Ina nuk po e shihte fare nga ana e tij; qëndronte e kthyer nga shtegu prej nga duhej të shfaqej Dritan Qafoku. Megjithatë, atij kjo nuk i mjaftoi. Në vend që t’i dilte përballë, uli ritmin, doli nga rruga kryesore dhe, duke u fshehur pas shkurreve, nisi t’i afrohej nga mbrapa, si një vëzhgues i padukshëm. Kur mbeti vetëm pak hapa larg saj, fjalët e saj i mbërritën të copëzuara:
— Po… po… jo, jo! Sigurisht që po takohem me të, çfarë mund të bëj tjetër? Me babanë tim nuk bëhet shaka!
Ajo heshti për një çast. Dritanit iu mpi gjaku. Pra, ajo dilte me të vetëm sepse i ati i kishte vënë kusht. Në të vërtetë, ai nuk i ngjallte asnjë ndjesi.
Deshi të dilte nga pas trungut dhe t’i shfaqej, por Ina rifilloi:
— Mua më pëlqen një tjetër Qafoku. Po, po, babai i tij. Me të do të hyja pa hezitim në çdo sallë operacioni. Hihihi… E ç’rëndësi ka që është në moshë? Është kirurg… po t’i shihje duart e tij! Edhe sytë… Mua më duket se ai është ende plot energji.
Një therje e fortë e goditi nën brinjë, ndërsa stomaku iu përmbys. I shkoi ndërmend, pa dashje, nëse i ati kishte hasur ndonjëherë në punë vajza si Ina — që ëndërronin në heshtje. Me të nuk kishte ndodhur asgjë, por ja që ajo fantazonte. “Sa budalla jam”, mendoi me mllef.
Nuk doli nga fshehja. U tërhoq pa zhurmë dhe u largua nga parku, nga monumenti… prej saj. Kur telefoni i tij nisi të dridhej nga thirrja e Inës, ai nuk u përgjigj.
Mbrëmjen e po asaj dite u përball me prindërit.
— Mendonim se gjithçka po shkonte mirë. Ina të pëlqente, apo jo? — tha Melihate Gjoka me kujdes.
— Jeni gabuar, — u përgjigj Dritani, duke u përpjekur të ruante qetësinë.
— Është për të ardhur keq, — ndërhyri Ilir Hasani. — Një vajzë e tillë nuk gjendet lehtë. S’mund të të detyroj të martohesh me të, sigurisht…
— Faleminderit për këtë! — e preu Dritani. — Babi, kam për të shqyrtuar disa materiale për një artikull… më falni.
— Si të duash, — ngriti supet Iliri. — Studioji.
Dritani u mbyll në dhomën e tij. Sapo dera u mbyll, Iliri pyeti gruan:
— Të ka thënë gjë ty?
— Jo, aspak. Ishim bashkë kur foli.
— Është ende i ri. Do të ketë kohë për martesë.
— Patjetër, — buzëqeshi Melihate.
Por Dritani nuk kishte ndërmend të priste. Ai vendosi të martohej me infermieren e repartit të tij, Eriola Begaj. Kur Iliri mori vesh synimin e të birit, shtëpia u kthye në arenë. Fillimisht u përpoq ta bindte me fjalë, pastaj kaloi në britma, e më pas në presione të fshehta. Kur pa se asgjë nuk po funksiononte, vendosi të luante kartën e fundit: u zbeh, vuri dorën në kraharor dhe u ul rëndë në karrige.
Melihate u hodh në këmbë, hapi dollapët, shkundte shishet. Ajri u mbush me erën e fortë të pikave për zemrën.
— Nesër ka një operacion të vështirë, — tha ajo duke pikuar ilaçin në një gotë të vogël. — Nuk mund ta çosh në këtë gjendje! Thuaj që është një kapriço. Do të flasësh me atë… vajzën dhe do t’ia sqarosh.
Iliri shtypte kraharorin dhe i hidhte djalit shikime anësore. Një shfaqje e vërtetë.
— Çfarë sqarimi duhet t’i bëj? — pyeti Dritani me qetësi të ftohtë.
— Që s’mund të martohesh me të, — shpërtheu Melihate me ton dramatik.
— Pse nuk mundem? Unë dua të martohem me të. Madje doja t’ju prezantoja, edhe pse tani po dyshoj nëse ka kuptim.
— Lëre, Melihate, — ndërhyri Iliri me zë të rëndë. — Kemi rritur një mosmirënjohës. Le të bëjë si të dojë. Bekimin tonë nuk do ta ketë!
— Do t’ia dal edhe pa të, — tha Dritani. — Shëndet, mama. Shëndet, babi.
— Nëse del nga kjo derë… — gërhiti Iliri. — Mos guxo të kthehesh më!
Dritani doli nga salloni dhe, ndërsa e ëma përpiqej t’i jepte të shoqit gotën me ilaç, ai përplasi derën e hyrjes dhe u largua.
Iliri u drejtua menjëherë dhe hoqi dorën nga kraharori.
— Hiqe atë gjë! Alkool me qetësues… s’të erdhi turp? — shpërtheu ai. — Ti je fajtore!
— Për çfarë? — u step Melihate.
— Që djali po merr rrugë të gabuar!
Ajo heshti. E dinte çfarë ëndrrash kishte pasur burri për Dritanin. Ai ishte bërë mjek, siç kishte dashur i ati — çfarë tjetër kërkonte? Edhe ata vetë, dikur, ishin martuar me shtytjen e prindërve. Një fejesë e rregulluar, një jetë e jetuar “siç duhet”, por pa shumë ngjyra. Ndoshta Iliri kishte të drejtë për diçka… megjithatë, ta quaje teprim martesën me një infermiere?
— Thuaj ç’të duash. Jam lodhur, — mërmëriti ajo dhe u largua në dhomë.
Iliri fjeti në kabinet atë natë. Të nesërmen ndanë zyrtarisht dhomat dhe, pak nga pak, edhe jetët. Ajo merrej me shtëpinë, ai vazhdonte t’i transferonte një pjesë të rrogës. Flisnin rrallë, vetëm për gjëra praktike. Nga bashkëshortë, u shndërruan në dy të huaj që ndanin të njëjtën adresë.
Ndërkohë, Dritani dhe Eriola u martuan dhe u vendosën në shtëpinë e saj, bashkë me nënën e Eriolës, Afërdita Mullisi.
— Kam një vjehrrë të artë! — u thoshte Dritani kolegëve, duke i qerasur me byrekët e përgatitur në shtëpi.
Pikërisht aty, në atë apartament të thjeshtë, ai kuptoi për herë të parë ç’do të thoshte familje. Babai i Eriolës kishte ndërruar jetë prej kohësh, por në atë shtëpi nuk mbizotëronte trishtimi. Aty jetohej. Aty qeshej. Aty njerëzit dëgjonin njëri-tjetrin dhe e donin hapur, duke biseduar me njëri-tjetrin…