Ishte e vështirë ta njihje në atë siluetë të zbehtë Dritan Hasanin që dikur hynte me zhurmë në çdo zyrë. Xhaketa e vjetër i varej lirshëm mbi trupin e dobësuar, shpatullat i ishin kërrusur, dhe hapat i tërhiqte zvarrë drejt stacionit. Makinën ia kishin sekuestruar për borxhe që në shkurt; që atëherë lëvizte në këmbë ose me autobus.
Qendra e biznesit te rruga e vjetër industriale ishte kthyer në një grumbull inertesh. Dy javë më parë kishin hyrë fadromat. Dritani ishte përpjekur të hidhej para kovës së hekurit, duke bërtitur për “padrejtësi”, por përmbaruesit nuk e lanë të vazhdonte shfaqjen. Edhe shpenzimet e prishjes iu shtuan barrës së tij.
Atë natë Erion Jakupi nuk mbylli sy. Rrotullohej në shtrat, psherëtinte, dhe para agimit më foli me zë të ulët:
— E di, Era… më dhemb për të. Sidoqoftë, është vëllai im.
— Edhe mua më dhembte, — thashë duke parë tavanin në errësirë. — Derisa goditi qenin. Ti e kupton, Erion, kush ngre dorë ndaj atij që s’mund të mbrohet, një ditë do ta ngrejë edhe ndaj teje. Thjesht për ty kishte interes. Për Erën — jo.
Ai heshti. Mbase për herë të parë po e mendonte seriozisht.
Mbrëmjen tjetër dolëm për ajër. Era Peshkatari ecte me kujdes, duke çaluar lehtë në këmbën e majtë; dëmtimi i vjetër dhe ajo goditje e kishin lënë shenjën e tyre. Megjithatë, ishte e qetë. I ofronte turirin erës së pranverës, mbyllte sytë gjysmë dhe thithte aromën e tokës që zgjohej.
Te hyrja e pallatit qëndronte Dritani.
Tri javë s’e kisha parë. Ishte dobësuar, faqet i ishin futur brenda, sytë i dukeshin të thellë. Na priste.
— Erdhet? — zëri i tij ishte i ngjirur.
Erioni ndaloi instinktivisht para meje.
— Dritan, pse je këtu? Pas asaj skene te zyra, të ndaluan t’i afrohesh.
Ai s’i kushtoi vëmendje. Sytë i kishte ngulur tek unë. Zemërimi i dikurshëm ishte shuar; kishte mbetur një boshllëk i rëndë.
— Fituese je ti, Era, — tha me lodhje. — Sot firmosa falimentin. Banesën e nxorën në ankand. Po iki te nëna, në fshat.
Nuk fola. Ligji i tokës nuk njeh klauzola për keqardhje.
— Një gjë s’e kuptoj, — bëri një hap përpara dhe Erioni u tendos. — Ia vlejti? Për një qen? A je vërtet kaq e ftohtë?
E pashë drejt e në sy, pastaj xhaketën e vjetër, duart që i dridheshin.
— Nuk ishte për qenin, Dritan, — u përgjigja qetë. — Ai ishte vetëm treguesi. Ti vendose se rregullat nuk vlejnë për ty. Se mund të zësh tokë, të shpërfillësh normat, të godasësh më të dobëtin. Unë thjesht të kujtova se çdo hapësirë ka kufij. Edhe durimi njerëzor ka.
Ai hodhi sytë nga Era Peshkatari. Qëndronte pranë meje, e mbështetur fort pas këmbëve të mia. As nuk hungëriu. Për të, ai kishte pushuar së ekzistuari në çastin kur hoqi këmbën nga brinjët e saj.
— Je e pamëshirshme, Era, — mërmëriti pa helm. — Një inxhiniere e pamëshirshme.
U kthye dhe u largua ngadalë. Hapat i rëndonin mbi asfaltin e lagësht; këpucët mezi i ngrinte.
— Të hyjmë, Erion. U bë vonë, — thashë.
Ashensori u mbyll me një kërcitje të lehtë. Në shtëpi, gjëja e parë që bëra ishte t’i hiqja Erës qaforen. Tokëza prej tunxhi ishte ende e ngrohtë nga lëkura e saj. E vendosa në raftin e korridorit.
Telefoni vibroi. Mesazh nga puna. Flamur Lika kishte dërguar një foto: aty ku dikur ngrihej pavijoni te rruga industriale, shtrihej një truall i rrafshët, i mbuluar me zhavorr. Në mes ishte vendosur një shtyllë e re blu me tabelë: “Zonë e mbrojtur. Ndalohet ndërtimi.”
E mbylla ekranin.
Nga kuzhina u dëgjua fishkëllima e çajnikut. Erioni po përplaste filxhanët.
— Era, me sheqer apo jo? — thirri.
— Pa sheqer, — iu përgjigja.
U ula në dysheme pranë Erës Peshkatari. Ajo mbështeti kokën në prehrin tim. Frymëmarrja e saj ishte e rregullt, e qetë. Diku në brendësi të shtëpisë ora tik-takonte, duke numëruar minutat e jetës sonë të re, të heshtur, ku s’kishte më vend për atlete portokalli dhe zëra të lartë.
Mbylla sytë.
Bilanci: zero lekë të ardhura. Gjendja: qetësi.
Era Peshkatari mori frymë thellë në gjumë. Unë i drejtova tapetin poshtë saj.