Gjithçka, si pa u kuptuar, mori një kthesë të çuditshme, por në favor të tij. Marsel Elezi e ndjeu ndryshimin thellë brenda vetes. Për herë të parë po përjetonte çfarë do të thoshte që çdo përpjekje, çdo gjest i vogël, të vlerësohej si diçka e rrallë. Me Gresa Qosjen kjo nuk kishte ndodhur kurrë; ajo e merrte gjithçka si të mirëqenë, sikur t’i takonte me të drejtë.
Ndërkohë, Gresa provoi të ndërtonte një jetë me Visar Canin. Por bashkëjetesa me të rezultoi zhgënjyese. Visari nuk kishte as durimin, as përgjegjësinë për të mbajtur një familje. Shtëpia, detyrimet, përkushtimi – të gjitha i dukeshin barrë. Pas pak muajsh, për lehtësimin e madh të nënës së tij, Teuta Osmani, ai u kthye sërish në shtëpinë e prindërve. Teuta kishte pasur frikë se Gresa do ta lidhte përfundimisht pas vetes dhe do ta detyronte të martohej.
Kaloi afro një vit. Një mbrëmje, në oborrin e pallatit, Gresa i doli përpara Marselit sikur rastësisht. Ai desh kaloi pa e vënë re, gjë që e tronditi. Megjithatë, ajo ende ushqente shpresë.
— Marsel, më fal… kam gabuar, — tha ajo me zë të dridhur.
Ai ndaloi dhe e pa i habitur.
— Tungjatjeta. Çfarë po ndodh?
Ajo mendoi se nuk e kishte dëgjuar siç duhet. Filloi të fliste me nxitim, duke pranuar fajin, duke rrëfyer sa e vetmuar ndihej tani dhe sa shumë do të jepte për të rikthyer familjen e tyre. Marseli e dëgjoi pa e ndërprerë, me një qetësi të sjellshme.
— Gresa, gjithçka është në rregull. Nuk mbaj mëri. Por duhet të shkoj… po më presin.
U kthye për t’u larguar. Ajo mbeti e shtangur. Nuk mund ta besonte se po e shihte me sytë e saj: Marseli po zgjidhte Donika Luftën dhe dy fëmijët e saj, Sarën dhe Erionin, në vend të saj.
— Marsel, ti më do ende! — tha ajo, duke tentuar t’i kapte dorën.
Ai e tërhoqi butë dorën dhe buzëqeshi lehtë.
— Jo. Më vjen keq. Nuk të dua më. Të uroj gjithë të mirat.
— Si guxon të më heqësh nga zemra?! — i shpëtoi asaj mes dëshpërimit.
Zëri i saj u drodh, ndërsa krenaria iu shua për një çast. Marseli tashmë kishte hapur derën e hyrjes. Para se të zhdukej brenda, u kthye edhe një herë.
— Gresa, jeta është shumë e shkurtër. Nuk kam kohë ta jetoj i palumtur, as të mbetem peng i së shkuarës. Më fal…
Ajo mbeti vetëm në erën e ftohtë të mbrëmjes, duke përtypur fjalët e tij. Tani e ndiente mbi shpatulla peshën e vetmisë që vetë e kishte ndërtuar. E kuptoi se ishte autore e fatit të saj të hidhur. Por koha nuk kthehet pas dhe asgjë nuk zhbëhet. Ajo ecën përpara, pa pritur askënd. Prandaj mos e shpërdoroni jetën me dhimbje të kota – kërkoni lumturinë sa është ende koha.