— Çfarë saktësisht duhet t’i them asaj, mami?
— Që martesa me të është e pamundur, natyrisht! — shpërtheu Melihate Gjoka me një ton dramatik, thuajse teatral.
— Po pse qenka e pamundur? Unë dua ta marr për grua. Dua t’ju prezantoj me të, edhe pse ndoshta s’ka kuptim.
— Melihate, lëre… duket se kemi rritur një djalë mosmirënjohës. Le të bëjë si të dojë. Bekimin tonë nuk do ta ketë!
— Do ia dal edhe pa të, — tha Dritan Qafoku me qetësi të ftohtë. — Mami. Babi. Ju uroj shëndet…
Familja e Dritanit njihej për rregulla të forta dhe një disiplinë që nuk lëkundej. Tradita ishte si ligj i pashkruar: stërgjyshi, gjyshi dhe më pas Ilir Hasani kishin qenë mjekë. Që në fëmijëri, djalit i ishte mbjellë ideja se rruga e tij ishte e paracaktuar — do të vishte bluzën e bardhë, do të vazhdonte dinastinë dhe do të martohej me një vajzë “të denjë”, nga familje e kulturuar. Do të lindte një djalë, që zinxhiri të mos këputej. Çfarëdo që ndodhte jashtë mureve të shtëpisë, brenda tyre ekzistonte vetëm një mision: të shëronin njerëz dhe të rrisnin breza mjekësh.
Herë pas here, Dritani e vështronte nënën në sy — dikur vajzë e brishtë nga një familje intelektualësh — dhe përpiqej të dallonte aty gëzim. Dritë. Lumturi. Por sytë e saj mbeteshin të qetë, pa shkëndijë.
— Mami, a e do babin? — e kishte pyetur një mbrëmje.
— Ç’janë këto pyetje? Sigurisht që e dua! — ia kishte kthyer ajo me një bezdi të fshehur. — Babai yt është mjek i shkëlqyer, njeri i ndershëm…
— Po si bashkëshort?
— Si guxon të flasësh kështu?
— Thjesht… si burrë në shtëpi, si është?
Ajo kishte vënë duart në fytyrë, e tronditur nga guximi i tij.
— Unë mezi e shoh, — kishte vazhduar Dritani me një buzëqeshje të hidhur. — Kur kthehet ai, unë jam në gjumë. Kur zgjohem, ai ka ikur.
— Fle! Kur të bëhesh vetë mjek, do ta kuptosh. Në këtë profesion duhet të zgjedhësh. Detyra e tij është të shpëtojë jetë. Po ta dije sa njerëz i detyrohen atij!
Ai shtrihej në errësirë dhe mendonte se diçka nuk shkonte. Njerëzit i detyroheshin Ilir Hasanit për jetën e tyre, por në jetën e tij vetë, babai ishte pothuajse mungesë. Vetëm ndonjë fundjavë e rrallë. A ishte kjo e drejtë?
E ndiente se mjekësia nuk ishte ëndrra e tij. Shkenca e tërhiqte — sapo kishte mësuar të lexonte, ishte zhytur në librat e babait — por ideja se puna vinte përpara familjes e zmbrapste. Ç’dobi kishte të shpëtoje të huaj, nëse në shtëpinë tënde mbretëronte boshllëku? Ndoshta kjo përsëritje brez pas brezi, ky njëtrajtshmëri, i bënte familjet të palumtura. Prindërit e tij, në sytë e tij, nuk ishin të lumtur.
Megjithatë, ai nuk e kundërshtoi hapur Ilirin. U regjistrua në Fakultetin e Mjekësisë dhe doli ndër më të mirët. I ati e ëndërronte kirurg, por këtu Dritani nuk u tërhoq.
— Dua pediatrinë, — deklaroi prerë.
Ilir Hasani ngriti vetullat.
— Interesante. Është zgjedhje e respektueshme.
Ai hodhi sytë nga bashkëshortja. Melihate buzëqeshi menjëherë, si për të vulosur miratimin. Ajo kurrë nuk e kundërshtonte të shoqin. Edhe pse e arsimuar, nuk kishte punuar asnjë ditë. Roli i saj ishte të mbante shtëpinë në rregull, të rriste djalin dhe të shfaqej elegante në evente pranë burrit.
Pasi mori diplomën, Dritani nisi praktikën në repartin e pediatrisë në spitalin e pestë të qytetit. Pikërisht atëherë iu organizua një “njohje serioze”. Të paktën kështu iu duk.
Ina Imeri ishte vajza e shefit të Ilir Hasanit, Besnik Kovaçi. Familjet u takuan në përvjetorin e lindjes së Ilirit dhe aty të rinjtë u prezantuan. Ina, e përgatitur po aq sa ai për këtë skenar, buzëqeshte me edukatë dhe i pranonte vëmendjet e tij me mirësjellje. Dritani e ndiente veten si spektator në një shfaqje të çuditshme, gati mesjetare.
Megjithatë, vajza ishte e këndshme dhe e kulturuar. Ai vazhdoi ta takonte: kinema, kafe, shëtitje pasditeve në park. Marrëdhënia ecte qetë, pa pasion, por pa tension.
Një mbrëmje, u vonua. Metroja pati një dalje të mbyllur papritur dhe, duke kërkuar rrugë tjetër, humbi kohë. Kur hyri në park nga ana e kundërt, nxitoi drejt monumentit ku kishin lënë takim, duke menduar si do të kërkonte falje.
Nga larg e pa Inën me telefon në vesh. Fliste me dikë me ton të përqendruar. Për një çast, diçka e shtyu të mos afrohej menjëherë. As vetë nuk do ta shpjegonte dot më pas pse vendosi të mos i dilte përpara, por të ndryshonte drejtim dhe t’i afrohej nga pas, në heshtje, sikur të ishte pjesë e një loje të padukshme që sapo kishte nisur.