Ajo kishte vendosur mbi tavolinë një videoregjistrim.
Në pamje dukej Elvana Beqiri, teksa i bërtiste Arlind Nushit pse kishte vizatuar mbi tapetët e rinj. Një skenë e zakonshme shtëpie, si ato që ndodhin çdo ditë, por e prerë dhe e montuar në mënyrë të tillë që dukej sikur ajo po ngrinte dorë mbi fëmijën.
— Më thanë… — fjalët i dilnin me vështirësi, sikur po mbytej.
— Më thanë që Shpresa Rrota ka një mbesë që punon në shërbimet sociale. Dhe nëse nuk e shes makinën e nuk e mbyll borxhin e Alban Sinanit, videon do ta shpërndajnë kudo. Bashkë me një vërtetim se unë jam “nën mbikëqyrje”.
Ajo ngriti sytë e skuqur.
— E kanë blerë atë vërtetim, babi!
Rexhep Shala nuk foli. Vetëm shtrëngoi timonin me forcë, aq sa iu zbardhën nyjat e gishtave.
— E shita makinën përgjysmë çmimi. E lamë borxhin pas. Dhe dje… dje erdhi përsëri.
Zëri iu drodh.
— Albanit i duhet “kapital fillestar” për një biznes të ri. Tani duan apartamentin tim. Atë që ma la gjyshja.
— Dhe ti? — pyeti ai qetë.
— Refuzova.
Ajo qeshi hidhur.
— Po Albani… ai tha: “Elvana, jemi familje. Mami di ç’bën. Më vonë do blejmë një shtëpi jashtë qytetit.”
O babi, ai është i dobët! Nuk guxon t’i thotë së ëmës asnjë fjalë kundër!
Pastaj shtoi me zë të ulët:
— Shpresa Rrota më tha: “Shite makinën, tani kalo apartamentin në emrin tonë. Përndryshe, nesër vijnë nga socialja për Arlindin dhe ty do të të fusim në një institucion psikiatrik. Kam njerëzit e mi kudo.”
Elvana heshti, duke pritur shpërthimin e të atit. Mendoi se ai do ta qortonte, do ta quante naive, do t’i kujtonte paralajmërimet e dikurshme.
Por Rexhep Shala nxori me qetësi telefonin e tij të vjetër “Nokia”, atë që bateria i zgjaste një javë.
— Alo, Nexhat Dushku? — foli shkurt. — Po, përshëndetje. Dëgjo, kam nevojë për një informacion të vogël, si dikur. Duhet kontrolluar një “çati” familjare. Zhvatje, dokumente të falsifikuara, kërcënime me heqje kujdestarie. Jo, jo tani për arrestim. Së pari t’i trembim pak. Si në ’98-ën… E mban mend? Mirë. Pres lajmin.
E mbylli dhe u kthye nga e bija. Në sytë e tij nuk kishte zemërim, por një ftohtësi llogaritëse prej njeriu që kishte kaluar gjysmën e jetës mes kriminelësh.
— Ja pra, bijë. Fshiji lotët. Nesër do ta marrësh në telefon vjehrrën dhe do t’i thuash se je dakord. Le të caktojë orarin te noteri.
— Kam frikë… — pëshpëriti ajo.
— Frikë do kenë ata. Ti do bësh sikur je dorëzuar. Qaj, përgjërohu, thuaju se s’ke rrugë tjetër. Kur lakmia u hipën në kokë, njerëzit humbin arsyen.
Tri ditët deri te “marrëveshja” kaluan si në mjegull. Alban Sinani sillej si gjel deti, duke bërë plane se çfarë makine do të blinte.
— Mos u mërzit, Elvana, — thoshte ai, duke përtypur një qofte. — Mami ka të drejtë. Apartamenti në qendër është pasuri e ngrirë. E shesim, i fusim lekët në qarkullim. Unë ngrihem në këmbë, pastaj të blej edhe pallto me lesh.
Ajo nuk reagonte. Dhëmbët i mbante të shtrënguar fort. Do të kishte dashur t’ia përplaste tiganin në kokë, por kujtoi fjalët e të atit: duro.
Në ditën e caktuar, Shpresa Rrota u shfaq.