Zemërimi, poshtërimi dhe zhgënjimi m’u përzien në kraharor si një lëmsh që s’më linte të merrja frymë.
— Na mashtruat, — arrita të nxirrja më në fund me zë që më dridhej. — Na shtytë të zhvendoseshim me qëllim. Për shkakun tuaj humba edhe punën!
— Askush s’të vuri pistoletën në kokë! — ma preu Zhaneta Kryeziu me ashpërsi, dhe fytyra e saj e butë prej “gjysheje të përkushtuar” u zhduk si me dorë. — Vetë e le punën, dembele! Mendove se do të uleshe në të gatshme? Do t’i hipje në qafë djalit tim? Harroje!
U ngrita me vrull aq sa karrigia u përmbys pas meje.
— Ju jeni… jeni e pamëshirshme! — bërtita pa e kontrolluar veten. — Si mund t’ia bëni këtë djalit tuaj? Mbresës suaj?
— Mos guxo të më flasësh kështu në shtëpinë time! — u ngrit edhe ajo. — Ti për mua s’je askush! Një grua e përkohshme pranë djalit tim! Ai do të kthjellohet dhe do të gjejë një bashkëshorte të denjë, jo një lypëse!
Fjala “lypëse” më goditi si shuplakë. Pa thënë më asgjë, u ktheva drejt korridorit, mora çelësat e apartamentit të gjyshes së saj dhe u riktheva në kuzhinë. I hodha mbi tavolinë me një zhurmë të thatë.
— Ja, merrini çelësat e banesës suaj! Ne po largohemi. Që sot.
Për një çast ajo mbeti e shtangur, por e rimori shpejt veten.
— Shumë mirë! Ikni! — tha me përbuzje. — Lavdrimi do të kthehet gjithsesi tek unë. Ai s’di të jetojë pa nënën!
Në atë çast dera u hap dhe në prag u shfaq Lavdrim Gjoka. Ishte kthyer më herët nga puna dhe u përball me skenën: unë në mes të kuzhinës, me fytyrë të ndezur, Zhaneta e rrethuar nga mikeshat dhe Besnik Elezi, çelësat mbi tavolinë.
— Ç’po ndodh këtu? — pyeti i hutuar.
— Gruaja jote po më ofendon! — nisi të ankohej menjëherë Zhaneta. — Më fyen para të ftuarve, hedh çelësa nëpër tavolina! Të thashë që s’është për ty!
Lavdrimi më pa mua, pastaj nënën. Në sytë e tij dallohej përplasja: bindja e vjetër ndaj së ëmës dhe përgjegjësia ndaj meje, gruas dhe nënës së vajzës së tij.
— Lavdrim, — i thashë qetë, por me vendosmëri. — Nëna jote na mashtroi. Ajo kurrë s’kishte ndër mend të na jepte apartamentin. Na solli këtu për të na larguar më pas. Sapo u tha të gjithëve se jemi të përkohshëm.
— Gënjen! — bërtiti Zhaneta. — Lavdrim, bir, unë gjithmonë kam bërë gjithçka për ty! E futa në shtëpi dhe ajo…
— Mami, — e ndërpreu ai, dhe në zërin e tij kishte një ton që s’e kisha dëgjuar kurrë. — Është e vërtetë? Nuk kishe ndër mend të na e lësh apartamentin?
Ajo hezitoi një sekondë. Mjaftoi.
— Mendova… të rrinit pak, pastaj do të shihnim… Ndoshta s’jeni as për njëri-tjetrin…
Fytyra e Lavdrimit u zbeh.
— Si munde? Lamë gjithçka, u zhvendosëm… Fjolla humbi vendin e punës…
— Çfarë pune? — ia preu ajo me përçmim. — Merrte ca qindarka! Mendoja se do të gjente diçka më të mirë. Por ajo rri në shtëpi e s’bën asgjë!
— U kujdesa për ty kur ishe e sëmurë! — shpërtheva. — Gatuaja, pastroja, merresha me Dafinën!
— Askush s’të detyroi!
— Mjaft! — ulëriu papritur Lavdrimi dhe të gjithë u drodhën. — Nuk e besoj dot që na e bëre këtë. Kjo është e ulët.
Zhaneta u kap pas gjoksit.
— Lavdrim! Jam nëna jote!
— Po, nëna ime. Që më gënjeu mua dhe familjen time. Fjolla ka të drejtë. Po largohemi.
Ai mori çelësat nga tavolina dhe i vendosi para saj.
— Rri vetëm në apartamentin tënd, nëse familja s’ka rëndësi për ty.
Zhaneta nisi të qante, por në lotët e saj s’kishte pendesë, vetëm mllef.
— Do të pendohesh! Ajo do të të lërë sapo të vijnë vështirësitë! Unë kam qenë gjithmonë pranë teje!
— Jo, mami, — tha ai me qetësi të ftohtë. — Ti s’ke qenë pranë meje. Ke qenë mbi mua — duke më kontrolluar, duke më drejtuar. Por kurrë krah meje.
Atë mbrëmje u larguam. Mblodhëm rrobat dhe gjërat më të nevojshme, thirrëm një taksi dhe u nisëm për te prindërit e mi. Ata jetonin në periferi të qytetit.