikacionin në telefon dhe kontrollonte se gjithçka ishte në rregull.
Lulet i sistemonte vetë para nisjes, duke i vendosur në legen me ujë. Pajisjet i monitoronte përmes sistemit inteligjent të shtëpisë. Edhe plehrat nisi t’i nxirrte vetë — doli që s’ishte aspak e vështirë.
Një muaj pas divorcit, telefoni i saj ra nga një numër i panjohur. Nëse do ta dinte kush ishte, nuk do të përgjigjej.
— Bora, përshëndetje, — zëri i Shpëtimit tingëllonte njëherazi i penduar dhe i pacipë. — Si je?
— Çfarë do? — e ndërpreu ajo.
— Thjesht… më mungon. A mund të takohemi?
— Për çfarë arsyeje?
Ai heshti disa çaste, si të kërkonte fjalët e duhura.
— Dua të kërkoj falje. Sinqerisht. E kam kuptuar gabimin. A më jep një mundësi?
— Ke kuptuar që dhuroje me qira shtëpinë time pas shpinës sime? Apo që të nxora jashtë?
— Të dyja…
— Jo, — tha ajo prerazi. — Nuk ke kuptuar asgjë. Po të kishe kuptuar, do të më lëje të qetë.
E mbylli telefonin dhe e bllokoi numrin.
Mbrëmjen e asaj dite, Bora u ul në kuzhinë me një filxhan çaj me xhenxhefil dhe vështroi nga dritarja oborrin e qetë, ku rriteshin disa blire të vjetër. Degët ishin ende të zhveshura, por pranvera do të vinte shpejt dhe do të mbuloheshin me gjelbërim.
Ajo mendoi për të ardhmen. Punën e kishte, shtëpinë e kishte, shoqet, udhëtimet — gjithçka vazhdonte. Njeriu që duhej të ishte krahas saj rezultoi një kalimtar i rastësishëm. Ishte e dhimbshme? Po. E padrejtë? Sigurisht. Por jo fundi i botës.
Iu kujtua gjyshja që i kishte lënë këtë apartament. “Pasuria s’është thelbësore, Borë,” i thoshte ajo. “E rëndësishme është që shtëpia të jetë e jotja, jo vetëm në letra, por në shpirt. Nëse brenda ka të huaj, ajo pushon së qeni shtëpi.”
Atëherë nuk e kuptonte plotësisht. Tani po.
Mbaroi çajin, lau filxhanin dhe shkoi në dhomën e gjumit. Mbi komodinë qëndronte dosja me dokumentet e reja — kërkesa për divorc e regjistruar, në pritje të seancës. E hapi, lexoi faqen e fundit dhe e mbylli sërish me kujdes.
Gjithçka do të rregullohej. Ndoshta jo menjëherë, por me kohë. Ndërsa Shpëtim Çela do të mbetej pas, aty ku e kishte vendin — në të shkuarën.
Çelësat e asaj shtëpie nuk i përkisnin më askujt tjetër. Vetëm asaj.