– Sa është shuma e vonuar? – e pyeti Denisa me zë të ulët, ndonëse e ndiente se përgjigjja do ta rëndonte.
– Afro tetëdhjetë mijë lekë, me interesa dhe gjoba, – tha Iliri, duke kaluar dorën mbi ballë.
Ajo mbylli sytë për një çast. Shuma nuk ishte e vogël. Ishte diçka që mund t’i trondiste seriozisht financat e tyre.
– Ilir… si arritëm deri këtu?
– Mendova se do ta mbyllja me porosinë e radhës. Por ajo u anulua në moment të fundit. Ndërkohë… mami më telefonoi. Kishte nevojë urgjente për para. I dërgova.
Denisa nuk reagoi menjëherë. Një lodhje e thellë dhe një zhgënjim i heshtur iu ngritën brenda. Nuk bërtiti. U ngrit qetësisht, mbushi një gotë me ujë dhe e piu ngadalë, sikur çdo gllënjkë ta ndihmonte të mos shpërthente.
– Do ta mbulojmë këtë vonesë, – tha më në fund. – Do të përdor kursimet e mia. Por vetëm këtë herë. Nuk do të paguaj më borxhe që krijohen sepse ti nuk di t’i vendosësh kufij nënës sate.
Iliri e pa me një përzierje falënderimi dhe turpi.
– Të premtoj se s’do të përsëritet.
Ajo tundi kokën, por brenda vetes e dinte se premtimet shpesh thyhen kur përballen me realitetin. Iliri përpiqej të ishte bir i mirë. Flutura Qosja dëshironte të mbetej qendra e jetës së të birit. Ndërsa Denisa kërkonte vetëm qetësi, pa u ndier si bankë e hapur për të gjithë.
Ditët që pasuan kaluan në një heshtje të tensionuar. Iliri u hodh me më shumë energji në kërkim pune. Mori edhe një projekt të madh që i merrte orë të gjata. Kthehej vonë, i rraskapitur, por i kënaqur kur sillte ndonjë fitim.
Flutura telefononte më rrallë. Megjithatë, kur merrte, zëri i saj nuk ishte më i butë e ankues, por i ftohtë, i prerë. Bisedat zgjatnin dhe pas tyre Iliri bëhej i heshtur, ndonjëherë nervoz.
Një pasdite, Denisa dëgjoi pa dashje fundin e një telefonate.
– …e kuptoj, mami. Por Denisa nuk është dakord. Nuk mund ta detyroj.
Nga altoparlanti u dëgjua zëri i mprehtë i Fluturës:
– Pra tani gruaja vendos nëse më ndihmon apo jo? Nuk të kam rritur kështu, Ilir.
Ai murmuriti diçka dhe e mbylli shpejt.
Kur hyri në dhomë, Denisa mbante një libër në dorë, por sytë i rrëshqisnin mbi faqe pa kuptuar asnjë fjalë.
– Po të shtyn sërish? – pyeti ajo qetë.
Iliri u ul pranë saj.
– Thotë se jam bërë i nënshtruar. Se më parë nuk isha kështu.
– Po ti çfarë mendon?
Ai heshti gjatë.
– Mendoj se ti ke të drejtë. Duhet të jetojmë me mendjen tonë. Por ajo është nëna ime… dhe më dhemb kur e shoh të vuajë.
Denisa i vendosi dorën mbi shpatull.
– Nuk dua të vuash. As fëmijët nuk dua të preken. Le të gjejmë një mes: ndihmoje, por jo në kurrizin tonë.
– Do përpiqem, – tha ai dhe i shtrëngoi dorën.
Por të nesërmen gjithçka mori kthesë tjetër.
Kur Denisa u kthye nga puna, e gjeti Ilirin në korridor me një valixhe pranë këmbëve. Zemra iu drodh.
– Ku po shkon?
– Mami nuk ndihet mirë. Thirri ambulancën, por nuk pranoi të shtrohet. Do që të jem pranë saj disa ditë.
– Tani?
– Po. I kam bërë gati rrobat. Fëmijët janë në shkollë, ti do t’i marrësh. Kthehem për dy ose tre ditë.
Denisa deshi të thoshte se kjo i ngjante manipulim, se Flutura dinte si ta prekte pikën e dobët të të birit. Por u përmbajt.
– Në rregull. Vetëm mos u vono.
Ai e puthi lehtë në faqe dhe u largua.
Dy ditë kaluan pa trazira. Fëmijët ishin mësuar që babai të mungonte herë pas here për punë. Por mbrëmjen e ditës së tretë, Iliri telefonoi.
Zëri i tij ishte i lodhur.
– Denisa… mami kërkon para për mjekim. Thotë se mjekët i kanë dhënë ilaçe të shtrenjta.
Denisa qëndronte pranë dritares, duke parë shiun e imët që binte pandërprerë.
– Sa para?
– Njëqind mijë lekë.
Ajo mbylli sytë.
