– Çfarë the sapo? – pyeti Denisa me zë të ulët, ndërsa brenda saj diçka u tkurr fort, sikur dikush të kishte tërhequr papritur një pe të padukshëm.
Iliri ngriti supet dhe u mbështet pas në karrige. Ishte tridhjetë e tetë vjeç, por në çaste të tilla dukej më i ri, me atë mënyrën e vet të zakonshme për të thënë gjëra që, sipas tij, ishin krejt normale.
– Po ç’ka këtu për t’u habitur? – tha ai. – Mami po ankohet se mezi po ia del. Pensioni është i vogël, ilaçet kushtojnë shtrenjtë, pastaj do të ndihmojë edhe Shpresën me ca punime në shtëpi. Ti paguhesh mirë. Një rrogë mjafton për ne dhe për të.
Denisa e uli ngadalë telefonin mbi tryezë. Gishtat i dridheshin lehtë, por zëri i mbeti i qetë.
– Ilir, këtë temë e kemi diskutuar. Rroga ime është e imja. Unë punoj si kontabiliste në një kompani të madhe dhe përgjigjem për çdo lek atje. Në shtëpi duhet t’i dorëzoj pa fjalë të gjitha?
Ai psherëtiu, si të ishte lodhur nga e njëjta bisedë e përsëritur.
– Nuk po flasim për “pa fjalë”. Bëhet fjalë për mamin. Ajo na ka rritur, na ka ndihmuar me apartamentin kur u martuam. Tani është radha jonë. Apo të dhimbsen lekët?
Denisa u ngrit dhe shkoi pranë dritares. Prilli kishte hyrë, por dëbora ende nuk ishte shkrirë plotësisht. Në oborr fëmijët lëviznin me biçikleta dhe të qeshurat e tyre depërtonin edhe përmes xhamit të mbyllur.
– Nuk është çështje dhimbsurie, – foli ajo pa u kthyer. – Problemi është se ti vendos për të dy. Pa më pyetur. Si gjithmonë.
Iliri u afrua dhe i vendosi dorën mbi shpatull, por ajo u tërhoq lehtë.
– Më fal. Mendova se do ta kuptoje. Mami më telefonoi paradite, kur ti ishe në punë. Ishte shumë e lodhur në zë… dhe unë i premtova që do ta ndihmojmë.
Denisa u kthye nga ai. Në gjysmëerrësirën e kuzhinës fytyra e tij i dukej njëkohësisht e njohur dhe e huaj.
– Sa kërkon?
– Të gjithë rrogën, – tha ai duke shmangur shikimin. – Ose pothuajse. The që more bonus para pak kohësh. Mund të mbash diçka për shpenzime të vogla.
Ajo heshti. Në mendje i vërshuan shifrat: kredia e shtëpisë, faturat mujore, ushqimet, rrobat e Ledionit dhe Hanës, kurset pas mësimit, ilaçet. Prej dy vitesh, paga e saj ishte shtylla kryesore e familjes, që kur Iliri ishte larguar nga puna e mëparshme dhe ende nuk kishte gjetur diçka të qëndrueshme. Punonte si freelancer, por porositë vinin herë pas here.
– Ilir, – tha ajo butë, – kemi dy fëmijë. Ledioni është dhjetë vjeç, Hana shtatë. Rriten çdo ditë. Kanë nevoja. Po nëse ndodh diçka? Prishet makina? Duhet trajtim dentar?
– Edhe mami është njeri, – e ndërpreu ai me një këmbëngulje të butë. – Është vetëm. Ne jemi mbështetja e saj e vetme.
Denisa pohoi me kokë, megjithëse brenda saj ziente. Nuk deshi ta zgjasë më atë mbrëmje.
– Në rregull. Do të flasim sërish, pasi t’i bëj llogaritë, – tha ajo.
Iliri buzëqeshi, i kënaqur që nuk pati zëra të lartë. E puthi në tëmth dhe shkoi te fëmijët për t’u parë detyrat.
Denisa ndezi dritën, u ul dhe hapi laptopin. Në aplikacionin bankar ndriçonin shumat. Paga kishte hyrë dy ditë më parë. Një pjesë ishte shpenzuar për pagesat e detyrueshme. Pjesa tjetër…
E vështroi ekranin gjatë. Pastaj hapi cilësimet e aksesit të përbashkët. Me disa klikime të qeta, i hoqi Ilirit qasjen në llogarinë e saj kryesore. Pa dramë. Pa paralajmërim.
Të nesërmen u kthye nga puna më herët. Fëmijët ishin ende në zgjatje, ndërsa Iliri rrinte para kompjuterit në sallon.
– Përshëndetje, – tha ai pa ia hequr sytë ekranit. – Mami mori në telefon. Pyeti kur do t’ia dërgosh lekët.
Denisa vari pallton me kujdes.
– Nuk do t’i dërgoj.
Ai u kthye menjëherë, i habitur.
– Si “nuk do”?
– Kam vendosur t’i ndaj financat, – tha ajo me qetësi, duke nxjerrë ushqimet nga çanta. – Nga sot paga ime mbetet e imja. Ti mbulon pjesën tënde të shpenzimeve, siç kishim rënë dakord dikur. Ndërsa mamin mund ta ndihmosh me të ardhurat e tua.
Iliri u ngrit. Fytyra iu skuq ngadalë.
– Denisa, po talleh? Ne jemi familje!
