Por kishte pasur edhe herë të tjera. Një Vit i Ri, Pranvera Vrioni kishte përfunduar në spital dhe Melihate Qafoku kishte refuzuar kategorikisht të mbante nipin, me arsyetimin e thatë se vajza e saj e kishte lindur për vete, jo për t’ua lënë të tjerëve barrë. Atëherë Marsel Kovaçi ishte nisur vetëm për tek miqtë, ndërsa Dafina kishte mbetur në shtëpi me Kejsin, duke e kaluar festën mes lodhjes dhe heshtjes.
— Por atëherë të paktën kishte një arsye, — murmuriti ajo me vete. — Ishte në spital. Po sot? Sot thjesht e solli djalin dhe e la te dera, sikur të ishte një pako postare. Më duket se Pranvera po e tepron.
Fjalët i dolën me nerv, por menjëherë u ndje fajtore.
— Ndoshta ka ndodhur diçka serioze… — u përpoq ta zbusë mendimin. — Po Marseli? Si mund të largohej kaq i qetë, duke e ditur sa shumë e kisha pritur këtë pushim buzë detit? A nuk e kupton sa më dhemb që po më ikën nga duart diçka që e kam merituar?
Sytë iu mbushën sërish me lot.
Ajo hodhi një sy nga ora.
— Dy orë para nisjes, vështirë se anulohet një paketë turistike… por ndoshta ka ndonjë mundësi.
Pa humbur kohë, mori në telefon agjencinë ku e dinte se Marseli kishte prerë biletat.
— Ju lutem, mos më sillni vërdallë, — tha ajo pas njëzet minutash bisede që po i shteronte durimin. — Bashkëshorti im ka paguar dy paketa udhëtimi. Një në emër të Marsel Kovaçit dhe një në emër të Dafina Kolës. Si ka mundësi që gjeni rezervim për të, por jo për mua? Ju siguroj se pagesa është bërë nga karta ime dhe shuma është për dy persona. Kontrollojeni sërish… Po, pritni… Më në fund! Çfarë do të thotë që bileta nuk është në emrin tim? Atëherë në emër të kujt është? Pranvera Vrioni? Jeni të sigurt? Nuk është gabim shtypi? Sipas pasaportës? A kanë ardhur bashkë për rezervimin? Jo? Mirë… faleminderit.
Ajo e mbylli telefonin dhe u ul rëndë në karrige. Mendimet i vërtiteshin pa rend.
— Pra, ai ka prerë dy bileta: një për vete dhe një për motrën? Do të thotë se gjithçka ishte planifikuar më parë. Dhe sot ai bëri sikur u habit kur pa Kejsin te dera… Kështu që vendosën bashkë të më lënë mua me fëmijën?
Kjo ide i dukej e pabesueshme, por faktet po flisnin vetë.
— Jo, këtë herë jo. Nuk jam punësuar si dado.
Vendimi iu formua në çast.
— Le ta mbajë gjyshja nipin e saj. Është shumë e lehtë të dërgosh një djalë me vëllain në pushime dhe tjetrin ta hedhësh mbi mua. Unë nuk kam detyrim ndaj askujt. Do të shkoj vetë në jug. Para kam mjaftueshëm në kartë. Pastaj do t’ua kërkoj çdo qindarkë mbrapsht — qoftë Pranverës, qoftë Marselit.
Me hapa të shpejtë hyri në dhomën ku Kejsi po shikonte filma vizatimorë. I vogli ishte përgjumur dhe i kishte mbyllur sytë në divan. Kjo nuk e ndaloi. E zgjoi me kujdes, megjithëse ai filloi të ankohej i hutuar, e veshi shpejt dhe e mori me vete.
Pak minuta më vonë, makina e saj ndaloi para shtëpisë së Melihate Qafokut.
— Dafina? — tha gruaja, duke hapur derën me habi të dukshme. — Po ju nuk do të ishit nisur me Marselin për pushime?
— Siç e shihni, jo, — u përgjigj ajo ftohtë, duke vendosur Kejsin në këmbë. — Por tani do të nisem. Ja ku e keni nipin.
Ajo ia zgjati dorën djalit gjyshes dhe bëri të largohej.
— Po ky kush është? — pyeti Melihatja e hutuar, megjithatë duke e kapur dorën e vogël.
Dafina u kthye vrullshëm.
— Si “kush është”? Nuk po njihni nipin tuaj? Marseli ka fluturuar drejt jugut me vajzën tuaj, ndërsa mua më lanë Kejsin, — tha ajo, duke treguar nga djali me një përzierje zemërimi dhe zhgënjimi në zë.