— Mendoja se nuk e doja. Se kisha kaluar jetën duke u munduar kot pranë tij. Ndërsa tani kam vetëm një lutje: Zoti mos e merr! Mos ma merr! Po nëse nuk është zemra, atëherë çfarë mund të jetë?
— Nëse nuk ka lidhje me zemrën, mund të jetë ndonjë infeksion. Apo një inflamacion i fshehtë. A ua keni thënë mjekëve se kush është ai?
— J… jo.
— Si ka mundësi? E kuptoj që çdo pacient është i rëndësishëm, por prapë… disa gjëra duhen sqaruar.
Eriola nuk humbi kohë. Gjeti mjekun e turnit dhe i shpjegoi qartë se kush ishte pacienti i sapo shtruar. Fytyra e mjekut ndryshoi menjëherë.
— E keni seriozisht? Vetë Qafoku? Po pse nuk u tha më parë?
— Bashkëshortja ishte në panik. Ju lutem, veproni! Bëni rezonancë, analiza, çfarë të jetë e nevojshme. Mos rrini duarkryq!
— Po, po, u kuptua. Do t’i bëjmë të gjitha. Qafoku… Duhej ta dija që në fillim.
Eriola mezi u përmbajt pa e pyetur nëse lexonin fare kartelat e pacientëve kur i pranonin.
— Nëse keni nevojë për ndihmë, jam infermiere, — shtoi ajo.
Mjeku buzëqeshi lehtë.
— Faleminderit, por staf kemi mjaftueshëm.
Ilir Hasanin e shpëtuan. U zbulua një kist në mëlçi që kishte penguar qarkullimin e gjakut dhe kishte shkaktuar humbjen e ndjenjave. Ndërhyrja kaloi me sukses dhe gjendja e tij u stabilizua. Gjatë ditëve në spital, Eriola i rrinte pranë vazhdimisht, gjë që e vinte në siklet Ilirin.
Një pasdite ai nuk duroi më.
— Ulu pak.
— Një moment, sa të…
— Thashë ulu! — ngriti zërin ai. — Melihatja më tregoi kush je.
— Shpresoj që po…
— Më fal. Nëse ke forcë të më falësh.
— Nuk më detyroheni asgjë mua. Duhet t’i kërkoni ndjesë djalit tuaj.
— Do ta zgjidhim edhe atë, — tha ai pas një pauze të shkurtër. — Ma sjell nipin?
— Tani?
— Pse jo?
— Jeni me tuba e aparatura. Ai është vetëm një vjeç! Do t’i rrëzojë të gjitha.
— Do ta mbajmë nën kontroll. Dhe mjaft më shërbeve si roje personale. Ka infermiere këtu. Edhe gruaja ime endet korridoreve. Po ti? Ke menduar për universitetin?
Eriola u skuq lehtë. Në të vërtetë, prej kohësh po përgatiste materialet për pranimin në fakultet.
— Sigurisht që kam menduar. Mirë, po shkoj të marr Klevsin. Dhe silluni mirë këtu! Ah, dhe Dritani kthehet sonte.
— Më vjen mirë, — buzëqeshi me përmbajtje Iliri.
Të shohim sa do t’i mjaftojë guximi për t’i kërkuar falje djalit, mendoi ajo teksa zbriste shkallët.
Në autobus e zuri përgjumja. Sa kohë kishte kaluar në spital? Dy ditë? Dy e gjysmë? Rrezikonte të kalonte stacionin nga lodhja.
Kur mbërriti, përqafoi fort Klevsin dhe fjeti disa orë pa u ndier. Pastaj e veshi djalin dhe u bë gati të nisej.
— Më duket se duhet të presësh Dritanin, — tha Afërdita me vetulla të ngrysura. — Bashkë vendosni nëse do ta çoni apo jo fëmijën atje.
Ajo kishte marrë disa ditë pushim pa pagesë nga teatri dhe drejtoria nuk ishte treguar e kënaqur.
— Mami, për çfarë po flet? Ai është gjyshi i tij.
— Gjyshi? Ku ishte ky gjysh gjithë këto vite?
— Për pak sa nuk vdiq! Si mund të flasësh kështu?
— Mirë, mirë… ndoshta e teprova.
Eriola mori Klevsin dhe u largua. “Për pak sa nuk vdiq… kirurg i madh!” murmuriti Afërdita me hidhërim. Asaj i dhembte për Dritanin. Djalë i mrekullueshëm, e megjithatë ishte trajtuar aq ftohtë.
Dritani mbërriti në mbrëmje dhe dëgjoi me kujdes vjehrrën.
— Mami, nuk mbaj më inat. Vërtet. Mos u zemëro as ti.
— Po ajo ka ngecur atje gjithë ditën… ç’punë ka një fëmijë i vogël në spital?
— Do të shkojë gjithçka mirë.
— Ty të besoj…
Ai e përqafoi dhe u nis drejt spitalit, i habitur pse Eriola nuk i kishte shkruar asnjë mesazh. Mos vallë kishte frikë? Po nga çfarë?
Në korridor, Melihate Gjoka po ecte ngadalë duke mbajtur Klevsin për dore. Ndalonte para posterave me figura, e ngrinte në krahë dhe i tregonte vizatimet.
— Tungjatjeta, — tha Dritani.
— Oh, erdhe, — buzëqeshi ajo. — Ja, po shëtisim pak.
— Ku është Eriola?
— Brenda. Shko shikoje.
Në dhomë, Eriola ishte ulur pranë shtratit të Ilirit dhe shkruante me shpejtësi në një bllok. Dritani u ndal te dera. I ati, me ton serioz, po i shpjegonte asaj mbi pamjaftueshmërinë hepatike, si në një leksion të vërtetë. Ajo e dëgjonte me përqendrim dhe mbante shënime me fytyrë të përqendruar.
— Babi, ti je i pandryshueshëm, — tha Dritani me ironi të butë.
Të dy kthyen kokën. Eriola buzëqeshi në siklet.
— Shh, — bëri Iliri. — Po mbaroj pjesën e fundit. Pastaj do të kërkoj falje siç duhet.
— Patjetër, — ia ktheu Dritani. — Si ndihesh?
— Shkëlqyeshëm! Kisha kujdestaren më profesionale në gjithë Korçën. Mos e pengo, po përgatitet të bëhet mjeke.
— Qenka punë serioze kjo, — qeshi ai.
Dritani doli sërish në korridor, mori Klevsin në krahë dhe e shtrëngoi fort. Melihatja e përqafoi djalin dhe e pyeti me zë të ulët:
— Je i lumtur, biri im?
— Shumë, mami.
Ajo tundi kokën. Në sytë e saj kishte dritë. Dritani e kuptoi se edhe ajo më në fund ishte e qetë. Dhe kjo ishte ndoshta mrekullia më e madhe nga të gjitha.