Gruaja më arriti pranë hyrjes së pallatit. Merrte frymë me vështirësi dhe mbante dorën në ijë, si të kishte vrapuar gjithë oborrin. Unë sapo kisha nxjerrë çelësat për t’u futur brenda dhe për t’i shpëtuar bisedave të padëshiruara, kur ajo më kapi lehtë nga mënga.
— Vajzë, prit pak! Je Denisa Qosja?
U ktheva e habitur dhe e mata me sy. Rreth të dyzetave, e veshur me kostum serioz zyre, fytyrë e lodhur, tipike për punonjëset e administratave në Tiranë — financiere, asistente drejtorësh, menaxhere që e mbyllin ditën pas kompjuterit.
— Po, unë jam. Çfarë ka ndodhur?
— Mos firmos asgjë nesër te noteria! — fjalët i dilnin me nxitim, thuajse të përziera. — Punoj në zyrën e Shpresa Kalemit. I kam parë dokumentet. Është mashtrim!
M’u drodh kraharori. Të nesërmen kisha takim me noteren bashkë me vjehrrën time, Drita Nushi. Ajo e kishte paraqitur gjithçka si një procedurë rutinë — kalimin e pjesës së saj të apartamentit në emrin tim dhe të bashkëshortit, për “lehtësim taksash”, siç u shpreh.
— Çfarë mashtrimi? — e shtrëngova rripin e çantës me nervozizëm.
— S’kam kohë ta shpjegoj tani, më presin. Vetëm shtyje takimin dhe kontrollo gjithçka vetë. Mos firmos pa lexuar çdo rresht!
Pa pritur përgjigjen time, u largua me hapa të shpejtë drejt daljes së oborrit. Desha ta thërrisja, por ajo ishte zhdukur tashmë në rrjedhën e njerëzve të mbrëmjes.
U ngjita në apartament si me pilot automatik. Mendimet më vërtiteshin pa pushim. Kalimi i pjesës së vjehrrës dukej si gjest bujar: ajo zotëronte një të tretën e një apartamenti dy dhoma e kuzhinë në qendër, të blerë në vitet ’90. Unë dhe Erion Hasani jetonim me qira dhe po kursenim për shtëpinë tonë, kur papritur Drita propozoi të na jepte pjesën e saj.
— Ç’më duhet mua ajo pjesë? — kishte thënë një muaj më parë. — Unë jetoj në shtëpinë time. Juve ju hyn më shumë në punë. E rregullojmë bukur me letra dhe mbaron puna.
Erioni ishte entuziazmuar si fëmijë. Një e treta e një apartamenti në qendër vlente të paktën një milion e gjysmë lekë. Mund ta shisnim, t’i shtonim kursimet tona dhe të blinim një banesë të plotë në periferi.
Megjithatë, bujaria e papritur e Dritës më kishte çuditur. Ajo njihej për kursim ekstrem — dhuratat i bënte simbolike, vinte për vizitë pa sjellë asgjë, e shpesh na linte të kuptonim se duhej ta ndihmonim financiarisht. Dhe papritur ky ndryshim rrënjësor?
Gjatë darkës e pyeta Erionin me ton të shkujdesur:
— I ke parë dokumentet që do të firmosim nesër?
— Cilat dokumente?
— Ato për kalimin e pjesës së shtëpisë. Nëna jote tha se noteria do t’i përgatisë.
Ai ngriti supet, duke vazhduar të hante.
— Jo, s’i kam parë. Duhet t’i shohim më parë?
— Normalisht po. Janë dokumente serioze.
— Mami tha se gjithçka është në rregull. Noterja është e besuar, bashkëpunon me të prej vitesh.
Nuk shtova gjë. Pas darkës i dërgova mesazh Dritës: “A mund t’i shoh dokumentet para takimit të nesërm? Dua të jem e përgatitur.”
Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë: “Denisa, terminologjia është e ndërlikuar. Nuk do ta kuptosh. Noterja do ta shpjegojë aty për aty. Eja në dhjetë, mos u vono.”
Kjo më ndezi alarmin. Kur dikush shmang transparencën, zakonisht ka arsye.
Telefonova shoqen time, Bora Zylyftari, që punonte juriste në një agjenci imobiliare.
— Borë, si mund ta verifikoj çfarë po përgatitet te noteria?
— Thjesht telefono zyrën dhe kërko të njihesh paraprakisht me dokumentet. Janë të detyruar të ta mundësojnë.
— Po nëse refuzojnë?
— Atëherë mos firmos asgjë. Rregulli bazë: lexo çdo gjë para se të hedhësh firmën, deri te presja e fundit.
Të nesërmen në mëngjes mora në telefon zyrën noteriale. Një zë i ëmbël femre u përgjigj:
— Zyra e Ornela Peshkatarit, urdhëroni.
— Përshëndetje, kam takim në orën dhjetë. Mbiemri Qosja. Do të doja t’i shihja dokumentet paraprakisht.
Heshtje e shkurtër. Pastaj toni ndryshoi, u bë më i matur.
— Ju ka dërguar zonja Drita Nushi?
— Po. Dua të njihem me letrat përpara takimit.
— Një çast, ju lutem.
Dëgjova zëra të mbytur dhe fletë që lëviznin. Pas pak ajo u kthye në linjë.
— Zonja Drita tha se gjithçka do të sqarohet në takim. Janë dokumente standarde, procedurë e zakonshme.
— E kuptoj, por unë gjithsesi do të doja t’i shihja paraprakisht, sepse nuk kam ndërmend të firmos pa i lexuar me kujdes dhe dua të sigurohem personalisht për çdo detaj para se të paraqitem në zyrën tuaj.