Era Peshkatari as nuk lëshoi një rënkim. Vetëm një psherëtimë e mbytur i shpëtoi, kur atleti i rëndë i Dritan Hasanit iu përplas në bark. Qeni im, bariu plak dymbëdhjetëvjeçar me sytë e turbullt nga katarakta, kishte dashur thjesht të nuhaste mysafirin. Kështu vepronte gjithmonë – ishte ceremonia e saj e heshtur e mikpritjes, e ngadaltë dhe paqësore.
— Mbylle atë qen! — Dritani fshiu majën e këpucës në bar me neveri, sikur qimet t’i kishin lënë një njollë të pashlyeshme. — E ke kthyer oborrin në strehë kafshësh, Hana. S’ka ku të ulen njerëzit, se na ngatërrohen këto krijesa nëpër këmbë.
Vështrimi im mbeti te këmba e tij. Atlete e shtrenjtë, model i fundit, me shirita portokalli që binin në sy. Dritani gjithmonë kishte pasion për gjërat e kushtueshme e të bujshme. Sapo kishte “ngritur kokë”: kishte hapur një rrjet lavazhesh makinash, kishte blerë një truall për ndërtimin e një pavijoni tregtar dhe tani sillej sikur e gjithë Korça të ishte oborri i tij privat.
Erion Jakupi, burri im, rrinte pranë tij. Ishte ngrirë me pirunin në ajër, ku varej një copë domate. Hodhi sytë nga i vëllai, pastaj nga unë, e në fund nga Era, që po tërhiqej ngadalë drejt shkallëve, duke zvarritur këmbët e pasme.
— Dritan, pse e bëre ashtu… — mërmëriti Erioni. — Është plakë. S’të bën gjë.
— Nuk më intereson nëse “s’më bën gjë”! Dua të ha rehat, jo të thith erë qeni! — shtyu pjatën me një lëvizje pronari. — Nëse s’di të mbash kafshë, Hana, mbylli në kafaz. Ose çoje për eutanazi, gjithsesi s’i ka mbetur shumë.
Nuk fola. Rrallëherë përgjigjem menjëherë kur brenda meje fillon të shtrihet ajo shtresa e hollë akulli. Deformim profesional. Puna me harta, kufij dhe kadastër më ka mësuar se zëri i lartë nuk lëviz koordinatat. Dokumentet i lëvizin.
U ngrita dhe u ula në gjunjë pranë Erës, drejt në pluhur. Nën pëllëmbë ndjeva si i dridhej trupi nën qimet e rralla. Kapësa prej tunxhi e jakës së vjetër vezulloi zbehtë në diell. I preka me kujdes brinjët. Duket se ishin në rregull. Ajo më lëpiu dorën — e nxehtë, me gjuhën e ashpër.
— Hana, pse u mpive? — Dritani tashmë po mbushte gotat me verë. — Ulu, se ftohet ushqimi. U mërzite? Është vetëm një qen. Meqë ra fjala, Erion, i pe dokumentet për truallin te rruga e vjetër e qytetit? Kam nisur të hedh themelet e gardhit.
Erioni pohoi me kokë, duke shmangur sytë e mi.
— Po, i pashë. Duket se s’ka problem.
U ngrita ngadalë. Diçka më klikoi në mendje. Rruga e vjetër. Parcela 74-bis. E njihja atë zonë si vijat e dorës. Tre muaj më parë kishim bërë verifikim të vijave kufizuese me sektorin.
— Dritan, — thashë me zë të sheshtë, pothuaj të mërzitshëm. — Gardhin po e vendos sipas fasadës, apo e ke nxjerrë pak mbi rrugë?
Ai qeshi me hundë, duke më hedhur një vështrim triumfues.
— Çfarë nxjerrjeje, moj Hana? I shtova nja tre dynymë “pa zhurmë”. Është tokë e lirë, pronë bashkie, s’e vret mendjen njeri. Kryetari i kooperativës mbylli sytë për një shishe konjak. Pavijoni del një metër e gjysmë më i gjerë. E kupton ç’do të thotë kjo? Më shumë fitim.
— E kuptoj, — pohova. — Fitimi është i rëndësishëm.
As që e imagjinon sa i rëndësishëm është pikërisht tani, mendova.
Dritani vazhdoi të mburrej se si i “sillte rrotull” rregulloret e ndërtimit, si i kishte “në xhep” njerëzit në administratë dhe si shumë shpejt aty do të ngrihej jo thjesht një pavijon, por një kompleks i tërë. Fliste me zë të lartë, duke tundur duart; shiritat portokalli të atleteve i vezullonin para syve të mi si drita paralajmëruese.
Erioni i bënte jehonë me pohime të shkurtra. Gjithmonë e bënte. Dritani ishte “i suksesshmi”, “i zoti për punë”, ndërsa ne të dy ishim thjesht të punësuar me rrogë mujore, njerëz që jetojnë nga një pagesë në tjetrën.
— Era, hajde, — e thirra qenin.
U ngrit me vështirësi, ende duke u dridhur. Hymë brenda. Mbylla derën, duke lënë jashtë zhurmën e verandës, tingullin e takëmeve dhe atë të qeshurën e trashë, të vetëkënaqur të Dritanit.
Në zyrë ishte freskët. Nxora laptopin nga çanta, e vendosa mbi tavolinë dhe e hapa, ndërsa ekrani u ndez ngadalë përpara meje, gati për hapin tim të radhës.