Shpresa Rrota u paraqit e stolisur si për paradë. Për “momentin historik” kishte nxjerrë gjithë arsenalin: unaza floriri në çdo gisht, një bluzë me motive leopardi që binte në sy nga larg, parfum të rëndë që të merrte frymën.
Nënshkrimi do të bëhej te noteri “i tyre”, në një zyrë të ngushtë gjysmë‑bodrumi, me dritare të vogla pranë tavanit.
— Hajde, moj pëllumbeshë, lëviz, — e shtyu Shpresa Rrota Elvanën lehtë pas shpine. — Kartën e identitetit e ke me vete apo jo?
Brenda ishte mbytëse. Ajri nuk lëvizte.
Noteri, një burrë me sy të rrëshqitshëm e buzë të holla, hapi me shpejtësi dosjen dhe shpërndau fletët mbi tavolinë.
— Kontratë dhurimi në emër të bashkëshortit, — recitoi ai mekanikisht. — Transferim pa shpërblim. Firmoset këtu… dhe këtu.
Elvana mori stilolapsin. Gishti i madh i dridhej.
— Do ta fshini vërtet videon? — pyeti me zë të ulët, pa i ngritur sytë.
— Mos u bëj qesharake! — përplasi buzët Shpresa. — Kush merret me ty? Firmos!
E shite makinën, tani kalo edhe apartamentin! Pastaj zhdukuni ku të doni, sa jemi ende “zemërgjerë”.
Elvana ngriti kokën.
— Po thatë se do blinim shtëpi…
— Çfarë shtëpie? — shpërtheu në të qeshur e vjehrra. — Albanit s’i del vendi ku fle, ndërsa ti me fëmijën shko te babai yt. Në atë hyrjen e vjetër pesëkatëshe. Mbaroi cirku. Vëre firmën!
Stilolapsi qëndroi pezull mbi letër.
Dera nuk u hap — u përplas me forcë pas një goditjeje.
Në prag qëndronte Rexhep Shala.
Pas tij dalloheshin dy uniforma të errëta, me pajisje të plota, fytyra të ngrira. Në krah, një burrë flokëthinjur me kostum civil dhe shikim të ashpër.
— Mirëmbrëma, — tha Rexhepi me një zë të ngjirur, duke hyrë brenda. — Po përgatisni vetes nenin 163. Pjesa e tretë. Shtrëngim me pasoja të rënda. Deri në pesëmbëdhjetë vjet.
Shpresa Rrota mbeti pa frymë. Unazat e saj trokëllitën mbi tavolinë.
— Ju… kush jeni? Kjo është marrëveshje private! Thërras policinë!
— Thirre, — u afrua Rexhepi, mori kontratën dhe, pa e lexuar, e grisi më dysh. — Veç thirre drejtorinë e qarkut. Aty po marrin në pyetje mbesën tënde nga shërbimet sociale. Qenka gojëhapur. Ka folur për procesverbalet e rreme… edhe për zarfet që i çoje.
Noteri u përpoq të tërhiqej pas karriges, por dora e rëndë e Rexhepit e ndali.
— Me ju, zotëri jurist, do kemi bisedë më vete. Heqja e licencës është minimumi. Bashkëpunim në mashtrim.
Alban Sinani, i mbledhur në qoshe, u zbeh si mur i lyer me gëlqere.
— Xhaxhi… domethënë, zoti Rexhep… ne nuk… Ishte mami…
— Mami? — Rexhepi iu afrua aq sa ai të ndiente frymën e tij. — Ti nuk je burrë, Alban. Je pluhur. Shite gruan. Shite djalin. Në pragun tim nuk shkel më.
Pastaj u kthye nga Shpresa.
Ajo rrinte e ngurtë, duke marrë frymë me vështirësi. Shkëlqimi i rremë ishte zhdukur; përpara tyre kishte mbetur vetëm një grua e moshuar, e trembur dhe e zhveshur nga çdo madhështi e sajuar.