— Ja ku i ke çelësat e apartamentit të gjyshes sate, merre mbrapsht! — i përplasa mbi tryezë tufën metalike sapo e kuptova çfarë fshihej pas buzëqeshjes së saj. Tingulli i hekurt u përhap nëpër kuzhinë, ndërsa Zhaneta Kryeziu vazhdonte të pinte çajin me qetësi, sikur asgjë e jashtëzakonshme të mos kishte ndodhur.
E gjitha kishte nisur tre muaj më parë. Papritur, vjehrra vendosi të tregonte një bujari të pazakontë. Ajo telefonoi Lavdrim Gjokën në punë dhe, me një ton solemn, i njoftoi se dëshironte të kalonte në emrin tonë apartamentin e saj me dy dhoma në qendër të qytetit. Unë dhe im shoq mbetëm pa fjalë — Zhaneta nuk kishte qenë kurrë veçanërisht e dashur ndaj meje, e tani na ofronte një dhuratë kaq të madhe?
— Fjolla, zemra ime, — më tha atëherë me një ëmbëlsi të tepruar, — ju jeni të rinj, ju duhet një shtëpi e juaja. Unë jam plakur, s’kam nevojë për shumë hapësirë. Do të zhvendosem në një garsoniere në periferi dhe kaq më mjafton.
Lavdrimi u mbush me entuziazëm. Më përqafoi, më rrotulloi nëpër dhomën e vogël me qira ku jetonim dhe përsëriste se më në fund do të kishim folenë tonë. Dafina Zeneli, vajza jonë pesëvjeçare, do të kishte dhomën e saj. Madje filluam të flisnim edhe për një fëmijë të dytë. Plane, ëndrra, shpresa — gjithçka na dukej e ndritshme.
Zhaneta këmbënguli që të transferoheshim sa më shpejt. Tha se kishte gjetur tashmë një apartament më të vogël për vete dhe donte t’i mbyllte punët pa vonesë. Dokumentet për kalimin e pronës do t’i përgatiste “brenda dy javësh”, ndërkohë na sugjeroi të hynim menjëherë në shtëpinë e saj që të ambientoheshim.
Brenda dy ditësh mblodhëm plaçkat. Unë lashë punën si kontabiliste në një firmë të vogël, sepse gjithsesi planifikoja të gjeja diçka më pranë adresës së re. Lavdrimi mori leje për të ndihmuar me zhvendosjen. Dafina mezi priste të sistemonte lodrat në dhomën e saj të re me dritare të madhe nga oborri.
Apartamenti ishte vërtet i bukur: i bollshëm, i ndriçuar, me tavane të larta dhe ornamente të vjetra. Mobilimi, megjithatë, ishte i dalë mode — mobilje të rënda, qilima nëpër mure, kristale në bufetë. Por këto ishin gjëra që mund të ndryshoheshin me kohë.
Vjehrra nisi të na vizitonte pothuajse çdo ditë. Fillimisht vinte me justifikimin se po merrte sendet e saj, më pas thjesht për “të parë si jemi”. Çdo gjë e imja ishte objekt kritike: mënyra si gatuaja, si pastroja, si e rrisja Dafinën. Unë përpiqesha të përmbahesha — në fund të fundit, ende ishte shtëpia e saj. Dhe besoja se së shpejti gjithçka do të rregullohej ligjërisht.
Kur kaluan dy javët, e pyeta me kujdes për dokumentet. Ajo e kaloi me një lëvizje dore: noteri qenka sëmurë. Më pas dolën “disa vërtetime shtesë”. Pastaj festa, pastaj një pengesë tjetër. Koha rrëshqiste, por asgjë nuk konkretizohej.
Lavdrimi mundohej të më qetësonte. “Mami nuk na mashtron,” thoshte, “thjesht procedurat janë të ngadalta.” Megjithatë, brenda meje u mboll një farë dyshimi. Sidomos pas një ngjarjeje që ma hapi sytë.
Një pasdite Zhaneta erdhi më herët se zakonisht. Unë isha në banjë, ndërsa Dafina luante në sallon. Ajo nuk e dinte që isha në shtëpi dhe po fliste në telefon me dikë — më vonë kuptova se ishte Ornela Dervishi. Nuk kisha ndërmend të përgjoja, por fjalët e saj depërtuan qartë deri tek unë.
— Ta marrësh me mend, Ornela, jetojnë në apartamentin tim si të ishte i tyre! — qeshte ajo. — Ajo budallaçka madje e la edhe punën, rri në qafë të Lavdrimit. Mendon se do t’ua fal shtëpinë! Sa naive! Do t’u krijoj aq telashe sa të ikin vetë. E Lavdrimi do të kthehet tek unë — është djalë mami, s’ka ku shkon.
M’u mpi gjaku. Qëndroja e mbështetur pas murit të banjës, duke u përpjekur të kuptoja nëse kisha dëgjuar saktë. A ishte e gjitha një kurth i menduar me kujdes? A na kishte joshur qëllimisht për të na përzënë më pas?
U dola para duke u përpjekur të ruaja qetësinë. Zhaneta më buzëqeshi ëmbël dhe nisi të fliste për sa e talentuar ishte Dafina në vizatim. Unë tundja kokën dhe buzëqeshja me zor, ndërsa brenda meje ziente një përzierje zemërimi dhe poshtërimi. E dija se atë mbrëmje do të duhej të flisja seriozisht me Lavdrimin dhe t’i tregoja gjithçka që kisha dëgjuar.