– Ilir, sapo pagova tetëdhjetë mijë për kredinë. Nuk kam aq të lira.
Nga ana tjetër ra heshtje.
– Ajo thotë se, nëse familja nuk e ndihmon, nuk di ku të drejtohet.
Në Denisën u përzien dhembshuria me vendosmërinë.
– Thuaji se do ta ndihmojmë, por gradualisht. Nga ato që fiton ti. Nuk mund të vazhdoj të na nxjerr nga gropa çdo muaj.
– Do përpiqem t’ia shpjegoj.
Kur u kthye një ditë më vonë, dukej i rënduar. U mbyll menjëherë në dhomë me kompjuterin. Pasi fëmijët fjetën, Denisa iu afrua.
– Çfarë ndodhi?
Ai u kthye në karrige dhe e pa gjatë.
– Mami tha se nëse ti nuk do ta ndihmosh, të paktën të mos më pengosh mua. Se unë duhet të jem kryefamiljar dhe të vendos vetë.
– Dhe ti?
– I thashë se nuk mund të të detyroj të japësh paratë e tua. Që ke të drejtë mbi to.
Denisa e kuptoi nga fytyra e tij se biseda nuk kishte qenë e lehtë.
– Vetëm kaq?
– Ajo qau. Tha se ndihet e braktisur, e panevojshme.
Denisa e dinte se kjo ishte një betejë e heshtur. Pa britma, pa skena. Thjesht presion i vazhdueshëm përmes fajit. Iliri ndodhej mes dy zjarreve dhe kjo po e rrënonte.
Të nesërmen në mbrëmje, shpërthimi erdhi.
Ulur në kuzhinë pas darkës, Iliri shtyu pjatën mënjanë.
– Denisa, le t’i kthehemi siç ishin gjërat. Të paktën pjesërisht. Kreditë na varen mbi kokë, mami po vuan, ti je e tensionuar…
– Nuk jam e tensionuar. Po mbroj shtëpinë tonë.
– E mbron? – ngriti zërin ai për herë të parë pas kohësh. – Po unë çfarë bëj, e shkatërroj?
– Kur merr kredi pa më pyetur dhe premton pagën time pa më pyetur, po, e rrezikon.
Ai u ngrit, duart i dridheshin.
– Ke ndryshuar. Dikur ishe më e butë.
– Dikur isha e përshtatshme për të gjithë, – tha ajo qetë. – Tani jam thjesht vetja.
Ai përplasi derën dhe doli. Denisa mbeti vetëm. E ndiente peshën në kraharor, por nuk u tërhoq. Nëse lëshonte tani, gjithçka do të kthehej si më parë.
Nuk e priste që goditja tjetër të vinte kaq shpejt.
Të nesërmen, kur u kthye nga puna, shtëpia ishte e pazakontë në heshtje. Fëmijët ende nuk kishin ardhur. Iliri rrinte në sallon me telefonin në dorë, fytyra e zbehtë.
– Çfarë ka? – pyeti ajo, duke ndier të ftohtë në gishta.
Ai ngriti sytë.
– Mami… tha se, nëse nuk e ndihmojmë seriozisht, do të kërkojë alimentacion nga unë. Si djalë që nuk mban prindin.
Denisa mbeti pa lëvizur.
– E ka seriozisht?
– Ka folur me një jurist. Sipas ligjit, fëmijët janë të detyruar të mbajnë prindërit e paaftë për punë.
Ora në mur tik-takonte fort. Denisa u ul ngadalë.
Nuk ishin më thjesht kërkesa për ndihmë. Ishte kërcënim ligjor. Një hap që do t’i përfshinte të gjithë.
– Çfarë do të bësh? – e pyeti ajo butë.
Iliri uli kokën.
– Nuk e di. Me të vërtetë nuk e di.
Në atë çast, Denisa e kuptoi se përplasja kryesore ende nuk kishte ardhur. Ajo që do të ndodhte më tej do të përcaktonte nëse familja e tyre do të qëndronte e bashkuar apo do të çahej.
Ajo i preku shpatullën. Ai nuk u largua, por as nuk e kërkoi shikimin e saj.
Mbrëmja ra ngadalë. Shiu godiste parvazin, si një numërim mbrapsht.
– Alimentacion? – përsëriti Denisa pas pak. – Kundër teje?
Iliri pohoi me kokë.
– Po. Thotë se pensioni nuk i mjafton. Nëse nuk jap vullnetarisht, do të hapë çështje.
Denisa e dinte që ligji e parashikonte një gjë të tillë. Por fakti që një nënë do ta çonte të birin në gjykatë i dukej i pabesueshëm.
– Si iu përgjigje?
– I thashë se do ta mendoj. Se kemi fëmijë, kredi, shpenzime. Ajo u ofendua. Tha se po e lë vetëm.
Fjalët e tij mbetën pezull në ajër, ndërsa në shtëpi u përhap një heshtje e rëndë, që paralajmëronte se vendimet e ardhshme nuk do të ishin të lehta për asnjërin prej tyre.