Megjithatë, ajo ndiente se diçka kishte ndryshuar mes tyre. Një lloj tensioni i padukshëm qëndronte pezull në ajër, si mjegull e hollë që nuk shihet, por ndihet. Iliri ishte bërë më i heshtur, më i ashpër në reagime. Shpesh e kapte duke e vështruar në mënyrë të çuditshme – sikur po përpiqej ta kuptonte nga e para.
Një mbrëmje, teksa po lanin enët bashkë, ai theu papritur heshtjen.
– E di çfarë? Gjithmonë kam menduar se je e butë. Se do ta kuptosh gjithçka.
Denisa fshiu duart me pecetë dhe u kthye nga ai.
– Jam e butë, – tha qetësisht. – Por jo pa shtyllë kurrizore.
Ai uli kokën lehtë dhe buzëqeshi me një farë pranimi, si të kishte zbuluar diçka që s’e kishte parë më parë.
– Atëherë… çfarë do të ndodhë tani?
– Do të ndodhë ajo për të cilën biem dakord, – u përgjigj ajo. – Përndryshe, secili mban përgjegjësinë e vet.
Iliri nuk e zgjati më tej. Por atë mbrëmje, për herë të parë pas shumë kohësh, përgatiti vetë darkën për fëmijët dhe u ul me Ledionin për matematikën. Denisa i vëzhgonte nga dera e korridorit dhe mendonte se ndoshta ky vendim i qetë – ndarja e financave – ishte një pikënisje e re. Jo vetëm për të, por edhe për të.
Nuk e dinte ende se Flutura Qosja kishte filluar të planifikonte lëvizjen e radhës. Dhe se ajo lëvizje do të ishte shumë më e fortë sesa telefonatat e zakonshme me kërkesa të mbështjella me ankesa.
Përkohësisht, në apartament mbizotëronte një qetësi e brishtë. Fëmijët qeshnin në dhomën e tyre, Iliri punonte në heshtje para laptopit, ndërsa Denisa pinte çaj dhe shikonte nga dritarja. Brenda saj po forcohej diçka e re – bindja se kishte të drejtë mbi pagën e saj, mbi zgjedhjet e saj dhe mbi jetën që ndërtonte çdo ditë. Dhe kjo ndjenjë ishte më e fortë se çdo hidhërim.
Kaloi edhe një muaj. Shtëpia dukej më e qetë, por jo sepse mungonin zhurmat – Ledioni dhe Hana vazhdonin të grindeshin për lodra e të vraponin nëpër korridor – por sepse midis të rriturve ishte krijuar një heshtje e rëndë, ajo që lind kur njerëzit shmangin temën kryesore.
Iliri nuk e përmendte më drejtpërdrejt pagën e saj. Fjalët i zgjidhte me kujdes, shpesh mbyllej në vetvete. Mbrëmjeve qëndronte gjatë para kompjuterit, kërkonte punë shtesë, pranonte detyra të vogla me dokumente që paguheshin pak, por që i jepnin mundësi të shlyente ndonjë këst kredie. Denisa e shihte çdo mëngjes teksa kontrollonte aplikacionin e bankës. Supet i binin lehtë sa herë që shifrat mbeteshin po aty.
Ajo nuk ndiente as fitore, as hakmarrje. Thjesht vazhdonte rutinën. Përgatiste mëngjesin, çonte fëmijët në shkollë, shkonte në punë ku e vlerësonin për përpikmërinë dhe qetësinë. Pasdite kthehej, kontrollonte detyrat, e vinte Hanën në gjumë, ndërsa me Ledionin rrinte deri vonë – ai përgatitej për një test të rëndësishëm. Jeta dukej e njëjtë. Por jo krejtësisht.
Flutura Qosja, megjithatë, nuk kishte ndërmend të hiqte dorë.
Një të shtunë pasdite, teksa Denisa po lante enët, ra zilja. Iliri shkoi të hapte derën. Pas pak, në korridor u dëgjua zëri i njohur, i fortë, me atë ngjirje të lehtë që vinte nga mosha.
– Çfarë, nuk më prisnit? Vendosa të vij vetë, meqë në telefon s’po merremi vesh.
Denisa doli në korridor. Flutura Qosja qëndronte me pallton e saj blu të errët dhe çantën e madhe në sup. Dukej e lodhur, por sytë i kishte të mprehtë.
– Përshëndetje, Denisa. Gjithmonë e zënë me punë?
– Mirë se erdhët. Hyni brenda.
Fëmijët dolën me vrap. Gjyshja nuk vinte kurrë duarbosh. Këtë herë kishte sjellë mollë nga kopshti dhe një kavanoz me reçel. Ndërsa përqafohej me nipërit, Denisa shkëmbeu një vështrim me Ilirin. Në sytë e tij lexohej shpresë e përzier me ndjenjë faji.
U ulën në kuzhinë për çaj. Fëmijët u zhdukën shpejt në dhomë, duke i lënë të tre vetëm. Flutura trazonte sheqerin ngadalë.
– E di që për ju të rinjtë nuk është e lehtë. Kredi, shtëpi, fëmijë. Por as për mua s’është e thjeshtë. Pensioni mezi mjafton, ilaçet shtrenjtohen. Ju jeni familja ime. A është kaq e vështirë të ndihmoni nënën tuaj?
