Pavarësisht tensionit që shpërtheu në atë apartament, Gresa nuk u tërhoq. Ajo ia ktheu me të njëjtën monedhë Teuta Osmanit, duke theksuar se ishin njerëz të rritur dhe nuk kishin nevojë për kujdestarë që t’u drejtonin jetën.
Po atë pasdite, Marsel Elezi u kthye nga puna më herët se zakonisht. Zërat e ngritur që vinin nga kuzhina e mbuluan krejtësisht tingullin e hapave të tij. Askush nuk e vuri re kur hyri. Ai, përkundrazi, dëgjoi mjaftueshëm. Madje edhe gjëra që nuk do të donte t’i dëgjonte kurrë — të thëna nga vetë bashkëshortja e tij.
Mjaftoi një minutë. Pastaj vendosi se kishte dëgjuar boll. U afrua ngadalë drejt kuzhinës dhe u ndal në prag. Sytë i nguli mbi Gresën. Papritur, heshtja ra si me thikë. Jashtë dritares dëgjoheshin cicërimat e zogjve, që sikur festonin pranverën, të painteresuar për trazirat e vogla njerëzore. Teuta Osmani u zverdh në fytyrë. Ajo kishte shkuar për ta vënë në vend të dashurën e të birit, por nuk e kishte menduar kurrë se situata do të merrte një kthesë kaq të rrezikshme. Ndërkohë, Gresa përpiqej me ethe të kuptonte sa kishte dëgjuar Marseli dhe nëse kishte ende një rrugëdalje.
— Eh… kjo është fqinja jonë e re, — tha ajo me një buzëqeshje të sforcuar. — Erdhi të kërkonte një hapëse shisheje.
Dhe i hodhi Teutës një vështrim paralajmërues.
— Po, po… dhe unë po largohem tani, — shtoi shpejt Teuta, duke i treguar fshehurazi grushtin Gresës, si për t’i thënë të sillej më me mend në të ardhmen dhe të hiqte dorë nga i biri i saj.
— Vazhdoni, mos u ndalni për shkakun tim, — foli Marseli me një qetësi të çuditshme. — Kam dëgjuar mjaft. Ndoshta është më mirë të largohem unë.
— Marsel, nuk është ashtu siç po mendon… — u përgjërua Gresa me zë që i dridhej.
— Po… — murmuriti me pasiguri edhe Teuta.
— Sigurisht, — u përgjigj ai shkurt, dhe u kthye nga dera.
Zbriti shkallët pa e kthyer kokën pas. Mundohej të ruante qetësinë, por fryma po i merrej dhe pamja para syve i mjegullohej. Ajri i dukej i rëndë, si të mos mjaftonte.
— O Zot, ç’po të ndodh kështu, komshi? — dëgjoi një zë gruaje pranë vetes.
Kur u kthjellua disi, e gjeti veten në një kuzhinë të panjohur. Ishte ulur mbi një divan të vjetër, ndërsa dikush po i shtynte në dorë një filxhan.
— Pije, shpejt… do të të bëjë mirë.
Marseli e çoi në buzë. Kafe e përzier me konjak, të dyja të një cilësie të dyshimtë. Kafja dukej e lirë, e tretshme, ndërsa alkooli kishte një erë të rëndë, të padurueshme. Megjithatë, efekti erdhi shpejt: mjegulla para syve u shpërnda. Përballë pa Donika Luftën, fqinjën nga kati i dytë — ai dhe Gresa banonin në të katërtin. Ajo gjithmonë e kishte vështruar me një kureshtje të hapur, gjë që ai e kishte vënë re, por pa i kushtuar rëndësi.
— Faleminderit, — tha ai, duke marrë frymë më thellë, ndërsa Donika e shikonte me një përzierje shqetësimi dhe interesi.