Autobusi i verdhë “PAZ” nxori një re të dendur tymi të zi dhe, pa e marrë mundimin të hapte dyert, kaloi zvarrë pranë stacionit.
Elvana Beqiri uli krahët me dëshpërim.
Qesja e marketit, ku kishte vetëm makarona, një kuti qumështi dhe një bukë të rrumbullakët, i rëndonte në shpatull si plumb.
— Mami, kam ftohtë, — pëshpëriti Arlind Nushi gjashtëvjeçar.
Dhëmbët i kërcisnin nga të dridhurat.
Xhaketa e blerë para dy dimrash tashmë i kishte mbetur e shkurtër; mëngët i rrinin sipër kyçeve dhe lëkura e skuqur e duarve përballej me erën e akullt.
Elvana u përkul, u ul në gjunjë dhe u përpoq t’ia tërhiqte më poshtë mëngët, sikur me atë gjest të vogël të mund ta mbronte nga i ftohti.
— Duro pak, zemra e mamit. Do të vijë autobusi tjetër.
— Elvana?
Zëri i ashpër theu heshtjen e zonës industriale.
Ajo u drodh, pastaj u ngrit ngadalë në këmbë.
Pranë saj qëndronte një burrë shtatlartë, i mbështetur mbi një bastun të trashë. Kishte një kapele leshi, mustaqe të thinjura dhe një vështrim që dikur ua ngrinte gjakun edhe më të fortëve. Nga rrobat i vinte erë duhani të rëndë.
Babai.
Katër muaj pa e telefonuar.
I vinte turp. I kishte thënë gjithmonë se “gjithçka ishte në rregull, thjesht shumë punë”, vetëm që të mos e shqetësonte.
— Babi… përshëndetje.
Rexhep Shala nuk foli. Sytë i ndalën te çizmet e konsumuara të së bijës, te fytyra e zbehtë pa asnjë grim, te nipi që dridhej nga të ftohtit. Pastaj hodhi vështrimin nga rruga bosh.
— Po “RAV4”-a ku është? — pyeti qetë, por aq prerë sa Elvanës iu duk sikur toka do ta përpinte.
— Ta dhashë makinën që ta çoje djalin ngrohtë, jo ta lësh në erë si sot. Ku është makina, Elvana?
— Në servis, babi. U prish kambjoja, — gënjeu ajo, duke shmangur sytë.
Ai lëshoi një tingull mosbesues.
U afrua te Arlindi dhe me një dorë e ngriti lehtë në krahë.
— Në servis, thua? Hë. Komshija jote, teto Mira, më tha se “zogun” tënd e pa tek tregtarët e makinave të përdorura. Ta paskan marrë që para një muaji.
Hyr në makinë. Menjëherë.
Brenda fuoristradës së tij të vjetër, por të mbajtur mirë, ishte vapë. Sapo u ngroh në sediljen e pasme, Arlindi e zuri gjumi.
Elvana mbante në duar një gotë kafeje të blerë në pikën e karburantit dhe dridhej ende.
— Fol, — tha Rexhep Shala pa ia hequr sytë rrugës. — Dhe mos guxo të më gënjesh. Kam qenë operativ gjithë jetën; e ndiej mashtrimin nga larg. Çfarë ka bërë Alban Sinani?
Ajo nuk e përmbajti dot veten. Shpërtheu në lot, me dënesa të shëmtuara, dhe rrëfeu gjithçka.
Si kishte futur Alban Sinani kursimet në një “piramidë kripto”, i nxitur nga e ëma.
Si kishte falimentuar dhe tani u kishte borxh njerëzve të rrezikshëm.
Si Shpresa Rrota, vjehrra e saj, kishte ardhur një mbrëmje në shtëpinë e tyre.