— Si mund të nisesh për pushime i vetëm? — Dafina Kola mbeti e shtangur kur pa Marsel Kovaçin në korridor, me valixhen në dorë, gati për të dalë. Në atë çast e kuptoi se ai nuk kishte bërë aspak shaka kur kishte propozuar që udhëtimin ta bënte vetëm.
— Po çfarë zgjidhjeje tjetër ke? — ia ktheu ai me një vështrim të ftohtë.
— Nëse ndodhi kështu, le ta shtyjmë udhëtimin. Rrime këtu, të dy bashkë.
— Dhe t’i hedhim dëm lekët e biletave? Këtë do? Të paktën njëra të shfrytëzohet.
— Nuk është e drejtë. Edhe unë kam pritur gjithë vitin për këto pushime, — zëri i Dafinës u drodh dhe sytë iu mbushën me lot. E kishte imagjinuar me qindra herë detin, rërën e ngrohtë, diellin mbi lëkurë. Valixhet ishin gati, taksia do të vinte pas gjysmë ore për në aeroport… dhe pikërisht atëherë, Pranvera Vrioni kishte sjellë djalin e saj. Jo thjesht e kishte sjellë, por e kishte lënë para derës, kishte shtypur zilen dhe ishte larguar. Kur Dafina me Marselin hapën derën, Kejsi Haxhiu rrinte i mbështetur pas murit, krejt i vetëm. — Atëherë qëndro ti. Është nipi yt.
— Mos fillo tani! Ç’të bëj unë vetëm me një trevjeçar? Ti je grua. Ke thënë vetë që do fëmijë — ja ku e ke rastin të ushtrohesh, — tha ai me një buzëqeshje të thatë, e puthi lehtë në faqe dhe doli me nxitim. Poshtë pallatit, taksia po i binte borisë prej disa minutash.
— Po tani, ç’do të bëjmë ne të dy? — psherëtiu Dafina, duke u ulur në gjunjë përballë vogëlushit.
Kejsi ngriti sytë e mëdhenj blu drejt saj dhe mori frymë thellë, si për të përmbajtur një ankth që nuk dinte ta shpjegonte.
— Hajde të të heqim xhupin. Duhet të jesh bërë përvëlues nga vapa, — i tha ajo butë.
Ia zhveshi xhaketën, i hoqi këpucët dhe e çoi në dhomën e ndenjjes. E uli në divan, ndezi televizorin me filma vizatimorë dhe vetë u drejtua për në kuzhinë.
Frigoriferi ishte bosh, ashtu siç e kishte parashikuar.
— S’ka pse çuditem, — murmuriti. — Do iknim për dy javë dhe e pastruam çdo gjë para se të mbyllnim derën.
Qëndroi disa çaste përballë rafteve të zbrazëta, duke menduar me nxitim. Të dilte në market me Kejsin apo të porosiste ushqim në shtëpi?
— Po nëse vonohen? — arsyetoi me vete. — Ai për një orë do të kërkojë për të ngrënë.
Papritur i ra ballit me pëllëmbë.
— Po bileta ime?
Asaj dhe Marselit nuk u kishte shkuar ndër mend të telefononin agjencinë për të anuluar vendin e saj. Tronditja nga pamja e nipit para derës ua kishte fshirë çdo mendim tjetër.
Në fakt, nuk ishte hera e parë që Kejsi mbetej nën kujdesin e Dafinës. Gjatë vitit të fundit, kjo situatë ishte përsëritur disa herë. Që kur Pranvera Vrioni ishte ndarë nga bashkëshorti dhe ishte kthyer me të birin në qytetin e tyre, Dafina ishte bërë shpesh zgjidhja e parë.
Ajo zakonisht pranonte, edhe pse shpesh i duhej të ndryshonte planet, madje ndonjëherë të merrte leje nga puna.
— A nuk e kupton sa shumë ka nevojë për ndihmë motra ime? — i kishte thënë Marseli një herë me ton qortues, kur Dafina tentoi të refuzonte, duke përmendur raportin tremujor që duhej dorëzuar me urgjencë. Me një fëmijë të vogël pranë, ishte e pamundur të përqendrohej. — Mendo pak, — kishte shtuar ai. — Pranvera është vetëm, pa burrë, me një fëmijë në krahë. Dhe ti më flet për raport? Kush është më i rëndësishëm: familja apo dokumentet?
Atë raport, Dafina e përfundoi natën, pa gjumë.
Ajo pranoi pa kundërshtim ta mbante Kejsin edhe kur kishin planifikuar të festonin Vitin e Ri tek disa miq jashtë qytetit, sepse në momentin e fundit Pranvera e telefonoi me lot në zë, duke i kërkuar t’ia merrte djalin për disa ditë, dhe Dafina, si gjithmonë, nuk gjeti forcë të thoshte jo.