Jetonin në të njëjtën hyrje pallati. Në njërin apartament banonin Gresa Qosja me bashkëshortin e saj, Marsel Elezi; përballë tyre, Donika Lufta me dy fëmijët e vegjël. Burri i Donikës kishte ikur për punë në veri të vendit dhe atje kishte mbetur përgjithmonë – kishte krijuar një lidhje të re dhe nuk u kthye më. Donika derdhi lot sa për të shfryrë, pastaj e mblodhi veten dhe nisi të përballonte jetën si të mundte. E ajo “si të mundte” shpesh nënkuptonte ditë të vështira: vetëm, me dy fëmijë të vegjël dhe me punë të rastit që mezi siguronin bukën e gojës.
Brenda vetes ndiente turp për një ndjenjë që s’e pranonte lehtë: zilinë ndaj fqinjës. I dukej se Gresa kishte rënë në këmbë me Marselin. Ai ishte punëtor i palodhur, çdo qindarkë e sillte në shtëpi. Për më tepër, kishte dorë të artë; gjithnjë merrej me diçka, rregullonte, përmirësonte, ndërtonte. Ndërsa Gresa – sipas Donikës – nuk e çmonte aspak atë burrë. Mendjen e kishte te mbrëmjet festive, restorantet elegante dhe qendrat tregtare. Marseli e adhuronte gruan dhe nuk ia prishte për asgjë. Edhe kur kthehej i lodhur nga një darkë apo festë, pa gjumë të mjaftueshëm, të nesërmen shkonte sërish në punë. Fundjavat i kalonte duke e shoqëruar nëpër dyqane, ku Gresa zgjidhte rroba të reja. Donika psherëtinte sa herë e shihte fqinjën me veshje të ndryshme; ajo vetë mezi kujtonte herën e fundit kur kishte blerë diçka për vete.
Herë pas here, Donika i hidhte sytë fshehurazi Marselit, me shpresë se askush s’e vinte re. Sa do të donte një burrë të tillë! Në mendjen e saj, Gresa nuk e donte dhe as nuk e vlerësonte. E konsideronte një femër të lehtë, që shpejt do të mërzitej nga përkushtimi i burrit dhe do të kërkonte aventura.
Dhe ashtu ndodhi. Një mbrëmje Gresa shkoi në një festë pa Marselin – ai ishte i zënë me punë – dhe aty u njoh me Visar Canin, koleg i bashkëshortit të një shoqeje. I pashëm, i shkujdesur, me buzëqeshje që premtonte telashe. Pa e kuptuar, Gresa u përfshi në një flirt që shpejt mori tjetër drejtim.
Por kësaj here fati nuk ishte në anën e saj. Visari ishte beqar, por pas shpine kishte një figurë të fortë: nënën e tij, Teuta Osmani, profesoreshë me autoritet. Sapo mësoi për lidhjen e të birit, ajo mblodhi informacion për gruan në fjalë dhe mbeti e tmerruar.
— Do ta ndërpresësh menjëherë këtë histori! — i tha prerë.
— Mos e tepro, mami, — ia ktheu Visari me shpërfillje. — Më pëlqen ajo.
— Nuk të shqetëson fakti që është e martuar?
— Nuk kam ndër mend ta marr për grua, — ngriti supet ai.
Teuta e paralajmëroi se, nëse nuk i jepte fund atij turpi, do të ndërhynte vetë. Visari nuk e mori seriozisht. Por ngjarjet rrodhën shpejt dhe morën një kthesë të pakëndshme.
E bindur se i biri nuk po e dëgjonte, Teuta Osmani u paraqit pa paralajmërim në derën e Gresës dhe i bëri një skenë të fortë. Situata nuk e trazoi aspak Gresën; ajo i dha nënës së Visarit një përgjigje po aq të ashpër, duke mos lënë vend për pendesë, dhe atmosfera në atë shtëpi u ndez aq shumë sa pasojat do të ndiheshin menjëherë më pas.