– Pikërisht sepse jemi familje, – u përgjigj ajo, – secili duhet të mbajë përgjegjësi për vendimet e veta.
Ai u përpoq të buzëqeshte, si të ishte një inat kalimtar.
– Mos e tepro. Mami po bën plane.
– Le t’i bëjë me aq sa i jep ti, – tha ajo dhe vazhdoi të sistemojë sendet. – Unë nuk do ta dorëzoj më të gjithë pagën.
Në mbrëmje, pasi fëmijët fjetën, debati u ndez sërish. Iliri ecte nervoz nëpër dhomë.
– E kupton çfarë po bën? Mami do të lëndohet! Do të thotë që nusja e la në baltë!
– Nuk po e lë askënd në baltë. Thjesht nuk po jap gjithë të ardhurat e mia, – tha Denisa nga divani. – Verën e kaluar more dy kredi për riparimin e shtëpisë së saj. Në emrin tënd. Nuk kundërshtova, megjithëse mund ta bëja. Tani është radha jote t’i shlyesh.
– Vendosëm bashkë!
– Ti vendose. Unë pranova për të shmangur grindjet. Dhe ishte gabim.
Ai u ul përballë saj, me një përzierje hutimi dhe zemërimi në sy.
– Çfarë do të thotë kjo? Do të jetojmë si të huaj?
– Jo si të huaj. Por secili të dijë çfarë mban mbi supe. Ti – kreditë dhe ndihmën për mamin. Unë – fëmijët, pjesën time të kredisë së shtëpisë dhe nevojat e mia.
Pas një heshtjeje të gjatë ai pyeti:
– Po nëse nuk arrij t’i paguaj?
Denisa e shikoi drejt.
– Atëherë do të duhet të gjesh zgjidhje. Më shumë punë. Ose një bisedë të sinqertë me mamin. Paratë e mia nuk do të jenë më shpëtimi për çdo problem.
Të nesërmen ajo u largua për në punë, duke e lënë atë në tavolinën e mëngjesit. Kur u kthye, Iliri rrinte në kuzhinë, i zbehtë.
– Mami telefonoi. I thashë se për momentin nuk mund t’i jap aq sa kërkon. U mërzit shumë.
Denisa vuri ujin për çaj. Ndjeu jo gëzim, por një lehtësim të thellë, sikur më në fund kishte hequr nga shpatullat një barrë të rëndë.
– Ilir, jemi të rritur të dy. Të përpiqemi të jetojmë pa u ndier të shfrytëzuar.
Ai nuk tha gjë. Vetëm psherëtiu dhe u largua.
Kaloi një javë. Iliri qëndronte më gjatë në punë, kërkonte projekte shtesë. Për mamin fliste rrallë, por Denisa e shihte si kontrollonte çdo mbrëmje aplikacionin bankar dhe si rrudhte ballin. Këstet e dy kredive arrinin gati njëqind e pesëdhjetë mijë lekë në muaj.
Një natë, pasi fëmijët fjetën, ai hyri në dhomën e gjumit.
– Denisa… ndoshta të paktën gjysmën? Mami thotë se është shumë keq.
Ajo vazhdoi të paloste rrobat.
– Jo. E kam thënë. Ndihmoje nëse do, por me të ardhurat e tua.
Ai u ul në cep të krevatit.
– Nuk e prisja ta bëje kështu. Pa paralajmërim.
– Të kam paralajmëruar shumë herë, – u përgjigj ajo qetë. – Thjesht nuk doje të dëgjoje.
Iliri e pa gjatë. Në sytë e tij kishte diçka të re – një grimë respekti dhe pak hidhërim.
– Ke ndryshuar.
– Ndoshta. Ose thjesht kam ndalur së heshturi.
Ai doli nga dhoma. Denisa mbeti vetëm, pranë dritares. Oborri ndriçohej nga llambat me dritë të verdhë. Një makinë kaloi në heshtje.
Brenda saj ishte qetësi. Për herë të parë pas shumë kohësh, kufijtë e saj nuk dukeshin më të tejdukshëm.
Megjithatë e dinte se kjo ishte vetëm fillimi. Flutura Qosja nuk ishte nga ato gra që dorëzohen lehtë. As Iliri. Ajo ende nuk e dinte sa larg do të ishin të gatshëm të shkonin për ta kthyer gjithçka si më parë.
Atë natë ra në gjumë pa menduar sa lekë duhej të transferonte të nesërmen.
Muaji pasues solli biseda të reja. Vjehrra filloi të telefononte më shpesh. Fillimisht me ton ankues, më pas me nënkuptime fajësuese. Iliri i përcillte fjalët e saj, duke shpresuar të prekte ndjenjat e Denisës.
– Thotë se ndihet e braktisur, – u shpreh ai një mbrëmje gjatë darkës.
Denisa mbaroi supën me qetësi.
– Thuaji se dera jonë është gjithmonë e hapur për të. Por çështja e parave është tjetër gjë.
Ai hapi gojën për të kundërshtuar, por u ndal. E kuptoi se debati nuk do ta çonte askund.
Fëmijët nuk vërenin asgjë. Për ta dita vazhdonte njësoj: shkollë, kurse, shëtitje në fundjavë. Denisa bënte çmos që rutina e tyre të mos prekej. Nuk donte që Ledioni dhe Hana të ndienin hijen e tensionit që po krijohej mes prindërve të tyre.