Pas asaj bisede, vendosa të flisja me Lavdrimin në mbrëmje. I tregova me hollësi çfarë kisha dëgjuar, çdo fjalë që më kishte mbetur në mendje, por ai vetëm tundi kokën me mosbesim.
— Fjolla, me siguri e ke keqkuptuar. Mami s’do ta thoshte kurrë një gjë të tillë. Ajo na do, sidomos Dafinën. E sheh vetë sa shumë merret me të.
— Lavdrim, e dëgjova qartë! Më quajti budallaqe dhe tha se do të na nxirrte jashtë nga shtëpia!
— Ndoshta po fliste për dikë tjetër. Mos e rëndo veten kot. Ajo ka premtuar që apartamentin do ta kalojë në emrin tonë. Kur thotë diçka, e mban fjalën.
E kuptova shpejt se çdo përpjekje për ta bindur ishte e kotë. Lavdrimi gjithmonë mbante anën e së ëmës, pa marrë parasysh rrethanat. Në sytë e tij, Zhaneta Kryeziu ishte shembull i përsosmërisë, ndërsa çdo tension në familje, në mënyrë të pashmangshme, vinte prej meje.
Që nga ajo ditë, nisa ta vëzhgoja me më shumë kujdes sjelljen e saj. Dhe ajo që pashë, vetëm sa më përforcoi dyshimet. Vizitat e saj u shtuan ndjeshëm; herë vinte që në mëngjes herët, herë pasdite vonë, e ndonjëherë edhe dy herë brenda ditës. Në mëngjes kontrollonte çfarë kisha përgatitur për mëngjes, ndërsa në mbrëmje inspektonte detyrat e Dafinës nga grupi përgatitor. Hapte dollapët pa kërkuar leje, lëvizte sendet nga vendi, jepte vërejtje për çdo gjë.
— Fjollë, pse e zhvendose vazon? Ajo gjithmonë ka qenë në atë raft!
— Pse ke blerë këtë mish? Të kam thënë ku duhet ta marrësh!
— Dafina po bëhet shumë e llastuar. Në kohën tonë fëmijët ishin më të disiplinuar!
Durimi im kishte kufij, por përpiqesha ta ruaja qetësinë. Në të njëjtën kohë kërkoja punë, me shpresën të fitoja pak pavarësi. Por çdo herë që gjeja një mundësi, Zhaneta kishte një arsye pse nuk duhej ta pranoja: herë vendi ishte shumë larg, herë paga e ulët, herë ambienti i papërshtatshëm. Dhe kur më në fund gjeta një pozicion që më dukej i qëndrueshëm, ajo “u sëmur” papritur dhe më kërkoi të rrija pranë saj për t’u kujdesur.
Tre muaj pas zhvendosjes sonë ndodhi ajo që e çoi situatën në kulm. Atë pasdite, Zhaneta erdhi e shoqëruar. Me vete kishte dy mikeshat e saj dhe një burrë që na e prezantoi si të afërm të largët.
— Do rrimë pak, të pimë çaj, — tha ajo duke hyrë drejt e në sallon. — Fjollë, shtro tryezën.
Pa kundërshtuar, u drejtova për në kuzhinë. Vendosa ujin për çaj, preva tortën, nxora biskota. Nga dhoma e ndenjjes vinin zëra të gëzuar dhe të qeshura. Në një moment, mbi zhurmën e bisedës, dallova qartë zërin e saj.
— Po, Besnik, shtëpia është e mirë. Nëse të duhet, mund të rrish këtu herën tjetër kur të vish nga Korça. Ka hapësirë të bollshme, dhomat janë të mëdha.
— Po Lavdrimi me familjen? — pyeti burri.
— Çfarë Lavdrimi? Ata janë këtu përkohësisht. S’do zgjasë shumë, jam kujdesur vetë për këtë punë.
Mikeshat qeshën nën zë. Unë ngela me ibrikun në dorë, gati sa nuk më rrëshqiti. Përkohësisht? Do të largoheshim? Pra këto ishin planet e saj të vërteta.
E çova tabakanë në sallon. Sapo hyra, të gjithë heshtën dhe më buzëqeshën në mënyrë të sforcuar. Vendosa filxhanët një nga një dhe po bëhesha gati të dilja, kur Zhaneta më ndali.
— Fjollë, ulu me ne. Njihu me Besnikun. Është biznesmen nga Korça. Ndoshta mund t’i propozojë ndonjë punë Lavdrimit.
U ula në cep të karriges. Besniku ishte rreth të pesëdhjetave, me një vështrim të rrëshqitshëm dhe një buzëqeshje që më bezdiste. Ai nisi menjëherë të më pyesë për planet tona.
— Jeni sistemuar mirë këtu? Po mendoni për ndonjë rinovim?
Hapa gojën të përgjigjesha, por Zhaneta ma preu fjalën.
— Çfarë rinovimi, Besnik? Ata janë këtu vetëm përkohësisht, derisa të gjejnë diçka të tyren. Apo jo, Fjollë?
Fjalët më mbetën në grykë. Si mund ta thoshte kaq hapur, para të huajve, pas gjithë premtimeve që na kishte bërë? Pas gjithçkaje që kishim lënë pas për t’u zhvendosur këtu?
— Zhaneta Kryeziu, — thashë me zë të përmbajtur, duke u përpjekur të mos dridhesha, — ju vetë thatë se do ta kalonit apartamentin në emrin tonë. Kështu ramë dakord.
Ajo shpërtheu në të qeshura, aq fort sa dy mikeshat u panë mes tyre në siklet.
— Oj Fjollë, sa fantazi paske! Unë kam thënë që mund të rrini këtu derisa të merrni veten. Po ta dhuroj shtëpinë? A mendon se kam humbur mendjen që t’ia fal dikujt pronën time?
Të pranishmit tundën kokën në shenjë miratimi. Besniku buzëqeshi me nënqeshje. Ndërsa unë rrija e ngrirë, e paaftë të thosha qoftë edhe një fjalë. Brenda meje po zienin zemërimi, fyerja dhe zhgënjimi, të përziera në një nyjë të rëndë që më bllokonte frymën.