Iliri shikonte filxhanin. Denisa ndjeu si i mblidhej diçka në gjoks.
– Ne ndihmojmë, – tha ajo me zë të ulët, por të prerë. – Iliri ju dërgon çdo muaj sa mundet.
Vetullat e Fluturës u ngritën.
– Sa mundet? Më parë jepje shumë më tepër. Dhe jetonit mirë. Çfarë ndryshoi?
Denisa e vendosi filxhanin me kujdes.
– Ndryshoi fakti që kam vendosur t’i menaxhoj të ardhurat e mia veçmas. Paga ime është përgjegjësia ime. Nuk refuzoj të ndihmoj, por nuk do të jap gjithçka.
Flutura u kthye nga i biri.
– E dëgjon? Për të, nëna jote nuk qenka familje.
– Mami, mos e shtrembëro, – ndërhyri Iliri me zë të lodhur.
– Atëherë çfarë do të thotë kjo? – këmbënguli ajo. – Unë dhe babai yt kemi punuar gjithë jetën për ty. Tani që kam nevojë, ju mbyllni portofolin?
Denisa ndjeu faqet t’i nxehen, por mbajti qetësinë.
– Askush nuk po mbyll asgjë. Iliri mori kredi për riparimet tuaja – ai po i paguan. Unë mbuloj pjesën time të kredisë së shtëpisë, shpenzimet e fëmijëve, shtëpinë. Kemi detyrime.
Flutura shtyu filxhanin mënjanë.
– Pra, për ty jam e huaj. E kuptova.
Ajo u ngrit, mori çantën. Iliri u çua pas saj, i hutuar.
– Mami, prit. Ta flasim qetë.
– Çfarë të flasim? Nëse gruaja jote nuk do të ndihmojë, atëherë as ti s’do. Do ia dal vetë.
Dera u përplas fort. Një heshtje e rëndë mbuloi shtëpinë. Fëmijët u bënë të qetë në dhomën e tyre.
Iliri u kthye në kuzhinë, i zbehtë.
– E pe sa u mërzit? Po qante në korridor.
Denisa nuk e kishte parë, por nuk e kundërshtoi.
– Nuk dua të jem e padrejtë, – tha ajo. – Por nëse kthehemi si më parë, pas gjashtë muajsh do të jemi sërish në borxhe. Ti vetë e the sa të rënda janë kreditë.
Ai kaloi dorën në fytyrë.
– Është nëna ime. Nuk mund ta braktis.
– Askush s’po të kërkon ta braktisësh. Ndihmoje brenda mundësive të tua. Jo në kurriz të fëmijëve.
Ai pohoi me kokë, por lodhja i mbeti në sy. Atë natë fjetën shpinë më shpinë – për herë të parë pas shumë vitesh.
Të nesërmen, Flutura telefonoi. Biseda zgjati gjatë. Denisa dëgjoi vetëm copëza: “nuk e prisja”, “më dhemb zemra”, “si mundët”. Kur mbaroi, Iliri hyri në dhomë.
– Ajo kërkon të paktën pesëdhjetë mijë lekë në muaj. Thotë se i duhen për ilaçe dhe ushqime.
Denisa ndaloi së palosuri rrobat.
– Ilir, Ledionit i duhen atlete të reja. Hanës uniforma për vallëzim. Faturat janë rritur. Nuk mundem.
Ai u ul në shtrat.
– Thotë se, nëse nuk e ndihmojmë, do të shesë shtëpizën në fshat. Është e vetmja gjë që i ka mbetur nga babai.
Denisa ndjeu një therje keqardhjeje. E dinte sa shumë e donte atë vend. Por kujtoi edhe kredinë që Iliri kishte marrë për ta rregulluar, kur ajo kishte sugjeruar të bënin vetëm minimumin.
– Ja çfarë propozoj, – tha ajo më në fund. – Ndihmoje nga të ardhurat e tua sa të mundesh. Unë do të shoh nëse gjej ndonjë punë shtesë dhe mund të shtoj diçka. Por jo nga paga kryesore dhe jo çdo muaj.
Sytë e Ilirit u ndriçuan.
– Vërtet?
– Po. Por mjaft më vendose përballë nënës sate. Mos na e bëj këtë hendek mes nesh.
Ai e përqafoi me ngrohtësi të sinqertë. Për disa ditë, ajri në shtëpi u bë më i lehtë.
Mirëpo paqja zgjati pak.
Dy javë më vonë, një mbrëmje të premteje, Denisa gjeti Ilirin të ulur në kuzhinë mes letrash. Fytyra i ishte tendosur.
– Çfarë ka ndodhur? – pyeti ajo duke hequr pallton.
Ai ngriti sytë.
– Erdhi përmbaruesi. Kam vonuar një këst të kredisë. Nëse brenda muajit nuk e mbyll, do të fillojnë të mbajnë nga paga.
Denisa u ul përballë tij. Zemra i rrahu më fort, ndërsa kuptoi se kjo ishte vetëm fillimi i një stuhie tjetër që po afrohej.