— Nuk më intereson çfarë thotë ai përfundim! — shpërtheu Dritan Hasani, duke goditur tavolinën me grusht aq fort sa Era Peshkatari u drodh në cep të dhomës. — Kam kredi tetë milionë lekë mbi kokë! Pajisjet i kam blerë! Hapja është pas dy javësh! Hana, e kupton që do më nxjerrin urdhër për prishje? Për ta shembur fasadën!
— Nuk bëhet fjalë vetëm për fasadën, — ia ktheva qetë. — Ndërtesa është një trup i vetëm mbi një themel të përbashkët. Nëse themeli shkel zonën e mbrojtur të kolektorit, atëherë i gjithë objekti konsiderohet në kundërshtim. Dhe ky është shkelje që nuk korrigjohet me arnime.
Heshtja ra si plumb. Dëgjohej vetëm tik-taku i orës në mur dhe frymëmarrja e rënduar e Dritanit.
— Ti… ti e dije? — sytë iu ngushtuan, dyshues. — Punon atje. Pse s’më paralajmërove kur po vendosja gardhin?
E pashë drejt. Më erdhi ndër mend veranda. Era që rënkoi nën atlete. Fjalët e tij: “mbylle qenin”.
— Vetë the që e kishe “rregulluar” punën në heshtje, — ngrita supet. — Që në bashki gjithçka ishte e sigurt. Mendova se e dije ç’po bëje. Pse duhet të futesha në biznesin tënd me këshilla të pakërkuara?
— Je e poshtër, — nxori mes dhëmbësh.
Erion Jakupi u drodh.
— Dritan, mos guxo të flasësh kështu për gruan time!
— Gruaja jote më ka futur në kurth! — ulëriu ai. — E dinte dhe heshti! Priti sa të mbaroja ndërtimin, sa të zhytesha në borxhe!
Ai bëri një hap drejt meje, me dorën gjysmë të ngritur, si për të shtyrë a për të goditur. Në atë çast, Era — që prej tre vitesh mezi çohej nga vendi — u ngrit dhe u vu mes nesh. Nuk leh. Thjesht nxori dhëmbët e verdhë dhe lëshoi një hungërimë të thellë, që vinte nga barku. Dritani u tërhoq instinktivisht.
— Largohu, Dritan, — i thashë. — Procesverbali është hedhur në sistem. Nuk tërhiqet më. Brenda tre ditësh do të dalë vendimi i gjykatës.
— Do ta paguash, — shfryu ai, ndërsa rrëmbeu xhaketën. — Do t’i trokas çdo dere ku ke shef. Do të përjashtohesh me damkë!
Përplasi derën me aq forcë sa u drodhën xhamat. Erioni u ul në divan dhe mbuloi fytyrën me duar.
— Hana… vërtet e dije?
I vendosa dorën mbi shpatull.
— Jam inxhiniere, jo fallxhore. Projekti i tij ishte miratuar nga dikush tjetër, me metoda që i dimë të gjithë. Unë vetëm verifikova përputhshmërinë me ligjin. Që të bësh punën tënde, a quhet faj?
Ai nuk foli. E dinte që kisha të drejtë, por frika ndaj vëllait e kishte shoqëruar gjithmonë.
Ndërsa unë ndjeva një lehtësim të çuditshëm. E dija ç’do të vinte. E drejta e tokës nuk njeh emocione; njeh kufij. Vija të kuqe, të gjelbra, të zeza. Dritani i kishte shkelur të gjitha.
Muaji pasues u kthye në një vorbull procedurash. Ai hapi padi, kundërshtoi, kërkoi pezullim. Angazhoi avokatin “që zgjidh punë”. Por përballë hartës zyrtare të kolektorëve të presionit të lartë nuk kishte manovër. Ujësjellësi mbajti qëndrim të prerë: një defekt në atë nyje do të linte pa ujë dy lagje. Askush nuk merrte përsipër rrezikun për një servis makinash.
Sapo banka mori dijeni për urdhrin e prishjes, kërkoi shlyerje të menjëhershme të kredisë. Pasuritë e Dritanit — “Tesla” e re, apartamenti i lënë peng për biznesin — u bllokuan njëra pas tjetrës.
Telefonatat nisën të vinin për Erionin. Fillimisht krenar, pastaj i përkulur. Më pas i dëshpëruar.
— Vëlla, më ndihmo… do më nxjerrin në rrugë! Përmbaruesit janë te dera!
Erioni më shikonte. Unë tundja kokën.
— Nuk i kemi ato para, Erion. Dhe ti e di.
E pashë si u thye Dritani. Si iu shua arroganca, si u venitën ngjyrat portokalli të atleteve që tani dukeshin të pista e të konsumuara. Në pesë muaj humbi gjithçka. Gjithçka që kishte ngritur mbi dredhi dhe mendjemadhësi.
Në fund të marsit, Korça u përfshi nga një shkrirje e parakohshme. Bora e nxirë u ul, duke zbuluar plehrat dhe tokën gri, të ngrirë. Qëndroja te dritarja e zyrës sime dhe shihja rrugën, ku ngadalë po ecte një njeri me supe të kërrusura drejt stacionit të autobusit.