Afërdita Mullisi punonte si arkëtare në biletarinë e teatrit të qytetit. E njihnin të gjithë aktorët, regjisorët, madje edhe spektatorët e rregullt.
— Mami, mos na siguron ndonjë biletë për një shfaqje të mirë? Unë i paguaj, sigurisht, — i tha një mbrëmje Dritani.
Ajo e pa me qortim të butë.
— Ç’janë këto fjalë? Do t’ju them kur ka vend të lirë dhe ua rezervoj unë. As që bëhet fjalë të paguash! A je apo s’je djalë shtëpie?
Dhe nuk ishte thjesht mirësjellje. Ishte ndjenjë e vërtetë. Një ngrohtësi që Dritani nuk e kishte njohur më parë.
Kaluan dy vjet. Eriola mbeti shtatzënë.
— Dritan, duhet t’u tregosh të tutë, — i tha ajo me një psherëtimë të lehtë. — Mendoj se kanë të drejtë ta dinë.
— Të kenë të drejtë s’do të thotë se kanë dëshirë, zemër… — u përgjigj ai i zymtë. — Mos e mundo veten me këtë punë. Tani duhet të mendosh vetëm për veten dhe bebin.
Në kohën e caktuar erdhi në jetë një djalë i shëndetshëm. E quajtën Klevis, por në shtëpi të gjithë e thërrisnin shkurt Klevis.
— Hë pra, lindi edhe një mjek i ardhshëm? — buzëqeshi Afërdita, me sytë që i shkëlqenin nga gëzimi.
— Mos na e merr në qafë, mami! — kundërshtoi Dritani. — Le të rritet e të zgjedhë vetë rrugën e tij.
— S’po të vë mallkim, bir. Jam plotësisht dakord me ty, — ia ktheu ajo me të qeshur.
Jeta u bë më e ngarkuar, por edhe më e mbushur me dritë. Eriola qëndronte në shtëpi me djalin. Dritani dhe Afërdita punonin, e në mbrëmje radhiteshin për ta mbajtur në krahë të voglin, duke folur me zë të ëmbël e duke i bërë lajka. Herë pas here, Eriola i kujtonte të shoqit se ndoshta duhej t’i njoftonte prindërit e tij që ishin bërë gjyshër.
Dritani ishte i bindur se Ilir Hasani i dinte të gjitha për të: sukseset në punë, martesën, tashmë edhe lindjen e djalit. Nëse nuk telefononte, do të thoshte se nuk donte. E njihte të atin: Iliri merrej vetëm me planet dhe ambiciet e veta. Kur diçka nuk ecte sipas skemës së tij, e fshinte nga mendja. Ndoshta tashmë e kishte harruar edhe që kishte një djalë.
Megjithatë, një ditë nga spitali, Dritani mori guximin dhe telefonoi në shtëpinë e prindërve. U përgjigj Melihate Gjoka.
— Jam unë, mami.
— Tungjatjeta, bir, — tha ajo me një ton të sheshtë, thuajse zyrtar.
— Si jeni?
— Mirë. Po ti?
— Punoj. Po përgatis doktoraturën. Dhe… më ka lindur një djalë.
Në receptor ra heshtje. Pastaj zëri i saj, po aq i ftohtë:
— Të uroj për djalin. Paçi shëndet.
Atij iu mbushën sytë me lot. Do të donte të bërtiste: “Mami, jam unë!” Por nuk tha asgjë. Falënderoi shkurt dhe mbylli telefonin. Qëndroi gjatë duke parë nga dritarja e zyrës, me një mendim që i sillej rrotull: “Kot që telefonova.” Më pas erdhën prindërit e një pacienti dhe ai u kthye në realitet.
Në mbrëmje i tregoi gjithçka Eriolës dhe i kërkoi që të mos e hapnin më atë temë.
— Më fal që kam prindër të tillë, — tha me zë të ulët.
— Janë si janë, — u përgjigj ajo me qetësi. — Sillen ashtu siç e mendojnë të drejtë. Ne s’mund t’i ndryshojmë.
Koha rridhte. Klevisi hodhi hapat e parë. Dritani duhej të shkonte në një konferencë ndërkombëtare të mjekëve të rinj dhe u largua me keqardhje — kishte frikë se do të humbiste ndonjë çast të rëndësishëm nga rritja e të birit. E porositi Eriolën të filmonte çdo gjë.
— E mora vesh! Ik tani. Do të të dërgoj çdo moment të vogël, — i premtoi ajo.
— Për ne të dy, — e korrigjoi ai.
— Patjetër.
U puthën dhe ai u nis.
Nga mbrëmja vonë, telefoni fiks në apartament ra papritur. Eriola nuk flinte; po hiqte rrobat e thata nga tharësja dhe po varte të lagurat. Telefoni i shtëpisë rrallë binte. Zemra i rrahu fort. Jo nga frika se do zgjonte Klevisin apo Afërditën — por për Dritanin. Ai ishte në avion pikërisht në atë orë.
— Alo? — foli ajo me zë të dridhur.
— Më falni… — u dëgjua një zë gruaje, i mbytur nga lotët. — A mund të flas me Dritanin?
— Ai nuk është këtu. Kush jeni?
— Jam nëna e tij.
— Oh! Përshëndetje! — tha Eriola, duke u çliruar nga një mendim i marrë që i kishte shkuar në kokë për një çast.
— Telefoni i tij është i fikur. Nga spitali më dhanë këtë numër…
— Dritani është në konferencë, jashtë vendit, — tha Eriola me një farë krenarie.
— Ilir Hasanin e mori ambulanca pa ndjenja! — shpërtheu Melihate. — Kam shumë frikë. Pse e ka fikur telefonin ai?
Eriolës iu bë e qartë se gruaja ishte e tronditur.
— Melihate Gjoka… çfarë duhet të bëjmë? Ai është në avion, prandaj s’është i arritshëm. Të vij tek ju?
— Do të vish? — pyeti ajo me mosbesim.
— Po, sigurisht.
— Nuk jam në shtëpi. Jam në spital. Në korridor.
— Më tregoni adresën. Po nisem menjëherë.
Ia la djalin Afërditës, u sigurua që të nesërmen ajo nuk kishte turn dhe thirri një taksi. Spitali ishte i ndriçuar me drita të ftohta nate. Eriola e gjeti shpejt Melihaten; e kishte parë në fotografi.
U ul pranë saj dhe i preku dorën me butësi.
— Ju jeni Eriola?
— Po.
— Nuk kuptoj asgjë… Mjekët thonë se nuk është zemra. Ai nuk po zgjohet. O Zot! — thirri ajo papritur, duke u dridhur.
— Çfarë ka ndodhur? — pyeti Eriola e shqetësuar.