Gishtat nuk më dridheshin aspak. Hapa bazën e mbyllur të të dhënave kadastrale, ku kisha hyrje jo vetëm për shkak të detyrës në administratë, por edhe si inxhiniere e licencuar e gjeodezisë.
Prona e Dritan Hasanit. Numri kadastral: 70:21:0200021:453.
Aktivizova shtresat njëra pas tjetrës: imazhet më të fundit satelitore, planin rregullues të qytetit dhe, mbi të gjitha, hartën e zonave me kufizime të veçanta përdorimi.
E mbërtheva ekranin me sy. Pesë minuta. Pastaj dhjetë.
Në pamje të parë, ai kishte të drejtë: dukej si një copë tokë e braktisur, pa asgjë të veçantë. Por Dritani nuk dinte një hollësi thelbësore. Pikërisht nën tre dynymët që ai i kishte “shtuar” territorit të vet, aty ku tashmë kishte hedhur themelet prej betoni për zgjerimin e fasadës, kalonte një kolektor rezervë me presion të lartë. Jo një tub i zakonshëm, por një nyje strategjike e ujësjellësit, e ndërtuar në vitet ’70 dhe e zhdukur nga hartat e përgjithshme, megjithëse e ruajtur me kujdes në arkivat e brendshme.
Dhe ajo nyje ndodhej brenda një zone mbrojtjeje ku çdo ndërtim nuk konsiderohej thjesht shkelje administrative, por përgjegjësi penale në rast incidenti.
E mbylla laptopin me qetësi.
“Shuaje atë lehjen,” më ushtoi në mendje.
Vështrova Erën Peshkatari. Ishte mbledhur kruspull mbi tapet dhe mori frymë thellë në gjumë, si të donte të çlirohej nga një peshë e padukshme.
Katër muajt që pasuan u kthyen në një provë durimi. Dritani vinte pothuajse çdo të diel. Sillte uiski të shtrenjtë, tregonte me mburrje sa shpejt po ngrihej “pallati” i tij në rrugën Irkutsk dhe nuk harronte kurrë të hidhte ndonjë batutë të shëmtuar për Erën.
— Ç’është, ende gjallë kjo? — thoshte duke kaluar pranë saj. — Hana, bleji ca vitamina, se po endet si hije. Ose ma jep ta çoj unë te veterineri… për injeksionin e fundit. E paguaj vetë.
Erion Jakupi qeshte. Për të, kjo ishte thjesht shaka burrash. Unë buzëqeshja me përmbajtje, me një mirësjellje të hollë si teh.
— Faleminderit, Dritan. Ia dalim vetë.
Vetë, mendoja, ndërsa në çantë prekja flash-in me raportin që po përgatisja mbrëmjeve.
Pozicioni im në drejtorinë e arkitekturës më jepte mundësinë jo vetëm të vëzhgoja, por të orientohesha aty ku duhej. Në jetë, dokumentet nuk bien nga qielli. Ti krijon rrethanat që ato të dalin në dritë.
Në mes të tetorit në Korçë nisën kontrollet rutinë për përdorimin e tokave sipas destinacionit. Listat e objekteve i hartova vetë. Rruga Irkutsk, parcela 74-bis, ishte e para në renditje. Nuk shkova personalisht. Dërgova Flamur Likën — inspektor i ri, ambicioz dhe i pakorruptueshëm, që sapo kishte lënë prokurorinë.
— Flamur, kontrolloje me imtësi, — i thashë, duke i zgjatur dosjen. — Ka ardhur një denoncim anonim në portalin shtetëror. Pretendohet shkelje e vijës së kuqe dhe ndërtim brenda zonës së mbrojtur të rrjeteve inxhinierike.
Ai pohoi me kokë; sytë iu ndezën. Për të ishte një rast profesional. Për mua — drejtësi.
Në mbrëmje, dera jonë u përplas pa paralajmërim. Dritani hyri i tërbuar, fytyra i ishte skuqur në të purpurt, dhe një damar në tëmth i rrihte fort.
— E kupton ç’po ndodh?! — bërtiti, duke hedhur mbi tavolinë procesverbalin e inspektimit. — Një çunak me uniformë erdhi me telemetër! Matën çdo centimetër! Thonë që kam ndërtuar mbi kolektor! Hana, ti je në arkitekturë, bëj diçka! Merr në telefon kë duhet!
Erioni i solli ujë, duke u përpjekur ta qetësonte.
— Dritan, ulu pak. Do e sqarojmë. Hana, ndoshta është ndonjë gabim? Mund të rishikohet?
E afrova dosjen drejt vetes. Flamuri kishte vepruar pa të meta: tejkalimi në tokë publike rezultonte 3.2 metra. Por thelbi ishte tjetërkund — themeli i pavijonit kishte mbuluar pusin e kontrollit të kolektorit rezervë. Ishte fundi juridik i atij objekti.
— Gabim? — i ktheva faqet ngadalë. — Jo, Dritan. Çdo gjë është e saktë. Ja firma e inxhinierit kadastral. Dhe këtu është konkluzioni i Ujësjellësit.
Ai u përkul mbi tavolinë, me grushtat e shtrënguar, ndërsa në ajër rëndonte heshtja para shpërthimit të radhës.