— Ishte i zbehtë fare. U tremba shumë. Të ka ndodhur gjë? — e pyeti ajo me zë të ulët.
Marsel Elezi nuk hyri në shpjegime. Nuk kishte as dëshirë, as forcë të hapte plagë me fjalë. E mbaroi pijen e padurueshme, vështroi përreth dhe i ra në sy një prizë e çarë mbi divan. Pa bërë zhurmë, mori veglat dhe e rregulloi. Teksa punonte, vuri re sa shumë punë kishte në atë apartament: çezma që piknin, priza të lëkundura, dollapë që vareshin. Mjaftonte për ditë të tëra pune. Ishte e qartë se në atë shtëpi mungonte dora e një burri. Megjithatë, gjithçka ishte e sistemuar. Banesa e Donika Luftës ishte e thjeshtë, modeste, por e pastër. Krejt ndryshe nga shtëpia e tij, ku Gresa Qosja mezi e merrte mundimin të pastronte, ndoshta një herë në vit dhe me premtime. Shpesh ishte Marseli ai që fshinte e lante, e kur lodhej, thërriste shërbim pastrimi.
Sendet e tij i mori nga shtëpia kur Gresa nuk ndodhej aty. Ajo e telefonoi disa herë, por ai nuk pranoi të fliste. Duke zbritur shkallët me çantën në dorë, u mendua një çast, pastaj u kthye dhe i ra ziles së Donikës.
— E keni thirrur hidraulikun? — tha me një buzëqeshje të zbehtë.
Donika ia ktheu buzëqeshjen dhe e ftoi brenda. Ai nisi sërish të merrej me riparime. Këtë herë, në shtëpi ishin edhe fëmijët: një vajzë rreth tetë vjeçe dhe një djalë dy-tri vite më i vogël. Qëndronin pak më tutje, duke e vëzhguar teksa forconte derën e një dollapi. Nuk bënin zhurmë, as nuk e bezdisnin me pyetje.
— Si quheni? — i pyeti ai.
— Sara Lika.
— Erion Tahiri.
U përgjigjën pothuajse njëherësh, por ai i dalloi emrat. Sara dhe Erioni. Marseli kishte ëndërruar gjithmonë të kishte fëmijë, por Gresa nuk ndihej gati. Ajo e quante veten ende të re dhe donte të jetonte për qejfin e saj. Jetuan për qejf, dhe ja ku përfunduan.
— Kush ma jep darën? — kërkoi ai.
Vajza e shtyu të vëllanë lehtë.
— Shko ndihmoje. Ti je burri i shtëpisë.
Djali, duke psherëtirë, mori me kujdes darën, duke mbajtur me dorën tjetër kutinë e kaçavidave, dhe ia zgjati Marselit.
Më pas, Donika e bindi të hante darkë me ta. Tryeza nuk kishte gjëra të rralla, por gjithçka ishte e shijshme dhe e bollshme. Ai hëngri me oreks, falënderoi dhe u bë gati të largohej. Donika e përcolli deri në korridor dhe, duke shmangur shikimin e tij, murmuriti:
— Ndoshta… mund të rrish?
I pëlqente aq shumë, sa nuk guxonte ta shihte drejt në sy. Nuk ishte mjeshtre joshjeje, as aq e bukur sa gruaja e tij. Por dinte të donte, dhe mbi të gjitha, donte të jepte dashuri. Ndoshta pikërisht kjo i mungonte më shumë atij në atë kohë. Dhe ai qëndroi. Pa e planifikuar, madje pa e kuptuar plotësisht pse.
Fëmijët u mësuan me të më shpejt nga sa e kishte menduar. Pas disa muajsh, Marseli mezi kujtonte se Sara dhe Erioni nuk ishin të tijtë. Një ditë, si çdo familje e zakonshme, edhe ata u përballën me të papriturat e veta.