— Mjaft, — zëri i Rexhep Shalës u ul, por u bë edhe më i frikshëm. — Kallëzimi është gati.
Regjistrimin e bisedës suaj, ku përpiqeni t’i merrni banesën me shantazh, e kam në xhep. Pamjet e kamerave do t’i sekuestrojnë djemtë e mi brenda pak minutash.
Keni dy rrugë përpara.
E para — shkojmë deri në fund. Dhe ju do të përfundoni duke qepur uniforma atje ku kam qenë dikur komandant. Ju siguroj se nuk është vend ku do të ndiheni rehat.
Shpresa Rrota tundte kokën pa pushim; bojë për sytë i ishte përzier me lotët dhe i rridhte nëpër faqe. Çdo mbetje krenarie ishte shkrirë.
— E dyta, — vijoi Rexhepi pa e ngritur zërin, — shkruani menjëherë një deklaratë që keni marrë hua para nga Elvana Beqiri.
Shumën e saktë sa vlente makina.
Brenda tre ditësh ktheni çdo qindarkë. Shisni apartamentin, vilën, bizhuteritë — nuk më intereson si.
Dhe zhdukuni përgjithmonë nga jeta e vajzës sime.
— Unë… pranoj, — belbëzoi Shpresa. — Alban, shkruaj…
— Do ta shkruash vetë, — ia preu Rexhepi ashpër.
Kur dolën jashtë, nata kishte rënë. Ajri mbante erë lagështire e karburanti, por Elvanës i dukej se po merrte frymë më lirshëm se kurrë. U mbështet te krahu i të atit.
— Babi… po sikur të mos trembeshin? Po sikur të thërrisnin vërtet policinë?
Rexhep Shala buzëqeshi me cep të buzës.
— Bijë, frika është arma më e fortë. Hajdutët jetojnë me të dhe prej saj dridhen.
Dhe për më tepër, Nexhat Dushku, — bëri me shenjë nga burri me kostum që po hipte në makinën shoqëruese, — është vërtet ish‑prokuror i qarkut.
Kemi mbetur bashkë në një situatë ferri dikur. Ne nuk i lëmë njerëzit tanë pas.
Një muaj më vonë u bë divorci. Qetë, pa zhurmë e pa skena. Alban Sinani nuk u paraqit fare; dërgoi pëlqimin me postë.
Paratë për makinën erdhën pas një jave. Shpresa shiti vilën me çmim qesharak, vetëm që të shpëtonte nga “koloneli i tmerrshëm”.
Me ato para, Elvana bleu jo një makinë luksoze, por një “Kia” të përdorur, të fortë e të besueshme.
Një të diel ishin mbledhur në vilën e Rexhepit. Ai piqte shishqebap, ndërsa Arlind Nushi vraponte nëpër oborr me qenin, duke qeshur me zë të lartë.
— Babi, — Elvana iu afrua zjarrit. — Faleminderit. Mendova se isha vetëm… se duhej ta përballoja vetë. S’doja të të rëndoja.
Rexhepi ktheu hellin, duke vështruar prushin.
— Budallaqe je, Elvana. Familje nuk janë ata që të kërkojnë pasuri e të shantazhojnë.
Familje janë ata që do të shqyejnë këdo për ty.
Dhe nuk do të të kërkojnë kurrë t’u kalosh shtëpinë në emër.
Ai i zgjati copën më të pjekur të mishit.
— Ha. Je dobësuar, më dhemb zemra kur të shoh.
Dhe mbaje mend: sa të jem gjallë, askush nuk të prek.
Kur të mos jem më, do të të lë një bllok me numra telefoni. Janë të tillë njerëz atje, sa askujt s’do t’i shkojë ndërmend të të bëjë keq.
Elvana buzëqeshi dhe kafshoi mishin ende të nxehtë.
Jeta vazhdoi rrjedhën e saj.
Dhe tani ajo e dinte me bindje: askush nuk do ta lëndonte më.